Στοχασμοί

Εικόνες τη νύχτα

2012-01-13T23:52:00.000Z

Δουλεύω πια 8 χρόνια ως φωτογράφος, με τον έναν ή άλλο τρόπο. Από βοηθός φωτογράφου σε γάμους και βαφτίσεις, χειριστής εκτυπωτή σε φωτογραφείο, φωτογράφος σε νυχτερινά μαγαζιά (ο ενοχλητικός τύπος που σε ρωτάει τυπικά αν θέλεις φωτογραφία στα μπουζούκια και σε βγάζει έτσι κι αλλιώς εστιάζοντας στις γυναίκες κυρίως; ε, αυτό) μέχρι φωτογράφος παράστασης boudoir στο Donnington, φωτογράφος σε τσίρκο και "παπαράτσι" στο κεντρικό Λονδίνο, πέρασα από πολλά στάδια, αφεντικά, έβγαλα χιλιάδες φωτογραφίες, κουβάλησα δεκάδες κάμερες, τράβηξα αμέτρητα φιλμς, γέμισα κάρτες, άδειασα μπαταρίες, δούλεψα σε αυτό που ονειρευόμουν.

Το φωτογραφικό κομμάτι ωστόσο είναι ένας μέρος της όλης εμπειρίας. Για μένα ήταν εμπειρία γιατί το απολάμβανα ολόκληρο, από την αρχή μέχρι την στιγμή που έφτανα ξανά στο σπίτι. Κι αυτό που πάντα ήταν πρώτο στις προτιμήσεις μου, αυτό που απολάμβανα περισσότερο και δεν χόρταινα ήταν το να δουλεύω νύχτα. Να έχω ραντεβού με τους υπόλοιπους φωτογράφους, με τους συνεργάτες μου όταν ο ήλιος θα είχε ήδη πέσει, να δουλεύω όσο όλοι γύρω μου απολαμβάνουν την βραδιά τους και να γυρνάω σπίτι την ώρα που άλλοι επιστρέφανε από την διασκέδαση τους, αργά το βράδυ.

Μ'αρέσει να δουλεύω νύχτα. Και θεωρώ πώς είμαι τυχερός που τώρα, στο Λονδίνο, πολλές δουλειές μου είναι το βράδυ και γυρνάω σπίτι όταν είναι πια αργά. Μ'αρέσει να βλέπω το νυχτερινό Λονδίνο, να επιστρέφω μέσα από τα στενά του Soho με τα πολύχρωμα μαγαζιά, τον κόσμο έξω με τα ποτήρια στο χέρι, να βλέπω την φωτισμένη National Gallery, να παρατηρώ τους ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν το τελευταίο τρένο ή λεωφορείο, γυναίκες να περπατάνε με τα τακούνια στο χέρι φορώντας πιο άνετα παπούτσια μετά το τέλος της βραδιάς, παρέες από έφηβους να συζητάνε την βραδιά που τελειώνει και να βιάζονται να μεγαλώσουν. Μ'αρέσει να βλέπω από απόσταση τα φωτισμένα κτίρια στο Southbank, να κάνω αυτή την καταπληκτική βόλτα από την Southbank book market μέχρι τα λιοντάρια της Westminster bridge για να πάρω το λεωφορείο. Μ'αρέσει να κάνω βόλτα το βράδυ στο κέντρο του Λονδίνου, να περπατάω το Whitehall, να περνάω από το Covent Garden, να είμαι στο Kingly Court και να περπατάω ακούγοντας την μουσική που βγαίνει από τα μαγαζιά. Μ'αρέσει που βλέπω τον κόσμο καλοντυμένο στην ουρά στο ανοιχτό Tesco της Trafalgar για βραδινό σνακ, να παίρνω το βραδινό λεωφορείο και να έχω μια ώρα μπροστά μου για να διαβάσω το βιβλίο που πήρα μαζί μου και να κοιτάω από τα παράθυρα το Λονδίνο και τα κόκκινα σύννεφά του.

Είμαι φωτογράφος, μ'αρέσει να συλλέγω εικόνες, είμαι οπτικός τύπος και κάθε θέα για μένα είναι μια απόλαυση. Δεν χρειάζομαι την μηχανή μου πάντα για να απολαμβάνω τις εικόνες που έχω μπροστά μου, πολλές φορές αυτά που βλέπω με τα μάτια μου και μόνο τυπώνονται καλύτερα και πιο μόνιμα στο μυαλό μου απ'ότι φωτογράφισα. Και τις καλύτερες εικόνες εδώ στο Λονδίνο τις είδα χωρίς να έχω την μηχανή στα χέρια μου, πολλές φορές με μουσική στο τέρμα.

Στο νέο σπίτι

2011-12-23T19:23:00.001Z

Μου είναι εξαιρετικά εύκολο να γράφω σοβαρά, "βαριά" ποστ στο μπλογκ μου. Το κάνω χρόνια τώρα, όχι επειδή το θέλω, αλλά γιατί για κάποιον μυστήριο λόγο μου βγαίνει εύκολα. Το λες και drama queen, θαρρώ, και δεν θα ξέρω πως να σε αντικρούσω. Στην διαδικασία αλλαγής κι αυτό. Έχω και πάντα θα έχω λόγους να γκρινιάξω για την ζωή μου, την καθημερινότητα και το πως πάνε τα πράγματα, ευτυχώς ή δυστυχώς.

Έχω ήδη έναν μήνα στο νέο μου σπίτι. Ένα διώροφο στο Abbey Wood, μια περιοχή ακόμα πιο μακριά απ΄ότι το Woolwich που έμενα πριν αλλά είναι όμορφα και ήσυχα. Όλα τα σπίτια στον δρόμο μου είναι ίδια σχεδόν και μ'αρέσει όταν βγαίνω για βόλτα να βλέπω τις προσπάθειες των κατοίκων να τα κάνουν να ξεχωρίζουν, με διαφορετικές πόρτες, φυτά και γυψινα διακοσμητικά (νάνοι, αλεπούδες, αγγελάκια, σπιτάκια, κλπ) και τώρα αυτές τις μέρες, χριστουγεννιάτικα στολίδια. Το σπίτι είναι όμορφο, με την δυνατότητα αυτή την φορά να έχω τον προσωπικό μου χώρο, με την κουζίνα να είναι ένα ξεχωριστό δωμάτιο και το καθιστικό να έχει έναν άνετο καναπέ. Στο σπίτι επίσης υπάρχουν και τρία τζάκια, ένα στο καθιστικό κι από ένα στο κάθε υπνοδωμάτιο, τα οποία φυσικά είναι σφραγισμένα και δεν χρησιμοποιούνται. Ναι, ξέρω, μπορεί να μην είναι σπουδαία υπόθεση, αλλά ήθελα πάντα να μείνω σ'ένα σπίτι με τζάκι, πείτε το παιδικό απωθημένο. Προς το παρόν χρησιμεύει ως χώρο για να έχω τα βιβλία μου κι αυτά που μου έχει δανείσει η Saigon, χώρο για να βάζει την συλλογή απο ποτήρια μπύρας ο συγκάτοικος και κάπου για να βάζουμε την αλληλογραφία μας.

Μ'αρέσει το σπίτι. Μ'αρέσει γιατί μπορώ και το αισθάνομαι σαν σπιτικό μου, γιατί δεν χρωστάω χάρη σε κανέναν που μένω εδώ, γιατί έχω το δικό του δωμάτιο, γιατί χρειάστηκε να εξοπλίσω σε έναν βαθμό την κουζίνα και να την αισθανθώ έτσι δικιά μου, γιατί δεν χρειάζεται να είμαι όλη μέρα με τους συγκατοίκους μου και γιατί αισθάνομαι άνετα και ήρεμα εδώ. Ο συγκάτοικος, ένας Νεοζηλανδός που αυτοπροσδιορίζεται ως kiwi, είναι ένας ευγενικός, διακριτικός άνθρωπος και ήταν αυτός που με ξενάγησε στο σπίτι όταν ήρθα να το δω. Ήταν ο μόνος που μου είπε να καθίσω και μου προσέφερε ένα τσάι. Έτσι με κέρδισε. Το σπίτι είναι ένα σπίτι, ο άνθρωπος και οι τρόποι του το κάνουν σπιτικό, ωστόσο. Στο σπίτι πλέον μπορώ και άνετα κάνω ό,τι θέλω. Μαγειρεύω, δοκιμάζω νέες συνταγές, πειραματίζομαι ακόμα με τα choclate chip cookies που κάποια στιγμή θα τα πετύχω, πλέκω, διαβάζω (αυτό τον καιρό την αυτοβιογραφία του Frankie Boyle που μου δάνεισε η Saigon), απολαμβάνω το Comedy Central στην τηλεόραση με συνδυασμό Friends, Two and a half men, Scrubs και South Park (και γελάω πάρα πολύ με όλα τους), ακούω μουσική. Και συνειδητοποιώ πώς έχω μπροστά μου πολλές ευκαιρίες να κάνω πολλά απ'όσα θέλω, μπορώ ακόμα να κυνηγήσω τα όνειρα μου, τα εμπόδια που έβαζα στον εαυτό μου είναι πια πίσω μου και πώς εννιά μήνες μετά τον ερχομό μου στο Λονδίνο χρειάστηκε να ξανακάνω μεν μερικά πράγματα από την αρχή, αλλά είμαι εδώ, έτοιμος για τα επόμενα επεισόδια, με την μηχανή μου στα χέρια μου, την South Bank μιάμιση ώρα από εδώ για επισκέψεις φόρτισης και το Skype εκεί, σταθερό και αχόρταγο.

Χριστούγεννα στο νέο σπίτι λοιπόν, παρέα με τον kiwi συγκάτοικο και με απόθεμα μπύρας, ψητών, σνακς και ταινίες. Καθόλου άσχημα. Χρόνια πολλά και καλά να περάσετε αυτές τις μέρες, όπως εσείς ορίζετε το "καλά".

Επεισόδιο

2011-11-19T03:31:00.001Z

Επεισόδιο δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσο, σεζόν 29, όσο κι η ηλικία μου, γραμμένο σ'έναν καναπέ που αισθάνομαι περισσότερο σπίτι μου κι από το σπίτι που μεγάλωσα. Γιατί σπίτι δεν είναι οι τοίχοι που σε βλέπανε να μεγαλώνεις αλλά οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που υποδέχονται εσένα, αυτό που είσαι κι όχι αυτό που ήσουν ή θα έπρεπε να γίνεις με το καλό και που εσύ τους βλέπεις σαν ανθρώπους σου, που τους νοιάζεσαι, τους ξέρεις, τους βλέπεις γι'αυτό που είναι και δεν μπλέκεις τις ταμπέλες. Έτσι, ένας καναπές μπορεί να είναι σπίτι σου επειδή ο άνθρωπος που σε καλεί σ'αυτόν και συζητάς μαζί του πάνω από ζεστές κούπες ή πιάτα γεμάτα σούπα, σε κάνει να τον νιώθεις σαν ένα σπίτι ολάκερο. Όλοι μεγαλώνουμε σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα είναι και δικό μας σπίτι τελικά. Δεν απαξιώνω την οικογένεια, ίσα ίσα, αποθεώνω τον όρο θέτοντας ως απαραίτητη προϋπόθεση να μην ισχύει απόλυτα το κλισέ πως την οικογένειά σου δεν την διαλέγεις. Κι αν επιμείνει κανείς πως την βιολογική μας οικογένεια δεν την επιλέγουμε, τότε την Οικογένεια μας την διαλέγουμε και μπορεί να φαίνεται τόσο παράδοξη επιλογή όσο η επιλογή ενός καναπέ αντί για σπίτι.

Επεισόδιο σημαντικό και κρίσιμο, το πρώτο της νέας σεζόν. Η τελευταία τελείωσε με πάταγο, φασαρία, κουρνιαχτό, κρύο και απογοήτευση. Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε να περιμένω ένα καλοκαίρι ολόκληρο για το πρώτο επεισόδιο της επόμενης σεζόν: το τελευταίο έλαβε χώρα έξω από ένα σπίτι στην Σιάτιστα και το επόμενο, το πρώτο ξεκίνησε στο ίδιο μέρος, μερικές στιγμές μετά. Δεν είναι εκπληκτικό πως έρχεται μια στιγμή που τα συνειδητοποιείς όλα, ξεκαθαρίζουν τα πάντα γύρω σου και ξαφνικά έχεις απόλυτη επίγνωση της κατάστασης αλλά και των αποφάσεων που έχεις να πάρεις ή να πραγματοποιήσεις;

Η νέα σεζόν ξεκινά με τον κεντρικό ήρωα να έχει φάει τα μούτρα του (θυμίζοντας μια ευχή που του έδωσε η κολλητή του κάποτε), λίγο επειδή φταίει αυτός και λίγο επειδή τα πράγματα αλλάζουν δραματικά και μαζί τους κι οι άνθρωποι κι οι σχέσεις. Ο ήρωας/αντί-ήρωας είδε την ζωή του να έρχεται πάνω κάτω και τώρα πλέον πρέπει πάλι να την βάλει σε μια τάξη και να ορθοποδήσει. Κι όσο λυρικό και ποιητικό κι αν ακουστεί κάτι τέτοιο σε κάποιον, πιστέψτε με, δεν είναι. Δεν είναι καθόλου εύκολο ή αστείο ή απολαυστικό να βλέπεις τα σχέδια σου να αλλάζουν τελείως, τις σχέσεις σου με ανθρώπους να μεταμορφώνονται τόσο που να απορείς αν η προηγούμενη κατάσταση ήταν αληθινή, να μένεις χωρίς σπίτι, με τις δουλειές που πέρασες μήνες να αποκτήσεις να ταλαντεύονται και να κινδυνεύεις να τις χάσεις, να αναγκάζεσαι να εξαρτηθείς από ανθρώπους που δεν θέλεις και να τρέχεις και να μην φτάνεις για να κάνεις δουλειές που δεν περίμενες, τουλάχιστον όχι να τις κάνεις τώρα, υπό αυτές τις συνθήκες και με αυτές τις προϋποθέσεις.

Ψάχνω σπίτι λοιπόν, στο Λονδίνο. Από το προηγούμενο αναγκάζομαι να φύγω, χωρίς χρονικό περιθώριο για ψάξιμο και χωρίς συζητήσεις. Ψάχνω ένα δωμάτιο σ'ένα διαμέρισμα στο Λονδίνο, το συντομότερο δυνατό, με ένα λογικό προς χαμηλό ενοίκιο. Από περιοχές δεν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση, αν και θα προτιμούσα να είμαι σχετικά κοντά στην πόλη όπου είναι και οι περισσότερες δουλειές μου. Αν έχετε κάποια πληροφορία, πείτε μου μια κουβέντα,ε;

Επεισόδιο δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσο, γραμμένο σ'έναν καναπέ, αφού έχουμε δει το Midnight in Paris με την Saigon, όλο σχόλια και γέλια για το περιεχόμενο και τις αναφορές του, πράγματα αγαπημένα κι απ'τους δυό μας. Επεισόδιο γραμμένο δίπλα στην Οικογένεια μου και το σπίτι μου. Και δεν είναι το πρώτο που είναι γραμμένο έτσι και δεν θα είναι και το τελευταίο. Έτσι, αν και η σεζόν που ξεκίνησε μόλις, ξεκίνησε με πάταγο, ξέρω πως όλα θα πάνε καλά τελικά και όλα θα είναι καλύτερα κι από πριν. Και πως σε λίγο καιρό, πάλι θα τα συζητάμε πάνω από κούπες τσάι, σούπες και scones with cream and jam ή CCC.

Μέρα πρώτη: άφιξη, ετοιμασίες και η Lola

2011-11-05T22:05:00.000Z

Αν μου έλεγεςπριν από ένα χρόνο ότι κάποια στιγμή θα ήμουν Σιάτιστα και θα δούλευα με έναδιεθνές crew για τα γυρίσματαενός fantasy thriller με πρωταγωνιστές τον ΒαγγέληΜουρίκη, την Έφη Παπαθεοδώρου, τον B.D. Foxmoor και την Sadazhinia, όχι απλά δεν θα σε πίστευα, αλλά μπορείκαι να σε έβριζα.

Σήμερα απλάαπολαμβάνω την παράνοια και το απροσδόκητο της ζωής μου τους τελευταίους μήνες.Αγουροξυπνημένος, άυπνος, κουρασμένος, με χίλια δυο πράγματα να γκρινιάζω αλλάταυτόχρονα και με την ικανοποίηση πως ζω κάτι διαφορετικό, για ένα project που μου αρέσει όσο λίγα και πιστεύω σ’αυτό.Όσα στραβά κι ας συμβαίνουν (και φυσικά και συμβαίνουν όταν κάνεις κάτι γιαπρώτη φορά) τελικά, το σημαντικό είναι πως κάθε φορά που στραβώνω με κάτι,αμέσως ακολουθεί η σκέψη πως ξέρω για ποιό λόγο το κάνω όλο αυτό. Κι όσο ολόγος είναι μεγαλύτερος απο την «ταλαιπωρία», είμαι σε καλό δρόμο νομίζω.

Η μέραξεκίνησε... αργά χτες βράδυ, μετά ακολούθησε ένα τρίωρο οδήγησης (καιρό είχα ναοδηγήσω τόσο και μου είχε λείψει), κατάφερα να χαθώ δύο φορές (την μία μέσα στην Κοζάνη και την άλλη στηνΣιάτιστα), περίμενα να ξεμπλέξουμε με τα δωμάτια, πήγα για φαγητό (ο χώρος που κανονίσαμεγια γεύματα είναι ο το συσσίτιο της τοπικής ενορίας!), δουλειές, δουλειές,δουλειές, μετά ακολούθησε μια μυστήρια κατάσταση που γύρω γύρω είχε πανικό και στηνμέση κάτι άλλο, επίσκεψη στο σκηνικό, φαγητό, παραλαβή συνεργάτη (καισυγκατοίκου για 25 μέρες) απο Κοζάνη και μετά ξενοδοχείο για ανακεφαλαίωση, meetings, σχεδιασμούς, ξεκούραση και ποστ. Τώρακανονικά θα έλεγα πως έτσι πιστεύω πως θα είναι οι επόμενες μέρες μου, αλλά δενξέρω, δεν με νοιάζει, δεν μπορώ να ξέρω, δεν σχεδιάζω, ας έρθουν με το καλό καιθα βρω έναν τρόπο να τις απολαύσω και να είμαι όσο καλύτερος γίνεται.

Μουσική τηςημέρας το Lola Rennt OST που μου έδωσε η Saigon,με την οποία είδα και την πανέμορφη ταινία τις προάλλες. Και η οποία Saigon είναιεκπληκτική στο να ανέχεται την γκρίνια μου.

Ένας χειμώνας και μια σταλιά Monet

2011-10-19T19:42:00.000+01:00

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να λέω πως η ζωήμου είναι περίεργη. Μάλλον κάποιο κατάλοιπο του προηγούμενου εαυτού μου θαείναι. Θα ήταν αξιοσημείωτο οτι η ζωή μου είναι περίεργη μόνο αν περίμενα η ζωήμου να είναι προβλέψιμη και βαρετή. Οι προσδοκίες που είχα μέχρι τώρα απο μένακαι την ζωή μου είναι που με κάνουν να σχολιάζω πως είναι και πως πάει. Και ναμιλάω και να γράφω προφανώς γι’αυτή.

Επτά μήνες πριν έφυγα για το Λονδίνο με όνειρα,σχέδια, απαιτήσεις, προσδοκίες, σμασμωδικές αποφάσεις για το μέλλον μουβασισμένος σε επιπόλαιες σκέψεις και μεένα λάθος σκεπτικό για την προσωπική μου ζωή. Τρεις μήνες μετά την άφιξη μουστο Λονδίνο, ελάχιστα απο τα σχέδια μου είχαν πετύχει. Επτά μήνες μετά τηνάφιξη μου στο Λονδίνο πια, είμαι πολύ καλύτερα απ’οτι ποτέ περίμενα, πιοευτυχισμένος απο ποτέ, με πιο καθαρό μυαλό, με ενδιαφέρουσες δουλειές και πολλάproject να τρέχουν. Και τώραείμαι πάλι στην Ελλάδα, ως επαγγελματίας αυτή την φορά για κάποιο διάστημα,παραγωγός κι υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων για την κινηματογραφική ταινία «ΟΧειμώνας», του Λαρισαίου σκηνοθέτη και φίλου Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα, ένα project που εδώ και χρόνια το βλέπω ναεξελίσσεται και τώρα έχω την τύχη και την ευκαιρία να μπορώ να δουλέψω σ’αυτόκαι να βοηθήσω όσο μπορώ. Τα γυρίσματα ξεκινάνε σε λίγες μέρες στην Σιάτιστακαι κατά την διάρκεια τους θα έχω την ευκαιρία να μάθω τόσα καινούργια πράγματαπου θα είναι σαν να κάνω επιπλέον σπουδές, αυτή την φορά στο πεδίο δράσης κιόχι θεωρητικά. Θα έχω την ευκαιρία να δω και να συμμετέχω στην λειτουργία ενόςκινηματογραφικού συνεργείου και μιας κινηματογραφικής παραγωγής γενικά, ενώ θαέχω και την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους των οποίων την δουλειά σέβομαι ιδιαίτερα.Η αλληλεπίδραση με καλλιτέχνες, η ευκαιρία να βιώνω έργα Τέχνης σεαποκλειστικότητα και πριν το κοινό και η δυνατότητα να βλέπω καλλιτέχνες ναδουλεύουν κατά την δημιουργική διαδικασία είναι μερικοί απο τους λόγους πουαγαπώ τόσο πολύ να είμαι ένας επαγγελματίας στον χώρο της Τέχνης. Δεν ορίζω τονεαυτό μου σαν Φωτογράφο απλώς, δεν θέλω να είμαι ένας καλλιτέχνης ήεπαγγελματίας μιάς μορφής Τέχνης μόνο, θέλω και είμαι τυχερός που μπορώ ναασχολούμαι με την Τέχνη γενικά, με την Ιστορία της, τον Κινηματογράφο τώρα, τηνΘεωρία και οτιδήποτε έχει σχέση με την Τέχνη και τους ανθρώπους της.

Την ζωή μου την ευχαριστώ και την απολαμβάνω. Κιευχαριστώ κι αυτή την δύναμη που μου θυμίζει με τον τρόπο της τον εαυτό μου,μου θυμίζει τα όνειρα και τις ικανότητες μου. Αυτή την φορά αυτή η δύναμη είχε τηνκαλύτερη δυνατή μορφή, ως Saigon, στο Λονδίνο, όπου υπήρξε ιδανική «μαθήτρια» ή, καλύτερα, ακροάτρια, τηςπολυλογίας μου για πίνακες, καλλιτέχνες, trivia και καλλιτεχνικά ρεύματα, κυρίως του αγαπημένουμας Ιμπρεσσιονισμού. Να ξέρει άραγε πόσο την ευχαριστώ;

Vivian Maier στο German Gymnasium

2011-07-21T00:31:00.000+01:00

H Vivian Maier είναι η κυρία στην φωτογραφία. Γεννήθηκε το 1926, εργάστηκε ως νταντά, πέθανε το 2009, άγνωστη, ασήμαντη και τώρα αποτελεί την μεγαλύτερη φωτογραφική ανακάλυψη των τελευταίων χρόνων! Όταν την διώξανε απο ένα απο τα σπίτια στα οποία έμενε επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο, άφησε πίσω της μερικές χιλιάδες ρολά φιλμ, άλλα εμφανισμένα κι άλλα όχι, τα οποία όταν τα εμφάνισε ο επόμενος ιδιοκτήτης του σπιτιού είδε κάποιες αρκετά καλές φωτογραφίες. Συμβουλεύτηκε κάποιους ειδικούς και, για να συντομεύω, πλέον έχουμε μπροστά μας την μεγαλύτερη ανακάλυψη στην Φωτογραφία τα τελευταία χρόνια, μια εξαιρετικά ταλαντούχα και παραγωγική φωτογράφο δρόμου, με ένα έργο που όσο το ανακαλύπτουμε τόσο μας εντυπωσιάζει! Το λυπηρό ωστόσο είναι πως όταν ανακαλύφθηκε το έργο της, την ψάξανε αλλά δεν την προλάβανε ζωντανή. Έτσι, "έφυγε" χωρίς να ξέρει πως η δουλειά της ανακαλύφθηκε και αναγνωρίζεται.

Μια απο τις πρώτες τις εκθέσεις είχα την χαρά και την τύχη να επισκεφτώ πριν απο λίγες μέρες στο Λονδίνο, στα πλαίσια του London Street Photography Festival, στην καταπληκτική αίθουσα του German Gymnasium στο King's Cross. Η έκθεση, υπέροχα στημένη σε μια φανταστική αίθουσα σε μια ακόμα καλύτερη περιοχή, είχε δείγμα της, ασπρόμαυρης κυρίως, δουλειάς της που καλύπτει τις δεκαετίας του '50 μέχρι και του '80 αλλά βλέπουμε και έγχρωμες φωτογραφίες της κι ένα βιντεάκι τραβηγμένο σε μηχανή 8mm. Πολλοί θα πούν οτι η δουλειά της θυμίζει άλλους μεγάλους φωτογράφους δρόμου του 20ου αιώνα και δε θα έχουν άδικο, δεν είναι φυσικά κακό το να έχει επηρεαστεί κανείς, αλλά σίγουρα βλέπουμε και αυθεντική, δικιά της δουλειά, με μια ιδιαίτερη ματιά στους ανθρώπους της πόληςκαι της σκηνές της αστικής ζωής στην Αμερική, σε μια εποχή που όσο απομακρύνεται, τόσο πιο ρομαντική φαίνεται. Η έκθεση, η μόνη με εισιτήριο απο όλες στο LSPF, είχε αρκετό κόσμο όταν πήγα και συνοδευότανε απο έναν μικρό οδηγό του φεστιβάλ με εξώφυλλο ένα αυτοπορτρέτο της (απο τα αρκετά) και τέλειες καρτ ποστάλ με φωτογραφίες της με άψογο ασπρόμαυρο τύπωμα. Η έκθεση τελείωσε πριν λίγες μέρες, αλλά μπορείτε να δείτε την επόμενη της αν είστε Λονδίνο, στο Brixton.

Μέρος της έκθεσης ήταν και μια μικρή γυάλινη προθήκη, φόρο τιμής στον άνθρωπο Vivian. Στις φωτογραφίες της αλλα και απο αφηγήσεις ανθρώπων που την ξέρανε, μαθαίνουμε πως πάντα κυκλοφορούσε με μια κάμερα όταν έβγαινε έξω και φορούσε καπέλα σαν αυτό στην φωτογραφία, οπότε σ'αυτή την προθήκη βλέπουμε μερικά καπέλα της και μερικά ρολά φιλμ σαν αυτά που χρησιμοποιούσε, αυτά που είχε τα λεφτά να αγοράσει αλλά όχι να εκτυπώσει. Κάποιοι λένε οτι δεν έδειχνε την δουλειά της σε κανέναν, κανείς σχεδόν δεν ήξερε πόσο καλή ή κακή ήτανε. Και όλο αυτό τον καιρό έκρυβε έναν θησαυρό στα φιλμ της. Φεύγοντας απο την έκθεση δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ που η δουλειά της ανακαλύφθηκε και πλέον παίρνει σιγά σιγά την αναγνώριση που της αξίζει ή να λυοηθώ που σαν καλλιτέχνης δεν είδε την εντύπωση που προκαλεί η δουλειά της, δεν έλαβε το χειροκρότημα που της πρέπει, δεν ένιωσε την δικαίωση όλων αυτών των χρόνων. Η δεύτερη σκέψη μου μετά ήταν μια απορία, πόσα άλλα ταλέντα κρύβονται ακόμα και κρύβουν την καταπληκτική τους καλλιτεχνική δουλειά σε όλο τον κόσμο, πόσα ταλέντα δεν μπορούν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν ή τι έχουν κάνει ως τώρα και πόσο πιο "φτωχοί" είμαστε όλοι μας που δεν βλέπουμε αυτή την κρυμμένη, χαμένη ομορφιά που υπάρχει.

"Don't fuck with us, we're fabulous"

2011-07-04T20:38:00.000+01:00

Ένα απο τα πιο αγαπημένα μου ποστ σ'αυτο το blog, ειναι αυτό, για τις "Κούκλες", για πολλούς λόγους. Κυρίως γιατι το απόλαυσα αλλα και γιατι πήρα "συγχαρητήρια" γι'αυτο απο ανθρώπους που εκτιμώ και μετράει η γνώμη τους. ΟΚ, κι επειδή μ'αρέσει να γράφω για κάτι τέτοια ψιλοπροκλητικά θέματα, για ρατσισμούς και τέτοια. Μ'έχουν πάρει και για gay τρεις με τεσσερις φορες στο παρελθόν και μ'αρέσει να παίζω μ'αυτη την ιστορία ρε παιδί μου. Γι'αυτούς τους λόγους λοιπόν αλλα και ως φωτογράφος, δεν θα μπορούσα να μην πάω στο London Pride που εγινε το σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Δεν είχα ξαναπάει ποτε στην ζωη μου και το θέαμα αλλα και ολη η φιλοσοφια της ημέρας απλα με εντυπωσίασαν!

Σημαντικο μέρος του London Pride ειναι η παρέλαση φυσικά, η οποία έγινε στο κέντρο του Λονδίνου, στην Trafalgar Square και το Whitehall, όπου ήμουν κι εγώ με την μηχανή μου. Πέρα απο τα εντυπωσιακά κοστούμια και τα φτερά, το κομμάτι της παρέλασης που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το διαφορετικό: πέρα απο νέους και νέες με εντυπωσιακά κορμιά, στην παρέλαση υπήρχαν γκρουπ που ζητούσανε την νομιμοποίηση των γάμων των ομοφυλοφίλων στην Πολωνία, γκρουπάκια που προκαλούσανε τις νόρμες που θέλουνε μάτσο κάποιες ομάδες ανθρώπων όπως οι καθηγητές πολεμικών τεχνών ή εθνοτικές ομάδες όπως οι Σκωτσέζοι, tsansexual που κυκλοφορούσανε άνετα με εκτεθειμένες τις ουλές απο τις επεμβάσεις αλλαγης φύλου (είμαι σιγουρος πως κάποιοι θα υποθέσουν οτι τις επεδείκνυαν τις ουλές τους αλλα όχι, είναι κομμάτι του κορμιού τους όπως κάθε άλλο), οροθετικοί και φίλοι οροθετικών, φίλοι ομοφυλόφιλων που διαμαρτυρότανε για την ομοφοβία, καθηγητές και δάσκαλοι που υποστηρίζανε το δικαίωμα σε μια εκπαίδευση ανοικτή σε όλες τις σεξουαλικές ταυτότητες σε όλες τις βαθμίδες της, ομοφυλόφιλοι με κινητικά προβλήματα οι οποίοι θέλανε κι αυτοί να δείξουν οτι ειναι περήφανοι γι'αυτό που είναι, γονεις με τα παιδιά τους που θέλανε τα παιδιά τους να μεγαλώσουν εχοντας την επιλογή να διαλέξουν την σεξουαλική τους προτίμηση ή να μην φοβούνται να δείξουν αυτή που έχουν, ηλικιωμένοι με παράσημα που θέλανε να δείξουν πως οι προτιμήσεις τους ερωτικά δεν τους εμπόδισαν να κάνουν πράγματα άξια να τους χαρίσουν παράσημα και άλλοι πολλοί.

Τελικά, ένα απο τα μηνύματα της ημέρας ήταν πως η κανονικότητα, ειδικά όπως στον έρωτα (σαρκικό και μη), είναι ένας μύθος που αποκλείει τον κόσμο απο την δυνατότητα να δούνε την πολυχρωμία ανθρώπων και ψυχών εκεί έξω. Κι αν η σεξουαλικότητα είναι ένα μόνο θέμα που διαφοροποιεί ανθρώπους, σκεφτείται τι όμορφο, πολύχρωμο μωσαικό ανθρώπων υπάρχει εκεί έξω μόλις συνειδητοποιήσουμε οτι το απόλυτο κοινό που έχουμε είναι η ιδιαιτερότητα μας.

Ολική ανακαίνιση

2011-06-15T00:21:00.000+01:00

Ανακαίνιση. Ολική, απο τα πατώματα μέχρι την οροφή, μπορεί να χρειαστεί να γκρεμίσω και κανέναν τοίχο για να ανοιξω κανένα παράθυρο να μπει φως να διαλύσει την μαυρίλα. Δεν χρειάζεται να γίνει βιαστικά, αλλά θα γίνει. Αυτά τα πράγματα δεν τα αποφασίζεις πάντα μόνος σου (ακόμα κι αν θα έπρεπε να συμμετέχεις σε τέτοιες αποφάσεις βέβαια) αλλά τελικά τα κάνεις μόνος σου. Για να είμαι ειλικρινής δεν θα το κάνω και τελειως μόνος μου, έχω την Saigon που ξέρει τι κάνει, το καλύτερο της κόλπο δε είναι που με κάνει να λέω μόνος μου αυτά που πρέπει να συνειδητοποιήσω και να ακούσω, όπως το γιατι έπρεπε να κανω αυτή την ανακαίνιση και με τι ρυθμό. Δεν ξέρω πως το κάνει, αυτή ξέρει, αυτή είναι και γι'αυτό την αγαπώ.

Όπως και να έχει, τέτοια ανακαίνιση δεν έχω ξανακάνει, το σωστό να λέγεται. Και τέτοιο πόνο επίσης πιστεύω δεν έχω ξανανιώσει. Πόνο γιατί πρέπει να την κάνω αυτή την ανακαίνιση και γιατι ανακαλύπτω οτι τα υλικά που είχα πριν δεν ήταν οτι καλύτερο και σίγουρα δεν ηταν αυτό που νόμιζα, κάτι που μόνο τώρα καταλαβαίνω. Αλλά πάντα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις σκέφτομαι (ή τουλάχιστον χρειάζομαι να το σκέφτομαι αυτό) τι ωραίο θα είναι αυτό που θα φτιάξω μετά, πόσο όμορφο θα το κάνω, με την εμπειρία του προηγούμενου και την ελπίδα για το επόμενο.

Αυτές οι καταστάσεις έχουν τα καλά τους αλλά έχουν και τα πολύ κακά τους. Έχουν και τις στιγμές που όλα φαίνονται πιθανά και τις στιγμές που όλα μοιάζουν να βυθίζονται, κι εσύ μαζί τους και δεν ξέρεις απο που να πιαστείς, τι βάθος έχει αυτός ο γκρεμός που έπεσες, ποτε θα ξανανέβεις, αν θα ξανανέβεις, τι θα βρεις εκεί αν ξανανέβεις...

Όπως και να έχει, τώρα είναι καιρός για χτίσιμο, για ανακαίνιση. Θα είναι διαδικασία, μια πορεία που θα πάρει τον καιρό της αλλά που ξεκινάει, όπως ολες οι πορείες, με ένα βήμα. Ένα βήμα που έγινε ήδη, ευτυχώς και σιγά σιγά θα έρθει και το δεύτερο. Στην ώρα του.

2011-04-29T22:06:00.000+01:00

Gatwick, Woolwich, southeastern, dial arch, Sainsbury's, Tate modern, Ai Weiwei, Pollock, Sander, Struth, Mone, Deutsche Borse Photography Prize, Bloomsbury, Seven Dials, Starbucks, Nero, Canary Wharf, Fossil, Aircraft Circus, cheesecake, πιπερομανιταρόπιτα, τσάι, long exposure, photos, London Bridge, Horniman, Greenwich, Old Royal Naval College, DLR, Shadwell, Canon Street, St Paul Cathedral, Millenium bridge, national insurance, gumtree, royal wedding, kensington gardens, cv...

Και ξεχνάω άλλα τόσα.

Η ζωή δεν είναι μια γραμμική εξέλιξη, μια ιστορία με συγκεκριμένη αρχή, μέση, δομή και συνέχεια. Η ζωή είναι όπως την βιώνουμε, ένα συνοθύλευμα εμπειριών που τις θυμόμαστε και τις βιώνουμε σύμφωνα με τα συναισθήματα μας κι όχι με το πόση ώρα πέρασαμε μαζί τους. Έτσι κι εγώ, αυτές τις μέρες, πάνω απο σαράντα πια, έχω χίλιες δυο σκέψεις στο μυαλό μου, δεν μαζεύονται σε post, δεν μπορώ καλά καλά να τις χωρέσω στο μυαλό μου, να τις χωνέψω, να τις συνειδητοποιήσω. Αλλά ξέρω οτι είναι εκεί, στο μυαλό μου, με την θέση και το μέγεθος τους, χωρίς να έχω ιδέα τι θα κάνω μ'αυτές αλλά με μια τρελή ιδέα να τις συλλέξω. Δεν είναι όλα τέλεια βέβαια, δεν είναι όλες οι αναμνήσεις εδώ γλυκιές και πολύτιμες. Αλλά τι στη ζωή είναι ένα μόνο πράγμα, τι έχει μια πλευρά μόνο;

London baby: I'm here!

2011-03-12T12:57:00.000Z

Αυτό είναι το πρώτο ποστ μου απο το Λονδίνο. Έφτασα χτες με μα υπέροχη πτήση, με καλό καιρό, ένα πολύ καλό βιβλίο να με συνοδεύει και χίλιες σκέψεις στο μυαλό μου ταυτοχρονα. Ήρθα στο Λονδίνο ως ένα πείραμα, μια δοκιμή, να δω αν μπορώ να κάνω κάτι επαγγελματικά ή και ακαδημαϊκά, καιρό τώρα στέλνω βιογραφικά παντού κι ετοιμάζω τις αιτήσεις μου για βρετανικά πανεπιστήμια. Οπότε είμαι εδώ για interviews και job hunting.

Φυσικά, δεν έχω ιδέα τι θα γίνει, αλλά έχω ακόμα καιρό να δω και να συνειδητοποιήσω πως είμαι εδώ πια. Εδώ, παρέα με χίλιες σκέψεις κι ένα εκατομμύριο όνειρα, παρέα με ένα πανέμορφο πράσινο πλεκτό κασκώλ δημιουργία και δώρο της Saigon και την συμβουλή της στο μυαλό μου συνέχεια: "όλα να τα κάνεις, όλα να τα δεις".

London baby: the sequel (Epilogue)

2011-02-21T14:51:00.001Z

Φυσικά, ποτέ δεν είναι ευχάριστο να τελειώνουν οι διακοπές σου. Για μένα, ειδικά αν αυτές οι διακοπές είναι στο Λονδίνο κιόλας! Αλλά ήρθε κι αυτή η μέρα. Τελευταία μέρα πάλι στα Harrod's στα οποία γινότανε απλά σκοτωμός απο τον κόσμο, είχαν ξεκινήσει κάτι εκπτώσεις και ήταν σαν λαϊκό προσκύνημα μέσα στο κατάστημα. Αυτή την φορά όμως μπόρεσα να το δω όλο σχεδόν, όλους τους ορόφους. Κάποια στιγμή εντοπίσαμε κι ένα μέρος για καφέ με το κολασμένο όνομα Chocolate Bar. Και είναι απο εκείνα τα μέρη που δεν θέλεις να φας ή να πιεις κάτι, αλλά απλά θέλεις να κάνεις ένα ντουζάκι σε σοκολάτα, ένα λούσιμο με κουβερτούρα, μια μάσκα σώματος με τρούφες, γαργάρες με ρόφημα σοκολάτα και μετά ένα τρίωρο μπάνιο με τρία είδη σοκολάτας. Ταυτόχρονα. Πανάκριβο μεν, αλλά ο,τι πιο σοκολατένιο έχω δει και ζήσει στην ζωή μου και με τέλεια σοκολάτα, όχι την κοροϊδία που πουλάνε μερικά καφέ στην Ελλάδα. Τέλος πάντων, έκανα την καρδιά μου πέτρα κι έφυγα και με συνοπτικές διαδικασίες που θα παραλείψω να περιγράψω έφυγα για το αεροδρόμιο Gatwick. Μετά το γρήγορο check in, είχα στην διάθεση μου ένα απλά τεράστιο και τέλειο χώρο με καφέ, σούπερ μάρκετ και άλλα καταστήματα μέχρι να περιμένω την επιβίβαση! Φανταστικός ο χώρος, σε βοηθάει λίγο να ξεπεράσεις το σοκ οτι φεύγεις, έχεις και την ευκαιρία να πάρεις μια απο αυτές τις τεράστιες Cadburry να πνίξεις τον πόνο σου και να περιμένεις.

Tέλεια η πτήση της επιστροφής, δίπλα μου είχα μια αγγλίδα μητέρα με την 5χρονη κόρη της, πολλοί διακριτικοί άνθρωποι, μόλις απογειωθήκαμε κοιμηθήκανε αγκαλιά, τόσο εξοικειωμένοι με τις πτήσεις. Τα υπόλοιπα δυστυχώς ήταν τυπικά. Άφιξη, αναμονή για λεωφορείο για ΟΣΕ, προαστιακός για Λάρισα και ξεκούραση μέχρι το επόμενο πρωί που επέστρεψα στην μονάδα για μια μαγευτική αλλαγή χρόνου στην σκοπιά (αλλά με καλή παρέα ενός φάνταρου) και μια Πρωτοχρονιά εντός στρατοπέδου. Δεν γκρινιάζω, ακόμα ήμουν σε ρυθμούς Λονδίνου και στο κάτω κάτω, κι αυτό μια εμπειρία ήταν.

Αυτό είναι το γαμάτο με το Λονδίνο, για μένα τουλάχιστον. Οτι φεύγοντας απο εκεί, "είμαι" ακόμα εκεί για λίγες μέρες, το μυαλό μου ακόμα είναι στους χάρτες του μετρό ή του DLR, στην ευγένεια του κόσμου και το επιβλητικό αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Όπως και να'χει, το Λονδίνο το'χω μέσα στην καρδιά μου, θα μου μείνει φυσικά αξέχαστο αυτό το ταξίδι ως στρατιώτης τυπικά στο Λονδίνο αλλά το μυαλό μου είναι πως θα κάνω κι άλλα, περισσότερα και μεγαλύτερα πράγματα εκεί. Ποιός ξέρει, ίσως τα σχέδια μου να περιλαμβάνουν το Λονδίνο για κάποιο διάστημα. θα δείξει...

Για κλείσιμο μερικές φωτογραφίες απο πράγματα που μου αρέσανε πολύ αλλά δεν έβαλα

σε προηγούμενα ποστ. Μακάρι να τα δείτε κι εσείς απο κοντά σύντομα!

Ένα υπαίθριο γλυπτό έργο του Peter Burke, κοντά στο συγκρότημα που έμενα.

Η διακόσμηση με εξύφυλλα δίσκων στο GBK του Ο2. Όλο το μαγαζί έτσι ήταν!

Η τεράστια γόβα που μου έκανε εντύπωση κάθε φορά που περνούσαμε απο εκεί! Ουσιαστικά είναι η μαρκίζα για το πολύ πετυχημένο μιούζικαλ Priscilla

Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο κτίριο είναι, αλλά είναι πανέμορφο!

Το HMS Victory, δίπλα απο το άγαλμα του Νέλσον στην Trafalgar Square. Είναι αρκετά μεγάλο και σίγουρα ο τρόπος παρουσίασης είναι τέλεια ιδέα!

Τελικά είναι ένα άγαλμα προς τιμήν του Oscar Wilde, απο την Maggi Hambling

Ένα απλό στενό, απο τα πολλά του Λονδίνου. Δεν είναι κάποιο σημαντικό, δεν έγινε κάτι αξιομνημόνευτο εκεί. Αλλά σίγουρα μου θυμίζει αυτή την ατμόσφαιρα, την διάθεση που μου αφήνει αυτή η πόλη.

London baby: the sequel (3)

2011-02-15T22:35:00.000Z

Οι μέρες περνάνε (δεν είναι επιλογή μου, πιστέψτε με) και παθαίνω αυτό το "όσο και να δω υπάρχουν τρεις φορές άλλα τόσα να δω" αλλά μου περνάει γρήγορα. Οι επόμενες μέρες αφιερώνονται στο κέντρο της πόλης, το City όπως το λένε, αλλά και σε μια έντονη προσπάθεια να ξεπερνάω το σοκ του Λονδίνου αυτές τις μέρες!

Πάντα πίστευα πως δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίσεις πραγματικά μια πόλη, ούτε καν αυτή στην οποία μένεις χρόνια. Αλλά όσο γυρνάς μια πόλη, τόσο περισσότερο την μαθαίνεις, παίρνεις εικόνες, μυρωδιές, εμπειρίες απο αυτήν. Στο Λονδίνο λοιπόν πίστευα πως το κέντρο είναι ένα υπέροχο μέρος για να μάθω κάπως την πόλη, να την γνωρίσω με τα όλα της, όχι αυτά που θέλουν τα ταξιδιωτικά πρακτορεία να δω. Ξεκινήσαμε λοιπόν απο το Picadilly Circus και την Regent Street, ένα μέρος που στ'αλήθεια με άφησε με το στόμα ορθάνοιχτο! Δεν ήξερα απο που να ξεκινήσω να προσπαθήσω να νιώσω όλο αυτό το θέαμα: απο τις ορδές του κόσμου, την πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη διακόσμηση (αν και με χάλασε λίγο η διαφήμιση), τα καταστήματα, την απίστευτη κίνηση;;; Οφείλω να ομολογήσω πως όσο και να προσπάθησα να μην φανώ πολύ τουρίστας, δεν κατάφερα και πολλά. Η Regent Str. είναι ο παράδεισος του καταναλωτή, με άπειρα μαγαζιά, μια έντονη λονδρέζικη αίσθηση αλλά και μια μεγάλη ποικιλία σε ανθρώπους και γλώσσες (πρέπει να άκουσα πάνω απο 20 διαφορετικές γλώσσες σε μια βόλτα και μόνο, ανάμεσα τους και ελληνικά). Ανάμεσα σε όλα αυτά τα μαγαζιά ήταν και το National Geographic, με μεγάλη ποικιλία απο βιβλία, φωτογραφίες αλλά και ρουχισμό για όσους σκέφτονται να πάνε απο την έρημο μέχρι τους Πόλους! Μάλιστα είχε και έναν θάλαμο για να δοκιμάσει κανείς τον πολικό εξοπλισμό σε πραγματικές πολικές θερμοκρασίες (=κωλόκρυο).

Το κρύο στο Λονδίνο δεν ήταν τόσο κακό όσο μέσα σ'αυτούς τους θαλάμους, αλλά ήταν καμπόσο. Οπότε, απο την μία το κρύο, απο την άλλη η κούραση της βόλτας, απο την άλλη η πείνα, η μόνη λύση είναι ένα cafe! Και φέτος, αυτό το cafe ήταν Η αποκάλυψη του ταξιδιού και ακούει στο μαγικό, τρυφερό, ζεστό όνομα Patisserie Vallerie! Είναι μια αλυσίδα καταστημάτων όπου μπορείς να βρεις καφέ, ζεστά και κρύα πιάτα αλλά και γλυκά απ'αυτά που θα σε κάνουν να σφουγγαρίζεις το πάτωμα απο τα σάλια που θα σου τρέχουν (αυτό κάνω και τώρα που τα θυμάμαι!). Ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, μου λείπει αυτό το μαγαζί, εμείς πηγαίναμε σ'αυτό στην Trafalgar, απέναντι απο την pub Porcupine, με κέρδισε απο την πρώτη στιγμή και θα συνεχίσω να είμαι μεγάλος θαυμαστής. Τεράστιες κούπες, φανταστική τοματόσουπα, ονειρικά κρουασάν βουτύρου και grilled croissants, τέλειες σαλάτες, διακόσμηση με αφίσες του Lautrec, αέρα άλλης δεκαετίας στην διακόσμηση και τις στολές των παιδιών που δουλεύουν εκεί. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι'αυτό το μαγαζί, δεν έβγαλα καν σοβαρές φωτογραφίες εκεί επειδή απλά το απολάμβανα!

Μετά τα αρκετά και απολαυστικά διαλείμματα στα Patisserie Vallerie, η βόλτα συνεχίστηκε, περάσαμε απο φανταστικά θέατρα με πολλές παραστάσεις - υπερπαραγωγές (σε μια ο Hoff είναι ο Κάπτεν Κουκ...), την γραφική Chinatown την οποία και δυστυχώς δεν πήγαμε να δούμε αλλά και το λατρεμένο μου Soho. Μετά την βόλτα και στην Carnaby Street και την μοναδική της χριστουγεννιάτικη διακόσμηση της με τον Άγιο Βασίλη ως αστροναύτη, ήρθε η ώρα για φαγητό. Και αυτή την φορά είχαμε κανονίσει που θα πηγαίναμε: στο humus bros για χούμους! Δεν είχα δοκιμάσει ξανά και περίμενα να δω πως είναι αλλά το μαγαζί με κέρδισε κυριολεκτικά απο την ταμπέλα: το slogan του μαγαζιού είναι "give peas a chance" και μόλις το διάβασα λύθηκα στα γέλια! Είδα μετά πόσο ζεστό είναι το μαγαζί, πόσο εξυπηρετικοί και χαμογελαστοί οι υπάλληλοι και το λάτρεψα! Δοκίμασα την ασφαλή λύση του humus με κοτόπουλο κι διάφορες σως και μας έφερε ως κέρασμα φαλάφελ και τσάι μέντα για το τέλος! Η γεύση του χούμους, όλος αυτός ο συνδυασμός με την σάλτσα και την πίτα και το κρέας και το χούμους ήταν απλά μοναδικός!

London baby: the sequel! (2)

2011-01-22T11:13:00.000Z

Πολύ κρύο είπαμε στο Λονδίνο, εγώ πετάω στα σύννεφα και κοιτάω απο το παράθυρο στο τρένο. Το περυσινό μάθημα το έμαθα καλά και η μηχανή είναι πάντα πάνω μου, φωτογραφίζω ελάχιστα όμως, πιο πολύ θέλω να ζήσω την στιγμή, να μου μείνει στο μυαλό κι όχι στον αισθητήρα. Μια ώρα και κάτι ψιλά μετά, φτάνω στον προορισμό μου, το Woolwich Arsenal, μια περιοχή του Λονδίνου νοτιοανατολικά, κοντά στο Greenwich και δίπλα στον Τάμεση. Το σπίτι που θα μείνω είναι σε ένα κτίριο που κάποτε ήταν βασιλικό εργοστάσιο κανονιών και πυρομαχικών κι έχει ένα πολύ industrial και ιδιαίτερο στυλ που συνδυάζεται με πέτρα και αψιδωτά παράθυρα, ένας συνδυασμός που γουστάρω τρελά! Απ'οτι ξέρω, δεν γνωρίζουν πολλοί την περιοχή, αλλά δεν με πειράζει καθόλου.

Εδώ να ευχαριστήσω και δημόσια την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μου η οποία μου έσπασε τα @@ όταν προσπάθησα να βάλω χρόνο ομιλίας και δεν αναγνώριζε (!!) το voucher που είχα αγοράσει απο κατάστημα της στην περιοχή. Ευχαριστώ για την ταλαιπωρία!

Πρώτη μέρα στο Λονδίνο, εννοείται πως δεν θα καθόμουν μέσα, αποφασίσαμε να πάμε, λόγω του προχωρημένου της, ώρας στο O2. Το οποίο Ο2 είναι ένα φαινόμενο! Είναι ένα τιτανοτεράστιο συγκρότημα ψυχαγωγίας, με πολλά καφέ, bars, pubs, κινηματογράφους, καταπληκτικό design εξωτερικά όπου θυμίζει ένα τεράστιο θόλο. Μοιάζει πραγματικά πολύ μεγάλος, αλλά όταν μπαίνεις μέσα, είναι στ'αλήθεια εντυπωσιακό! Καφέ και φαγητό εκεί λοιπόν, με φαγητό στο GBK, όπου δοκίμασα ένα απο τα πεντανόστιμα burger τους σε ένα μαγαζί με ιδιαίτερη διακόσμηση, αφιερωμένη στην μουσική και με εξώφυλλα δίσκων στους τοίχους!

To O2 και η Canary Wharf στο βάθος

Τέλος πρώτης μέρας και η δεύτερη μου δίνει την ευκαιρία να δω την περιοχή με το φως της μέρας. Και ναι, έχει ήλιο στο Λονδίνο, όχι δεν είναι πάντα συννεφιασμένο και καταθλιπτικό. Κι όσοι λέτε για το πόσο βρέχει και πόσο συννεφιασμένο είναι, έχετε μείνει για καιρό στα Γιάννενα; θα καταλάβετε τι εννοώ... Η περιοχή είναι πανέμορφη, με πολύ ιδιαίτερα κτίρια, όπως το Gatehouse και το καταπληκτικό κτίριο της Βιβλιοθήκης. Πραγματικά τα χάζευα για ώρα! Εκτός απο χάζεμα όμως, η δεύτερη μέρα είχε και επίσκεψη στην National Gallery για να δούμε την μόνιμη συλλογή (αλλά περισσότερο για να δω αυτό το έργο φυσικά απο κοντά). Σταματάμε στον σταθμό Charing Cross, περνάμε δίπλα απο την εκκλησία του St Martin in-the-fields και το μνημείο στον Wilde και φτάνουμε δίπλα στην National Gallery, ένα αρκετά μεγάλο κτίριο, εντυπωσιακό αρχιτεκτονικά με μια μεγαλη πλατεία μπροστά του, την Trafalgar square και πολύ κόσμο να κυκλοφορεί και να φωτογραφίζεται εκεί. Φυσικά, η εμπειρία του να βλέπεις απο κοντά έργα τέχνης απο τον Van Gogh, Rembrandt, Matisse, Leonardo, Turner και απο πολλούς άλλους είναι απλά απερίγραπτη. Απλά ας πω οτι νιώθω περήφανος που είδα απο κοντά κάτι τέτοιο, κάτι τόσο μοναδικό.

Η συνέχεια έχει φαγητό, στο αγαπημένο μου Soho. Πέρυσι δεν είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ιδιαίτερες κουζίνες αλλά φέτος πήγα αποφασισμένος! Η πρόταση φίλων ήταν να πάμε σε ινδικό, συγκεκριμένα στο Masala Zone, ένα ιδανικό μαγαζί για εισαγωγή στην ινδική κουζίνα χωρίς "ατυχήματα". Πολύ όμορφη, ζεστή ατμόσφαιρα στο μαγαζί αλλά παίρνοντας τον κατάλογο ψιλοχάθηκα. Οι έμπειροι φίλοι μας με "ξενάγησαν" στον κατάλογο πιάτων και την ορολογία και η παραγγελία μου τελικά ήταν κάτι σαν "ποικιλία", το οποίο λέγεται "Grand Thali", το οποίο έχει ως βάση κάποιο πιάτο με κρέας και διάφορες σάλτσες και συνοδευτικά και φυσικά με αρκετό nan bread. Μέχρι τώρα όλα αυτά τα είχα δει σε εκπομπές του Gordon Ramsey, αλλά τώρα πια τα δοκίμαζα και ήταν πεντανόστιμα! Υπέροχες και πολλές γεύσεις, μια ποικιλία γεύσεων στο στόμα απο το γλυκό μέχρι το αλμυρό και διάφορες υφές. Το πιάτο μου ήταν ελάχιστα καυτερό αλλά έτσι κι αλλιώς είχα πάρει για ποτό ένα ρόφημα με γιαούρτι και mango, το οποίο ήταν και το τέλειο φάρμακο για τα καυτερά!

Μέσα στην Dial Arch

Η επόμενη μέρα είχε ακόμα καλύτερη γνωριμία με το Woolwich. Πρωινό σε μια απλά φανταστική pub, την Dial Arch, με τέλεια διακόσμηση, τζάκι, ξύλινα, vintage και δεν συμμαζεύεται, ένας συνδυασμός που με έκανε να χαζεύω το μαγαζί για ώρα πριν παραγγείλω κάτι για πρωινό. Αλήθεια, γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε μαγαζιά που να σερβίρουν πρωινό ή brunch; τι γαμάτη θα ήταν μια Κυριακή με πρωινό κι εφημερίδες σ'ένα τέτοιο μαγαζί!

Woolwich Gatehouse

Για να πάμε στην High Street, την κεντρική οδό της περιοχής (όχι, δεν λέγεται "High" η οδός αλλά έτσι λένε τις κεντρικές οδούς σε κάθε περιοχή), περάσαμε και απο το πανέμορφο Woolwich Gatehouse, στο οποίο και θέλω να επανέλθω για καλύτερες φωτογραφίες ωστόσο.

Woolwich Public Library

Για βόλτα στην περιοχή μετά, είδα και το καταπληκτικό κτίριο της Woolwich Public Library, της Βιβλιοθήκης της περιοχής και την χάζευα κι αυτή για ώρα φυσικά.

Γυρνώντας στο Woolwich Arsenal, είχε κάποια απίστευτα κτίριο όπως το Artillery Museum και άλλα πολλά, όπως αυτό που φωτογράφισα αλλά δεν συγκράτησα ποιο είναι. Θα το μάθω όμως. Και τέλος, όπως βλέπετε κάτω είναι τα σπίτι στην περιοχή εκεί. Ναι, μου αρέσουν ΠΑΡΑ πολύ!

London baby: the sequel! (1)

2011-01-11T18:50:00.001Z

Η χριστουγεννιάτικα στολισμένη Trafalgar Square

Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση να μην ξαναπάω Λονδίνο! Η περυσινή εμπειρία δεν ήταν αρκετή και γι'αυτό και αποφάσισα να πάω και φέτος, αυτή τη φορά για να δω πως είναι τα Χριστούγεννα μιας και είχα εμπειρία απο Πρωτοχρονιά. Και τώρα, έχοντας περάσει και τις δυο γιορτές εκεί, νομίζω προτιμώ να περάσω εκεί Πρωτοχρονιά. Έτσι λοιπόν, πέρυσι είχαμε τέσσερα ποστ για το Λονδίνο (1, 2, 3, 4) κι ένα τραγικά κακό κλείσιμο. Αλλά φέτος, μιλάμε για περισσότερες μέρες αλλά ΚΑΙ φωτογραφίες!

Φέτος λοιπόν δεν θα άφηνα τίποτα να μου χαλάσει τα σχέδια. Δεν θα έλεγα οτι πήζω στο στρατό αλλά όσο να'ναι, δεν είναι και ο,τι καλύτερο είχα να κάνω αυτούς τους μήνες. Οπότε, αφού έκανα τα απαραίτητα χαρτιά για να ζητήσω την κατάλληλη άδεια απο το ΓΕΣ για ταξίδι στο εξωτερικό, ήμουν έτοιμος για ταξίδι! Έχοντας ήδη σπίτι για να με φιλοξενήσει, το μόνο που ήθελα ήταν αεροπορικά εισιτήρια και σ'αυτό βοήθησε πολύ το internet. Ας είναι καλά η easyjet (οχι, δεν έχω πρόβλημα να "διαφημίζω" κάτι όταν με εξυπηρετεί όπως πρέπει) στην οποία βρήκα τα φθηνότερα εισιτήρια και φυσικά ας είναι καλά τα ταξιδιωτικά γραφεία που επιβεβαίωσαν την πίστη μου πως δεν έχουν όλες ή, έστω, τις καλύτερες τιμές για ταξίδια. Εισιτήριο για Gatwick λοιπόν με easyjet απο Θεσσαλονίκη! Προφανώς ήταν πιο εύκολο να κλείσω τα εισιτήρια απο το να κάνω υπομονή για να έρθει η μέρα της πτήσης για επτά μέρες στο Χριστουγεννιάτικο Λονδίνο! Όσο περνούσαν οι μέρες, έκανα το χειρότερο που μπορούσα μάλλον: έβλεπα ειδήσεις σε ελληνικά κανάλια. Τα οποία πάνω κάτω μας έλεγαν πως ο Αρμαγεδών είχε ήδη ξεκινήσει απο την Αγγλία και η Νεα Εποχή των Παγετώνων είχε αρχίσει να καταπίνει την Γηραιά Αλβιώνα, με αποτέλεσμα τα αεροδρόμια να είναι κλειστά και οι ορδές των ταξιδιωτών περνούσαν μεγάλη ταλαιπωρία. Οι πηγές μου στο Λονδίνο βέβαια κάθε φορά με ακούγανε έκπληκτοι: ναι, χιόνιζε, ναι το Heathrow είχε κλείσει αλλα δεδομένου πως τα υπόλοιπα τέσσερα αεροδρόμια του Λονδίνου ήταν ανοιχτά και ο κόσμος δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα, απορούσαν με την φρίκη που μετέδιδαν τα ελληνικά κανάλια. Πόσο αγαπώ την ελληνική τηλεόραση!

Ήρθανε με το καλό οι μέρες λοιπόν, λεωφορείο για Θεσσαλονίκη καθώς ο καλός μας και υπερσύγχρονος ΟΣΕ απεργούσε κι απο τα ΚΤΕΛ αστικό για Αεροδρόμιο "Μακεδονία", κάτι που δεν ήξερα οτι δεν υπάρχει, μια πληροφορία που ήρθε απο το Twitter (πολύ internet παίχτηκε σ'αυτό το ταξίδι!). Όλα καλά στο αεροδρόμιο, είχα χρόνο για βόλτα, απόρησα για το ποιος αγοράζει πια μηχανή για να κουρεύει τις τρίχες της μύτης του απο το Duty Free και αν υπάρχει Toblerone σε ΚΑΘΕ αεροδρόμιο (ποτέ δεν μου άρεσε, είναι δυνατόν; τρίγωνη σοκολάτα;). Ήρθε και η ώρα της επιβίβασης, πολύ μου άρεσε το πορτοκαλί της εταιρείας, θέση συγκεκριμένη δεν είχα, οπότε πήρα την πρώτη θέση αριστερά στο παράθυρο για να βλέπω και για να φωτογραφίζω (εννοείται).

Υπέροχη πτήση, καλή θέση, δεν είχα κανέναν δίπλα μου αλλά κυρίως άλλος ήταν ο λόγος: η easyjet διαθέτει καφέ και άλλα προϊόντα Starbucks κατά την πτήση! WOW!!! Εννοείται πως δεν έχασα την ευκαιρία, δοκίμασα και την νέα πατέντα των Starbucks, τον via Starbucks καφέ, στιγμιαίος γαλλικός καφές ουσιαστικά ο οποίος έχει υπέροχη γεύση (και είναι πολύ χρήσιμος αν νυστάζεις). Τρεις ώρες μετά την απογείωση είχαμε μια βελούδινη προσγείωση στο Gatwick. Και φέτος τα ίδια με πέρυσι: σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα και ξαφνικά το έδαφος! Να, δείτε και το βίντεο κάτω.

Επιτέλους στην Αγγλία λοιπόν, woohoo! Κωλόκρυο βέβαια, πολύς κόσμος αλλά δεν με πειράζει καθόλου! Έχω ήδη ψάξει τον χάρτη του αεροδρομίου, ξέρω που βγάζω εισιτήριο για να πάω εκεί που θέλω και λίγη ώρα μετά, περιμένω το τραίνο για London Bridge απ'όπου θα αλλάξω για την τελική μου στάση.

Δεν έχω λόγια για το σύστημα μαζικής μεταφοράς στο Λονδίνο: έχεις πάρα πολλούς τρόπους να μετακινηθείς, απο underground και overground, μέχρι λεωφορεία, τραμ, ταξί και ποταμόπλοια (clippers). Και μην ξεχνάμε την πολύ εξυπηρετική δομή των σταθμών: με πίνακες με live ενημέρωση για τα δρομολόγια, χάρτες, φυλλάδια κι εξυπηρετικό προσωπικό να βοηθήσει ακόμα και τον πιο άσχετο. Φυσικά υπάρχει και live update σε apps για το κινητό ώστε ποτέ να μην πιάνεσαι αδιάβαστος. Κι όλα αυτά, μαζεμένα σε ένα site, το tfl, απ'όπου μπορείς να δεις/μάθεις/κατεβάσεις τα πάντα για την μετακίνηση σου στο Λονδίνο!

προσπαθήστε να αγνοήστε το παιδί που κλαίει απο πίσω, απολαύστε την προσγείωση μόνο

ακολουθούν κι άλλα ποστς, για φαγητό, τέχνη, καφέ, κρύο, φωτογραφία και πολλά άλλα!

Χριστούγεννα 2010

2010-12-20T19:59:00.001Z

Ήταν μια παράξενη χρονιά αυτή που πάει να τελειώσει. Έκανα πολλά πράγματα κι άλλα τόσα δεν τα έκανα για διάφορους λόγους. Η χρονιά που έρχεται φαίνεται καλύτερη, έτσι πρέπει έτσι κι αλλιώς νομίζω.

Τα τελευταία χρόνια είχα αμελήσει τελείως το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι όσον αφορά το στολισμό του, δεν ανακατευόμουν και τις περισσότερες φορές έστηνα το δέντρο, έβγαινα έξω και όταν γυρνούσα είχε στολιστεί. Μη με ρωτάτε γιατί, δεν είναι απο βαρεμάρα ή απαξίωση του "θεσμού". Απλά δεν είχα όρεξη. Φέτος, όντας στρατιώτης, στόλισα το δέντρο επάνω. Μόνος μου. Στο ΚΨΜ της μονάδας. Και πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ και η διαδικασία και το αποτέλεσμα!
Μεθαύριο, Τετάρτη πετάω, φέτος θα γιορτάσω Χριστούγεννα σε ένα σπίτι στο Woolwich του Λονδίνου με υπέροχη παρέα, καιρού επιτρέποντος. Οπότε, όταν με το καλό γυρίσω θα ακολουθήσει και νέα σειρά "London baby!". Κι αυτή την φορά, την μηχανή μου θα την έχω συνέχεια στο πλευρό μου, χάρις αυτή την τσάντα και τα πολλά αναψυκτικά που πίνει η Saigon!

Καλά να περάσετε όλοι σας αυτές τις γιορτές, καλά Χριστούγεννα!

12 και σήμερα!

2010-10-23T22:16:00.003+01:00

Ένα θέμα που σου δημιουργεί ο στρατός στην Ελλάδα, είναι πως αρχίζεις και μετράς τα πράγματα διαφορετικά, συνήθως αντίστροφα: πόση ώρα μου έμεινε για την υπηρεσία, πόσο ακόμα για την επόμενη αναφορά, πότε παίρνεις άδεια κλπ. Συνήθως δε, μετράς πόσος καιρός σου μένει μέχρι να απολυθείς και μετράς τον καιρό σε μέρες. Αν λοιπόν σου μένουν πχ, 230 μέρες, λες πως έχεις ακόμα 229 και σήμερα. Όχι, εγώ δεν έχω ακόμα 13 μέρες σύμφωνα με ό,τι λέει ο τίτλος του ποστ. Απλά αποφάσισα πλέον πως τον στρατό θα τον μετράω με μια άλλη μονάδα μέτρησης: τα βιβλία που διάβασα και μου μένουν να διαβάσω κατά την διάρκεια της θητείας!
Πριν παρουσιαστώ, ένα απο τα θέματα μου ήταν πόσα βιβλία να πάρω κι αν θα μπορώ να διαβάζω όσο θέλω. Είχα αποφασίσει να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, ειδικά βιβλία και συγγραφείς που ήθελα καιρό να γνωρίσω ή είναι μεγάλα ονόματα, κλασικά βιβλία κλπ. Και τώρα, πεντέμιση μήνες 25 βιβλία μετά, υπολογίζω πως μένουν περίπου 12 βιβλία ακόμα! Και μέχρι στιγμής, τα βιβλία ήταν όλα πραγματικά πάρα πάρα πολύ καλά. Διάβασα βιβλία που ήθελα, που περιμένανε στο ράφι, διάφορα: απο Καζαντζάκη, Pratchet, Gaiman, Bradbury, μέχρι Ζατέλη, Dan Brown, Tamaro και Μαρία Ξυλούρη. Και άλλους. Και μένουν αρκετοί ακόμα, ο ρυθμός μου είναι αρκετά γρήγορος πια.
Δεν έχω βάλει κάποιο σκοπό, ούτε κάποιον στόχο. Θέλω να διαβάσω όσα περισσότερα και καλύτερα μπορώ, αν και κάποια στιγμή η ανάγνωση βιβλίων έγινε μια μάχη να βρεθεί το ένα βιβλίο που θα μου έδινε η Saigon και δεν θα μου άρεσε (ξέρω οτι με βρίζεις τώρα, ξέρεις πως σ'αγαπάω πολύ!), κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει με κανένα απο τα 11 δικά της που διάβασα.
Δώδεκα και σήμερα λοιπόν. Ή καλύτερα, δώδεκα κι αυτό που διαβάζω. Και βλέπουμε μέχρι τον Φεβρουάριο...

I'm in the army now

2010-05-11T10:17:00.002+01:00

Την ώρα που αυτόματα θα έχει ανεβεί αυτό το ποστ, εγώ θα παρουσιάζομαι στρατιώτης στην Λαμία. Και λογικά θα έχω αρχίσει να το χωνεύω πως για τους επόμενους εννιά μήνες της θητείας μου δεν θα είμαι κανονικός άνθρωπος και πολίτης, αλλά στρατιώτης, με τα καλά και τα κακά του. Δεν μπορώ τα επιχειρήματα του τύπου "μην παραπονιέσαι, εγώ έκανα 30 μήνες φαντάρος, τι θα είναι 9 μήνες;", δεν καταλαβαίνω το νόημα τους, πάντα με κούραζε αυτή η φανταρίστικη λογική της εξίσωσης, του ανθρώπου που αισθάνεται αδικημένος που υπηρέτησε παραπάνω. Ευτυχώς, για διάφορους λόγους η θητεία μου θα είναι σχετικά εύκολη, καθότι συνυπηρετώ με τον αδερφό μου, απο τα ελάχιστα πράγματα που κάνουμε μαζί τα τελευταία 10-15 χρόνια. Θα μου λείψουν πολλά πράγματα απο την καθημερινότητα μου, αλλά δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Οπότε εξοπλίστηκα με μπόλικα βιβλία, μουσική, σκέφτομαι να αρχίσω να γράφω κιόλας και ίσως να ξαναπιάσω το σχέδιο, με το οποίο έχω να ασχοληθώ απο την σχολή.
Θα επιστρέψω σύντομα, όλο και κάτι θα ανεβάζω σε καμιά έξοδο ή/και άδεια. Να'στε καλά, εγώ θα αρχίσω να μετράω ήδη: άλλες 270 ο "νέος"!

Γιατί βλέπουμε τέτοιες εικόνες;

2010-05-08T23:35:00.002+01:00

Υπάρχει μια φωτογραφία, η οποία στοιχηματίζω πως έγινε εφιάλτης για πολλούς Έλληνες απο την Τετάρτη και μετά, πολλοί θα την είδαν στον ύπνο τους, ενώ λίγοι θα την ξεχάσουν. Δεν είναι ούτε κάποια απίστευτης τεχνικής φωτογραφία, δεν δείχνει καν καθαρά αυτό που έχει φωτογραφηθεί. Αλλά "δείχνει" πολλά, πάρα πολλά, για τα γεγονότα της Τετάρτης 5 Μαΐου. Το γεγονός πως μόλις κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο, αρκετοί την είδαν, την κάνανε retweet, την στείλανε ως λινκ, την αναρτήσανε στο μπλογκ τους και την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε ως πρωτοσέλιδο σε μεγάλες εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας, δείχνει πολλά και για όσους την είδαν, όλους εμάς τους αναγνώστες των ειδήσεων και των νέων.Είναι η φωτογραφία του πτώματος της γυναίκας που πέθανε στο εσωτερικό της Marfin στην Σταδίου, στην Αθήνα, όταν κάποιοι θεωρήσανε πως θα καταφέρνανε κάτι με το να ρίψουν βενζίνη και μολότωφ στην τράπεζα (δεν θα μπω περισσότερο στα αίτια του γεγονότος). Η φωτογραφία δεν μας δείχνει καν κανονικά το σώμα της γυναίκας, διακρίνονται όμως τα παπούτσια της, το κόκκινο φόρεμα της και τα γεμάτα κάπνα πόδια της.
Για ποιον λόγο σαν κοινωνία και σαν άτομα βλέπουμε τέτοιες εικόνες, όμως; είναι σίγουρα απεχθείς, δεν μας γεμίζουν με πληροφορίες ιδιαίτερα, δεν μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα. Όπως αναρωτήθηκε και η ίδια η Susan Sontag, "ποιος ο σκοπός να εκτεθούν αυτές οι φωτογραφίες; γινόμαστε καλύτεροι αν τις δούμε; μαθαίνουμε κάτι;". Γιατί δεν αντιδράμε όταν γίνονται πρωτοσέλιδα, όταν κάποια μπλογκς τις ανεβάζουν για να ανέβει η επισκεψιμότητα τους, όταν μας την προβάλουν απο τόσες διαφορετικές μεριές; Είμαστε "αναίσθητοι" πια απέναντι σε τέτοιες εικόνες; έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τον θάνατο να παίζει στην τηλεόραση όσο εμείς μασουλάμε το βραδινό μας και δεν μας αγγίζει; βλέπουμε τα πτώματα σαν μια εικόνα που μας θυμίζει video game, κάτι στα όρια του σουρρεαλιστικού;
Πάλι δεν ξέρω τι να απαντήσω. Ξέρω όμως πως ο σύγχρονος Έλληνας και άνθρωπος, έχει συνηθίσει, καλώς ή κακώς, την βία ως θέαμα. Την έχει δει στην τηλεόραση και το ίντερνετ, την έχει συνηθίσει ως εικόνα στον Τύπο και έπαιξε μαζί της στο όποιο video game έπαιξε. Έχασε την επαφή με την απώλεια, την θλίψη του θανάτου, την σκληρότητα της βίας. Πλέον, η βία είναι κάτι σαν ταινία μπροστά του, σαν ακόμα μια μάχη στο παιχνίδι που παίζει και ο ίδιος, αποστασιοποιημένος απο τα συναισθήματα την παρακολουθεί και μετά μετράει απώλειες. Και βλέπει τις φωτογραφίες που μετά κυκλοφορούν. Και γίνεται εξαρτημένος σε εικόνες βίας, τις οποίες κοιτάει με την κρυφή διαπίστωση πως χαίρεται που δεν είναι αυτός.
Λένε πως παλιά δίνανε στα παιδιά πλουσίων και βασιλιάδων μια μικρή ποσότητα δηλητήριου κάθε μέρα για να συνηθίσουν και να μην δηλητηριάζονται εύκολα απο επίδοξους δολοφόνους. Μιθριδατισμό το λέγανε. Μήπως και σήμερα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ απο τις εικόνες βίας που πλέον έχουμε αναισθητοποιηθεί; μήπως είναι κι αυτό ένα ερώτημα που αφορά τους φωτοδημοσιογράφους και την ηθική της δημοσιογραφίας; μήπως πρέπει να κοιτάξουμε πραγματικά αυτό που βλέπουμε για να δούμε τι μας δείχνουν;

"Κούκλες", Τέχνη και gay

2010-04-19T00:11:00.004+01:00

Είναι κάποιες φορές που η τηλεόραση σε εκπλήσσει ευχάριστα, ο,τι και να έχεις ακούσει γι'αυτήν. Δεν θα πλέξω το εγκώμιο του Σταύρου Θεοδωράκη, το αν είναι καλός δημοσιογράφος ή όχι μπορεί να το διαπιστώσει κανείς μόνος του. Η εκπομπή του την προηγούμενη Κυριακή είχε θέμα τις "Κούκλες", ένα μαγαζί με αυθεντικό drag show στην Συγγρού το οποίο απο το 1993, απ'οτι έχω μάθει, λειτουργεί έτσι. Τον τελευταίο καιρό έγινε λίγο πιο γνωστό χάρις την ταινία "Στρέλλα" του Πάνου Κούτρα με θέμα μια τρανσέξουαλ. Την ώρα που είχε διαφημίσεις, θυμήθηκα στην σχολή μια αναφορά της καθηγήτριας μου Ελένης Μουζακίτη στον Maplethorpe, έναν φωτογράφο ο οποίος ασχολήθηκε με το θέμα των γκέυ και μάλιστα με προκλητικό για την εποχή (δεκαετίες '70-'80) ο οποίος είναι νεκρός πλέον απο AIDS σε μια "ενδιαφέρουσα" για κάποιους τροπή που τον έκανε να φαίνεται ως ήρωας απο μια ασθένεια που τότε ειδικά πιστευότανε οτι έπληττε τους γκέυ κυρίως. Και θυμήθηκα τον Maplethorpe γιατί δεν μπορώ να βρω κάποιον στην εποχή μας που να ασχολείται στην Ελλάδα με το θέμα των γκέυ καλλιτεχνικά στην Φωτογραφία ή και την Ζωγραφική. Κι εννοώ για κάποιον που να είναι κάποιος, να είναι όνομα, κάποιος, κάπου, κάπως ίσως ασχολείται, αλλά γιατί όχι κάποιος διάσημος; γιατί η Ελληνική Τέχνη αγνοεί ακόμα το θέμα των γκέυ και δεν ασχολείται μ'αυτό; και δεν εννοώ με τον τρόπο που το έκανε το Straight Story, με την γελοιοποίηση ουσιαστικά των γκέυ και λεσβιών και τον υποβιβασμό τους σε καρικατούρες. Η Ελληνική Τέχνη εμποδίζει την Ελληνική κοινωνία να αποδεχτεί το θέμα των γκέυ ή/και των LGBT (Lesbian Gay Bisexual Tsansgender) ή το ανάποδο;
Πάντα μου έκανε εντύπωση το πόσο εύκολα διάφοροι γνωστοί μου και μη λένε πως η ελληνική και όχι μόνο show biz είναι γεμάτη με γκέυ και πως αυτοί κάνουνε "κουμάντο". Δεν έχω ιδέα αν είναι αστικός θρύλος ή όχι, αλλά σίγουρα είναι τραγικό μια χώρα με γκέυ καλλιτέχνες (λίγους ή πολλούς, δεν έχει σημασία) σε κάθε χώρο της Τέχνης, να μην έχει σοβαρά έργα τέχνης και projects που να ασχολούνται με τους γκέυ, τα προβλήματα τους, την ύπαρξη τους, τον ομοφοβισμό, το φαινόμενο των drag queens κλπ. Πραγματικά, ποιός ο λόγος; Είναι άλλη μια εκδήλωση της υπερσυντηρητικής κοινωνίας μας η οποία ακριβώς επειδή είναι τόσο συντηρητική κρύβει (και γεννάει) ακραία και πολλές φορές αποτρόπαια μυστικά; Είναι ο ομοφοβισμός του νεοέλληνα άντρα ο οποίος ακόμα θεωρεί πως ο γκέυ είναι αυτός που θέλει να γίνει γυναίκα, κάτι τρομερά κακό αφού πέρα απο ομοφοβικός είναι και φαλλοκράτης καθώς θεωρεί την γυναίκα ένα αναγκαίο κακό, ακόμα κι όταν κάνει τα πάντα (μέχρι και τις μεγαλύτερες μαλακίες) για να την κυνηγήσει; είναι ένα ακόμα θέμα αμάθειας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και τον τρανσεξουαλισμό; Τι στο διάολο; είναι το βόλεμα του καλλιτέχνη που δεν τον νοιάζει να αλλάξει την νοοτροπία στην Ελλάδα μιας και ο ίδιος είναι βολεμένος σ'ένα gay friendly κουκούλι μέσα στο οποίο χέστηκε τι γίνεται στην ελληνική περιφέρεια ή την δίπλα γειτονιά;
Πραγματικά θα ήθελα πολύ να δω έργα τέχνης με θέμα τους gay και τα θέματα τους στην Ελλάδα, κατά προτίμηση απο καλλιτέχνη ο οποίος ζει εδώ στην χώρα, κι όχι απο έναν περαστικό. Και θα με ενδιέφερε και σαν άνθρωπο και σαν άντρα και σαν άνθρωπο του 21ου αιώνα και σαν ιστορικό τέχνης και σαν φιλότεχνο και σαν τα πάντα. Θέλω να δω έργα τέχνης γι'αυτούς που χρόνια βρίζονται (και πολυ χάρηκα που δεν μασήσανε τα λόγια τους στην εκπομπή του Θεοδωράκη γι'αυτό το θέμα) αλλά κρύβονται. Γι'αυτούς κι απ'αυτούς. Να δω την αμηχανία τους, τον φόβο της αποκάλυψης, την οργή για τα ομοφοβικά χτυπήματα, τον έρωτα τους για τον άντρα/γυναίκα της ζωής τους, να δω την παντελή έλλειψη διαφορών απο την δικιά μου ζωή, να δω κάτι. Θέλω να τους δω, να τους ακούσω, να μιλήσουν, να βρίσουν, να καταραστούν, να συγχωρήσουν, να φωνάξουν.
Δεν το μπορώ αυτό το κλίμα "κάνουμε οτι δεν υπάρχει". Δεν μπορώ να βλέπω φίλους μου γκέυ καλλιτέχνες και να αγνοούν το θέμα λες και το έχουμε λύσει ήδη. Δεν μπορώ να βλέπω ομοφοβικούς κολλημένους στην Λάρισα κι αλλού να επιτίθενται σε γκέυ ή σε τρανσέξουαλ επειδή δεν ξέρουν πως να τους διαχειριστούν ή επειδή είχαν ένα γκέυ όνειρο. Αν τα κορίτσια στις "Κούκλες" είχαν το θάρρος να βγούνε και να πούνε ποιές είναι κι απο που ήρθαν εκεί που είναι, τότε μπορούν κι άλλοι καλλιτέχνες να βγούνε, να λειτουργήσουν ως γκέυ και να μας δώσουν έργα σχετικά με τους γκέυ. Όταν κατά την διαρκεια της εκπομπής ο Θεοδωράκης ρώτησε τον Κούτρα αν θα συνεχίσει να κάνει έργα με βάση την γκέυ οπτική του, απάντησε πως φυσικά και θα το κάνει επειδή είναι γκέυ. Αυτό σαν επιχείρημα, δεν καθιστά γελοία την προσπάθεια μερικών γκέυ να κρυφτούν και να περάσουν ως στρέητ κι αυτοί και το έργο τους;
Τελικά γιατί δεν ασχολείται η Ελληνική Τέχνη και η καλλιτεχνική σκηνή με τους γκέυ, παρόλο τους/τις γκέυ που έχει στις "τάξεις" της; πότε θα ανοίξει αυτό το θέμα ώστε και να κλείσει κάποτε; πότε θα δούμε έναν έλληνα ή μια ελληνίδα Maplethorpe, που να ασχοληθεί με το γκέυ πάθος του ή το πάθος άλλων;

Έχω μια υπέροχη φωτογραφία ενός παιδιού!

2010-03-19T23:26:00.003Z

Αλλά δεν μπορώ να σας την δείξω. Συγνώμη, λυπάμαι, πραγματικά λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σας την δείξω. Κι εξηγούμαι.
Πριν απο δύο εβδομάδες περίπου, πήγα για καφέ. Έβγαλα την μηχανή απο την τσάντα, έβγαλα 1-2 φωτογραφίες στο μαγαζί και μετά την άφησα στον καναπέ δίπλα μου. Η οθόνη της είναι ακόμα φωτισμένη, εγώ πίνω τον καφέ μου αλλά ένας μικρός, σπόρος κανονικός, απο την άλλη γωνιά του μαγαζιού βλέπει το φως της μηχανής και περπατάει για να την πιάσει. Μόλις πλησιάζει, το φως σβήνει και ο μικρός ξαφνιάζεται. Αν και δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο μικρός ή η μάνα του που είναι δίπλα του και γελάει, τον παίρνω αγκαλιά και παίζω λίγο μαζί του! Όταν τον ξαναφήνω κάτω, συνεχίζει να θέλει να πιάσει την φωτογραφική μηχανή μου! Η μάνα του μου λέει τότε "είναι μεγάλο ψώνιο, όποτε βλέπει φωτογραφική μηχανή θέλει να βγαίνει, βγάλτε τον μια φωτογραφία!". Ελαφρώς ξαφνιασμένος, σηκώνω την μηχανή, ρυθμίζω στα γρήγορα, ο μικρός με κοιτάει μέσα στα μάτια μέσα απο την μηχανή κι εγώ τραβάω ενώ έχω ανατριχιάσει απο το ειλικρινές βλέμμα του μικρού με τα τεράστια ολοστρόγγυλα μάτια και τα στρουμπουλά μάγουλα! Ο μικρός απομακρύνεται, κάθονται όλοι μαζί λίγη ώρα και μετά φεύγουν. Δεν τους ήξερα, δεν με ξέρουν.
Η φωτογραφία είναι υπέροχη τελικά! Η έκφραση, το βλέμμα του μικρού δεν αφήνουν περιθώρια να κοιτάξεις τίποτα άλλο παρά μόνο την αθωότητα του! Ωστόσο, δεν μπορώ να την δείξω την φωτογραφία online ή αλλού. Φοβάμαι πως η μητέρα μπορεί να το μάθει και να με τρέχει. Ή να με βρει έξω και να με κράξει, να φωνάξει οτι διέσυρα το παιδί της και είναι εκτεθειμένο να το δει όλος ο κόσμος! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την φορά που φωνάξανε την αστυνομία για να με μαζέψει επειδή τόλμησα να φωτογραφίζω μια παρέα παιδιών που έπαιχαν στην παιδική χαρά, καθότι θεωρήσανε οτι είμαι διεστραμμένος ή οτι θα "εκμεταλευτώ" τα παιδιά τους για παιδοφιλικούς σκοπούς!
Και ποτέ δεν θα ξεχάσω και την ιστορία της φίλης Άννας, σύμφωνα με την οποία, πριν απο 30 χρόνια, ένας άγνωστος την φωτογράφισε στις διακοπές της και οι γονείς της δεν είχαν κανένα πρόβλημα παρότι το είδανε το σκηνικό. Έτσι απλά, το αφήσανε να την φωτογραφίσει. Το ίδιο κάνανε και οι δικοί μου: όταν μέναμε στην Ρόδο, ο αδερφός μου, 3-4 χρονών τότε, ήταν ακόμα αρκετά ξανθός και με χτένισμα καπελάκι. Όλοι οι τουρίστες τον λατρεύανε και τον φωτογραφίζανε, πρέπει να υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες με το πρόσωπο του αδερφού μου στο εξωτερικό.
Πώς και πότε φτάσαμε απο την ελεύθερη φωτογράφιση παιδιών στον παράλογο φόβο πως οποιοσδήποτε με φωτογραφική μηχανή είναι παιδόφιλος; πότε έγινε τόσο παράλογη, γεμάτη με φόβο η κοινωνία μας; πως γίνεται στην εποχή μας, απο την μία να έχουμε μεγάλα ποσά να πληρώνονται για φωτογραφίσεις σε βαπτίσεις όπου το μωρό είναι γυμνό κι απο την άλλη να γινόμαστε επιθετικοί σε οποιαδήποτε φωτογραφική μηχανή στραφεί στο παιδί μας σε όλες τις άλλες περιπτώσεις; στην εποχή που όλοι μας έχουμε τουλάχιστον μία φωτογραφική μηχανή μαζί μας κάθε μέρα, στο κινητό μας τηλέφωνο, να έχουμε γίνει τόσο φοβισμένοι απέναντι στην φωτογραφική μηχανή; οι Ινδιάνοι κάποτε φοβότανε οτι η φωτογραφίες παίρνανε ένα κομμάτι απο την ψυχή του φωτογραφισμένου. Πολλές φορές φοβάμαι οτι σ'αυτή την εποχή γυρνάει ο κόσμος, να αποδίδει μαγικές ιδιότητες στην φωτογραφική μηχανή και να δαιμονοποιεί τον/την φωτογράφο.
Ναι, μπορεί να έχουν υπάρξει και ανώμαλοι που χρησιμοποιήσανε φωτογραφίες και βίντεο για τα αρρωστημένα τους γούστα. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τέτοια καθολική απόρριψη των φωτογράφων, δεν θα κυνηγούσαμε το τσιγάρο αν κάπνιζε ένας δολοφόνος ή τα βιβλία αν ήταν φανατικός αναγνώστης! Μην είστε επιθετικοί, μην τρομάζετε, μην αμύνεστε. Δεν ωφελεί αυτή η υπερπροστατευτικότητα. Ακόμα κι αν δεν θέλετε, για τους λόγους σας, η ευγένεια είναι η καλύτερη λύση.
Ποια είναι η πρόταση μου; ζητήστε απο τον φωτογράφο να σας χαρίσει μια εκτύπωση της φωτογραφίας που τράβηξε μόλις. Οι περισσότεροι θα πετάμε απο την χαρά μας αν μας το ζητήσετε!

Artfools Video Festival. Ένα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Λάρισα

2010-02-24T23:23:00.004Z

Εδώ και αρκετό καιρό, απο την λήξη σχεδόν του 1ου ετοιμάζεται το 2ο Artfools Video Festival. Και έχω την μεγάλη χαρά και το τεράστιο όφελος να είμαι στην Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ και να το ζω απο πολύ κοντά προφανώς! Και ήταν πραγματικά μια μαγική κατάσταση. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το συναίσθημα των ανθρώπων που έβλεπα με τι αγωνία και λατρεία χαιρότανε για την συμμετοχή τους, πόσο προσέχανε τις ταινίες που έστελαν, πόσο άλλοι χαιρότανε που συμμετέχανε στην διοργάνωση και τις παράλληλες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, με όσο ενθουσιασμό κάποιοι δεχτήκανε να συμμετέχουν στο Φεστιβάλ για το καλό, όχι για τα βραβεία, τα οποία και στο κάτω κάτω δεν είναι και ο σκοπός του φεστιβάλ.
Υπάρχει κάτι το μαγικό, το υπέροχο να βοηθάς έναν άνθρωπο που έχει ένα ταλέντο, ένα πάθος να δείξει την δουλειά του. Το βλέπεις στο πρόσωπο του, το ακούς στην φωνή του πόσο πετάει στα ουράνια όταν βλέπει οτι η δουλειά του θα προβληθεί, θα την δει κόσμος, θα φτάσει στην αίθουσα ή στην γκαλερί, εκεί όπου προορίζεται να είναι ένα τέτοιο έργο τέχνης! Λάμπει ολόκληρος όταν βλέπει οτι οι κόποι του, οι ώρες που πέρασε, η ενέργεια, ο προβληματισμός του/της για το έργο τέχνης, τα λεφτά που στέρησε απο άλλα πράγματα για να τα δώσει για το "ψώνιο" του, την αγάπη του τελικά πιάνουν τόπο, κάποιος άνθρωπος του έδωσε σημασία, κάποιος "έκανε τον κόπο" και το είδε, το σκέφτηκε, θέλει να το δείξει και να προβάλει το έργο και τον/την δημιουργό, θέλει να το μεταφέρει εκ μέρους του/της στο ευρύτερο κοινό κι ας είναι άλλα δέκα άτομα. Δεν ξέρω αν ακριβώς το βλέπανε ως ένα κουράγιο που θέλαμε να τους δώσουμε ή μια στήριξη, αλλά έβλεπες πως πλέον μιλάνε αλλιώς, έχουν ψηλώσει τρεις πόντους σε ένα λεπτό μόλις μάθανε πως το έργο τους θα το δείξουμε!
Κι όλα αυτά φέτος, στην πιο μαύρη χρονιά που θυμάμαι απο την άποψη πως ΟΛΟΙ πια θέλουνε να μας πείσουν οτι τα πράγματα είναι μαύρα: απο την μία απλά έπρεπε να περιμέναμε να πεθάνουμε απο τη Νέα Γρίπη κι απο την άλλη οι Γερμανοί ξανάρχονται και πτωχεύουμε. Ε λοιπόν, σε αυτή την χρονιά έβλεπες μια αντεπίθεση δημιουργικότητας, έβλεπες νέα μυαλά να μην τους νοιάζει τι ακούγεται και να προσπαθούν να ξεφύγουν απο αυτή την μαυρίλα με την Τέχνη, ένα απο τα λίγα όπλα σε τέτοιες καταστάσεις. Και με τα λιγοστά λεφτά που οι περισσότεροι διαθέτανε, με τα λίγα και απλά μέσα, θελήσανε να κάνουνε ταινίες, να βρουν ένα σενάριο, να βρουν 2-3 φίλους για "ηθοποιούς", να στήσουν και να γυρίσουνε μια ταινία, να μάθουν να την μοντάρουν και να την στείλουνε σ'ένα νέο φεστιβάλ.
Είναι μαγεία η δημιουργικότητα, πάει και τελείωσε. Είναι μαγεία να βλέπεις έναν άνθρωπο να μεταμορφώνει τα μέσα που έχει και να βάζει το μυαλό του και την ψυχή του σε έργα τέχνης.
Και το Φεστιβάλ ξεκίνησε. Και ευτυχώς βρήκε και ανθρώπους να το στηρίξουν και ηθικά και πρακτικά και οικονομικά. Κι ευτυχώς αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι που τους συμπαθούσα και πριν και είπανε πως δεν θα βρούμε δικαιολογία την εποχή και την "οικονομική κρίση" και θα βοηθήσουμε. Και βρήκαμε κι αυτή την σπάνια ράτσα ανθρώπων, τους εθελοντές που θέλουνε να δώσουν τον χρόνο τους αφιλοκερδώς για να γίνει κάτι στο οποίο πιστεύουν. Και σήμερα που στήναμε μια έκθεση φωτογραφίας το πρωί δεν το πίστευα πως είχα δίπλα μου δυο ανθρώπους που δεν ζητούσανε τίποτα απο μένα αλλά ήρθανε απλά και μου είπανε πως θέλουμε να σε βοηθήσουμε, γιατί αυτό που κάνεις μας αρέσει και βοηθάς τον πολιτισμό που αγαπάμε.
Αν είστε εδώ κοντα στην Λάρισα και ψήνεστε να παρακολουθήστε κάτι καινούργιο, φρέσκο και φιλόδοξο, ελάτε και στηρίξτε μας σε κάποια απο τις εκδηλώσεις μας. Ελάτε απόψε, Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, στο Stage να δείτε επιλεγμένες ταινίες μικρού μήκους απο το AZA Thess Short Film Festival και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάτρας στις 21.00. Περάστε κάθε μέρα απο σήμερα μέχρι και την Τετάρτη απο το Bar Kubrick στην πλατεία Ταχυδρομείου (Πρωτοπαπαδάκη 12) να δείτε την έκθεση Φωτογραφίας "Φωτογραφίζοντας σα σινεμά" που μας ήρθε απο την Πάτρα. Ή αν βγείτε για καφέ, δοκιμάστε μια φορά το Playhouse, πάλι στην πλατεία Ταχυδρομείου όπου παίζονται όλη τη μέρα ταινίες απο το Camera Zizanio, το νεανικό κομμάτι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας που πραγματικά αξίζουν τον κόπο. Ή ελάτε την Κυριακή στις 21.00 στο Stage που σας έχουμε ετοιμάσει μουσική βραδιά με τραγούδια απο τον Διεθνή Κινηματογράφο. Ή ακόμα καλύτερα, ελάτε την Δευτέρα 1η και Τρίτη 2 Μαρτίου στον κινηματογράφο Βικτώρια να δείτε τις ταινίες του φεστιβάλ μας στο διαγωνιστικό κομμάτι ή την ταινία "Hitokiri 2" που είναι μια υπέροχη ανεξάρτητη παραγωγή μιας απίστευτης πρωτοβουλίας, της Chainfree Productions, με εισιτήριο 3 ευρώ για κάθε μέρα του Φεστιβάλ.. παράλληλα, θα τρέχει κι έκθεση βιβλίου για τον κινηματογράφο σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Prosperus και με κάποια έκπτωση.
Και πάνω απ'όλα, πείτε μας τι θέλετε, τι δεν σας άρεσε, τι προτείνετε και τι θα θέλατε να δείτε. Το Artfools Video Festival αξίζει και θα γίνει ένας σημαντικός πολιτιστικός θεσμός στην Λάρισα!
Αυτό θέλω να γίνω. Όχι όταν μεγαλώσω, αλλά τώρα που μεγάλωσα: να βοηθάω ανθρώπους που είναι δημιουργικοί και θέλουν να δείξουν την δουλειά του. Να τους δίνω την ευκαιρία που άλλοι δεν τους δίνουν χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς διαπιστευτήρια. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι η μόνη ίσως ελπίδα μέσα σε τόση μαυρίλα. Τους ευχαριστώ απο τώρα...

London: yeah baby!!!

2010-02-05T23:35:00.002Z

Θα ξαναπάω. Θα πάω πολλές φορές. Θα μείνω κι εκεί για κάποια φεγγάρια, το πιστεύω πραγματικά. Και μπορεί να μην έχω πολλές φωτογραφίες ή έστω τέτοιες που θέλω, αλλά μερικές βγήκανε καλές, σαν αυτή επάνω και τα βίντεο πιο κάτω. Θα έχω και μπόλικες αναμνήσεις όμως μαζί μου πάντα, πράγματα που θυμάμαι, που έκανα, που δεν έκανα, που είδα, άκουσα, γεύτηκα, που θέλω να κάνω την επόμενη φορά, χίλια δυό.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ευγένεια τους: δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές άκουσα "I'm sorry" και "Thank you" ακόμα κι αν τυπικά δεν χρειαζότανε! Ή έτσι έχω μάθει στην Ελλάδα, να είναι κάτι το ιδιαίτερο όταν ακούω ευγενικές φράσεις...

Δεν άκουσα ούτε μια κόρνα από αυτοκίνητο! Και δεν είδα λακούβες στους δρόμους ή τα πεζοδρόμια! Δεν λέω οτι είναι τέλεια, αλλά καμία σχέση, δεν θυμάμαι καμία!

Δεν θα ξεχάσω το mulled wine εκείνη την παγωμένη νύχτα στο σπίτι. Και το αίσθημα του καλωσορίσματος σε ένα σπίτι που δεν περίμενα ποτέ να πάω!
Γελάω και χαίρομαι σαν χαζοχαρούμενο όταν βλέπω μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο στο Λονδίνο και αναγνωρίζω μέρη, οδούς, περιοχές, διαδρομές μετρό. Και δεν βλέπω να το κόβω σύντομα...

Ναι, μου λείπει το Λονδίνο κι ας το έζησα μόνο έξι μέρες. Για κάποιο λόγο το ένιωσα οικείο, ίσως επειδή δεν πήγαμε με το τουριστικό γραφείο αλλά κανονίσαμε μόνοι μας το πρόγραμμα μας.

London baby!!! (παρτ φορ)

2010-01-29T21:20:00.002Z

Είναι η πέμπτη μέρα πλέον στο Λονδίνο και είναι κι επίσημα αφιερωμένη στα ψώνια! Όχι οτι όντως θα ψωνίσουμε, απλά θα περάσουμε την μέρα μας στο Harrod's στην Knightsbridge, ένα τεράστιο υπερκατάστημα 5 ορόφων, σε ένα υπερτέλειο κτίριο που το χαζεύεις πριν καν μπεις μέσα! Η Elizabeth το χαρακτήρισε "so posh!" και δεν είχε άδικο, αλλά αυτό περιμένεις κιόλας από κάτι τέτοιο! Μόλις μπήκαμε μέσα είδαμε τον τρελό χαλασμό από κόσμο. Μιλάμε για ΠΟΛΥ κόσμο, όχι απλά πολύ. Και πάλι δεν ήταν γεμάτο! Πραγματικά ήταν για να το χαζεύεις πάντως, πάρα πολλές εταιρείες, για ο,τι ήθελε ο καθένας: από ανδρική ένδυση, γυναικεία μόδα, παιδικά, είδη γραφείου, επιτραπέζια, λευκά είδη, τα πάντα! Και μέσα σ'όλα αυτά έχει και μερικά καφέ κι εστιατόρια, έτσι για να κάτσεις να ξαποστάσεις από το περπάτημα και το χάζεμα όσων πολύ πιθανόν δεν θα μπορέσεις να αγοράσεις. Καθίσαμε φυσικά σε ένα, όπου περιμέναμε να μας συνοδέψουνε στο τραπέζι μας (κάτσε καλά δλδ) και απολαύσαμε καφέ με κάτι παραδοσιακά αγγλικά γλυκά. Δίπλα μας ήταν ένα ζευγάρι γάλλων, κοντά 50άρηδες και τελείως ερωτευμένος, δεν σταματούσε να της πιάνει το χέρι και να της μιλάει τρυφερά όση ώρα απολαμβάνανε το αγγλικό πρωινό τους (μεσημεριάτικά αλλά γούστα είναι αυτά...) Α, το Harrod's έχει και δικό του gift shop, για να μπορέσεις ν'αγοράσεις πράγματα που θα σου θυμίζουν το ίδιο το Harrod's κι όχι οτι είδες μέσα του αναγκαστικά! Ωραιότατο κι αυτό, με πολλές tote bags, πετσέτες, είδη γραφείου, αρκουδάκια (πήρα κι εγώ ένα, όχι για μένα ρε), τετράδια, μολύβια, χίλια δυο μπιχλιμπίδια και σε καλές τιμές μάλιστα. Πραγματικά όπου και να κοιτάξεις θαμπώνεσαι, ακόμα κι αν βλέπεις τομείς που δεν σε ενδιαφέρουν, όπως τα είδη ταξιδίου, είναι απλά ένας καταναλωτικός ναός όπου δεν μπορείς να μην τον χαζέψεις! Οι υπάλληλοι ευγενέστατοι, κάποιοι μάλιστα ήταν επιφορτισμένοι με το καθήκον να βοηθάνε τον τουρίστα που δεν ξέρει που να πάει κι έχει χαθεί και διαθέτανε και χάρτες για όλους, για τέτοιο μέγεθος λέμε!
Φεύγουμε αφού έχουμε μείνει εκεί για 5 ώρες (!) και πηγαίνουμε για φαγητό. Έχουμε αποφασίσει να πάμε σε ένα φισάδικο, μαγαζί πυο σερβίρει fish'n'chips δλδ, και η Elizabeth μας έχει προτείνει ένα σχετικά κοντά, στο Seven Dials. Δεν είναι δύσκολο να το βρούμε, εξάλλου έχω συνηθίσει με έναν χάρτη στο χέρι τόσες μέρες στο Λονδίνο και τελικά το βρίσκουμε. Είναι το Rock and Sole Plaice στην Endell Street. Φανταστικό, πολύ τυπικά εγγλέζικο, με πολύ κόσμο. Περιμένουμε ένα λεπτό να αδειάσει τραπέζι, καθόμαστε και παραγγέλνουμε cod fish (μπακαλιάρο) με πατάτες τηγανητές φυσικά. Σε λίγο έρχεται ένα τεράστιο κομμάτι ψάρι με πατάτες, μας έχουν δασκαλέψει να δοκιμάσουμε τις πατάτες με ξύδι και το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον! Στο τραπέζι έχουμε και δύο σάλτσες τις οποίες και μοιραζόμαστε με τους διπλανούς μας στο τραπέζι, ένα ζευγάρι κινέζων (ή κάτι τέτοιο). Η μία σάλτσα είναι ketchup (είπαμε, γούστα είναι αυτά) και η άλλη είναι τζατζίκι (μεγάλη έκπληξη!). Το ψάρι είναι τέλειο, δεν υπάρχουν λέξεις δλδ για να το χαρακτηρίσω και σκάμε από φαγητό. Και τι ταιριάζει καλύτερα μετά το fish'n'chips; τσάι! Ο ιδιοκτήτης μας αποχαιρετά με σπασμένα ελληνικά και ξεκινάμε για ένα μαγαζί με τέλεια τσάι και τέλεια pastry απ'οτι έχουμε ακούσει! Περνάμε μπροστά από το "The Tea House" το οποίο ενώ έκλεινε εκείνη την ώρα πρόλαβα να πάρω μια τέλεια κούπα με ενσωματωμένο infuser. Συνεχίζουμε και φτάνουμε στο "Maison Bertaux" στην Greek Street στο Soho, μια τέλεια οδό και περιοχή που χαλαρά θα μπορούσα να κάνω στέκι μου, το οποίο επίσης μαγαζί κλείνει δυστυχώς εκείνη την ώρα και παίρνουμε μόνο δυο custard eclers (κόλαση!). Εκεί δίπλα, περνάμε μπροστά κι από την διάσημη undergound gallery "Lazaride's", γνωστή για την υποστήριξη του graffiti και την σχέση του με τον Banksy, η οποία ήταν κλειστή για τις γιορτές.
Η ώρα έχει περάσει, είναι ήδη 8-9 η ώρα, υποψιαζόμαστε πως μια ομάδα τριών ατόμων πήγαινε να μας ληστέψει αλλά ευτυχώς εμφανίστηκε ένας αστυνομικός απο το πουθενά. Κατευθυνόμαστε στο ξενοδοχείο με την γνωστή κατάθλιψη της ετοιμασίας πραγμάτων για αναχώρηση από τέλειες διακοπές. Στον δρόμο για το ξενοδοχείο, αποφασίζω να κάνω κι ένα τάμα μου πραγματικότητα: να προμηθευτώ meat pies για την Saigon (ξέρει αυτή τον λόγο). Δυστυχώς τελικά δεν φτάσανε στην Ελλάδα οι πίτες, κρίμα, θα επανορθώσω! Τα πράγματα ετοιμάζονται, με το ζόρι κλείνουν οι βαλίτσες, είμαστε σίγουροι οτι θα πληρώσουμε εξτρά για το βάρος, και το πρωί κατεβαίνουμε για το τελευταίο μας πρωινό. Πλούσιο κι αυτό φυσικά και αποχαιρετούμε τον χώρο με την υπόσχεση να ξαναγυρίσουμε κάπου εκεί κοντά! Για το αεροδρόμιο αναχωρούμε με το λεωφορείο του τουριστικού γραφείου με το οποίο και απολαμβάνουμε την λιακάδα. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο, πληρώνουμε όντως εξτρά στο βάρος και καθόμαστε για καφέ μέχρι την πτήση. Στο αεροδρόμιο είναι η απόλυτη ποικιλία από φυλές, γλώσσες και ανθρώπους, δεν μπορώ να περιγράψω πόσο το απολαμβάνω όλο αυτό. Η πτήση ξεκινάει με μιάμιση ώρα καθυστέρηση και αναχωρούμε την ώρα που ο ήλιος δύει, οπότε και απολαμβάνουμε ηλιοβασίλεμα εν πτήσει. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως φεύγω κι αφήνω την φωτογραφική μου μηχανή στην Αγγλία αλλά προσπαθώ να το πνίξω με σχέδια για το πως θα αποκτήσω την επόμενη.
Τρεις ώρες μετά φτάνουμε στο αεροδρόμιο Μακεδονία. Πάντα το ταξίδι της επιστροφής μου φαινότανε σημαντικά μικρότερο και συνήθως θυμάμαι τα λιγότερα. Οπότε, η διαδρομή Αεροδρόμιο - ΟΣΕ - σπίτι μου φάνηκε πως πέρασε γρήγορα. Στο σπίτι έφτασα στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και πέφτω ξερός, σκεφτόμενος ακόμα το Λονδίνο, το κρύο του, τα μέρη που επισκέφτηκα κι απόλαυσα, το Λονδίνο το ίδιο.
(συνεχίζεται με τον επίλογο)

London baby!!! (παρτ θρι)

2010-01-26T14:47:00.005Z

Είμαι λοιπόν Πρωτοχρονιά στο Λονδίνο και δεν κάνω τίποτα απολύτως ίδιο με ό,τι έκανα τις προηγούμενες χρονιές. Μετά τον καφέ στο Costa, αρχίζω να αισθάνομαι λίγο κρυωμένος. Πηγαίνοντας στο ξενοδοχείο νιώθω πως έχω λίγο πυρετό και σιχτιρίζω την τύχη μου! Κάποια στιγμή καταλαβαίνω οτι ναι, έχω πυρετό, πονάνε τα κόκκαλα μου, τα μάτια μου καίνε κι έχω αδυναμία. Υπέροχα. Αρρωσταίνω σπάνια αλλά φυσικά έπρεπε να με πιάσει στο Λονδίνο. Προσπαθώ με τσάι, ζεστά ρούχα και με το κόλπο του ιδρώτα (πολλές κουβέρτες και ζεστά ρούχα στον ύπνο σου για να ιδρώσεις και να πέσει ο πυρετός). Το πρωί ξυπνάω με ελάχιστες ώρες ύπνου και ελάχιστα καλύτερα. Και η μέρα είναι μεγάλη!
Ξεκινάμε από ένα φαρμακείο με ινδικό όνομα, όπου ο ινδός φαρμακοποιός μου δίνει κάποια κλασικά αναλγητικά αλλά και κάτι ματζούνια με σκόρδο για να με βοηθήσουν. Και με βοηθάνε! Τουλάχιστον όσο πρέπει για να μπορέσουμε να πάμε στο London Eye! Έχουμε κάνει κράτηση μέσω ίντερνετ για τις 3.30 (έχω ήδη ψάξει και ξέρω οτι εκείνη την ώρα θα δύει ο ήλιος οπότε το θέαμα θα είναι τέλειο). Πλησιάζουμε και χαζεύουμε την τεράστια κατασκευή, το κρύο είναι πολύ παρά τον ήλιο και πάμε να βγάλουμε εισιτήρια. Φυσικά, θεωρούσαμε πως αφού είχαμε κάνει κράτηση δεν θα υπάρχει πρόβλημα, αλλά χρειάστηκε να περιμένουμε 40 λεπτά στην ουρά για τα εισιτήρια! Όση ώρα περιμέναμε, αποφασίσαμε να πάμε και στο Sea Life Aquarium που είναι εκεί δίπλα, οπότε βγάλαμε και γι'αυτό εισιτήρια. Όχι φθηνά, αλλά πιστεύαμε οτι θα συνέφερε! Η αναμονή για το London Eye είναι περίπου μια ώρα, με κανονικό κρύο το οποίο εγώ αισθάνομαι πολικό λόγω κρυώματος ωστόσο! Πλησιάζουμε και μπαίνουμε σε μια κάψουλα για την πτήση (έτσι το λένε, flight) με άλλα 20 άτομα και πιάνουμε μια τέλεια θέση απ'όπου βλέπουμε το Λονδίνο με το ποτάμι στα πόδια μας, κοιτάμε δλδ προς τον Big Ben, την Trafalgar Square και την Westminster Bridge. Το θέαμα είναι απλά μαγευτικό! Μπορείς να δεις όλο το Λονδίνο σχεδόν, να απολαύσεις τεράστια ποικιλία αρχιτεκτονικής και να μην ξέρεις που να κρατήσεις το βλέμμα σου! Χάζευα για αρκετή ώρα τον Big Ben, το Κοινοβούλιο, τον τεράστιο Waterloo Station, όπου και να γυρνούσα υπήρχε κάτι που ήθελα να δω και να το κρατήσω μέσα μου! Ομολογώ οτι με πόνεσε που δεν είχα την μηχανή μαζί μου, αλλά αποφάσισα να το ζήσω, ακόμα κι αν δεν μπορούσα να το καταγράψω. Και ειλικρινά δεν μπόρεσα να καταλάβω όσους ζούσαν την στιγμή μέσα από μια μηχανή, μέσα από μια οθόνη αντί να απολαύσουν το ζωντανό θέαμα μπροστά τους!
Μετά από μισή ώρα "πτήσης", κατεβήκαμε και πήγαμε προς το Sea Life Aquarium, το οποίο είχε μικρότερη σειρά ευτυχώς. Μόλις ξεκινήσαμε την διαδρομή και βλέπαμε τις δεξαμενές με το νερό και τα θαλάσσια πλάσματα, πραγματικά γίναμε παιδιά! Καμιά φορά σε κάνει να απορείς πως γίνεται μια τόσο θαλάσσια χώρα σαν την Ελλάδα κατάφερε να κάνει τους νέους να είναι τόσο μακριά από την θάλασσα ώστε να χαζεύουν τα πλάσματα της! Τέλος πάντων, πολύς κόσμος, πολλές οικογένειες, πάρα πολλά καροτσάκια (δεν τους έχει μιλήσει κανείς για το Babywearing ρε παιδί μου) και για άλλη μια φορά, δεκάδες άνθρωποι που είχαν μπροστά τους τα ψάρια αλλά αυτοί τα βλέπανε μέσα από την οθόνη της μηχανής ή της βιντεοκάμερας. Πραγματικά με κάνανε να απορήσω μαζί τους αλλά και μαζί μου: αν είχα την μηχανή μου, θα έκανα το ίδιο άραγε; Καλώς ή κακώς, όλο αυτό με έκανε τουλάχιστον να μάθω κάτι για τον εαυτό μου και τον τρόπο να βλέπω τον κόσμο και την Φωτογραφία.
Ωστόσο, η ώρα περνούσε και στις 6 έχουμε ραντεβού με τον Κώστα που περάσαμε το βράδυ της Πρωτοχρονιάς μαζί, στην Trafalgar Square. Δεν είμαστε μακριά, αλλά έχει αρκετό κρύο, πονάνε τα πόδια μου κι εμένα πονάει όλο μου το σώμα, αν και παίρνω διάφορα χάπια κι αναλγητικά. Δεν προλαβαίνουμε για μετρό και πρέπει μετά να πάρουμε και κάποιου είδους πλεούμενο για το σπίτι του Κώστα όπου μας έχει καλέσει για δείπνο. Οπότε, είναι η ευκαιρία μας να πάρουμε ένα απο τα περίφημα ταξί του Λονδίνου! Βρίσκουμε εύκολα και σύντομα καταλαβαίνουμε οτι είναι τεράστια, πεντακάθαρα, με ζέστη και χωρίς καπνό (κάποιοι έλληνες ταρίφες θα έπρεπε να τους διδάξουν πως το ταξί πρέπει να είναι κρύο, με το ένα παράθυρο ανοιχτό για να καπνίζει ο οδηγός και πως η ζέστη είναι μάλλον δαιμονική). Φτάνουμε γρήγορα σχετικά, βρισκόμαστε με τον Κώστα και φτάνουμε σύντομα στην όχθη του Τάμεση, όπου και περιμένουμε το πλεούμενο, όπου εδώ λέγεται Clipper και είναι ένας γαμάτος τρόπος να πας κάπου! Μιλάμε για σούπερ άνετο πλεούμενο, με πολύ χώρο, ζέστη, άνεση να δεις όλα τα αξιοθέατα του Λονδίνου που είναι στις όχθες του Τάμεση και διαθέτει και καφέ για τους επιβάτες, Costa μάλιστα! Σε μία ώρα φτάνουμε στο Woolwich Arsenal, μια απομακρυσμένη περιοχή του Λονδίνου η οποία κάποτε ήταν το μέρος που κατασκευαζότανε το οπλοστάσιο της Αγγλίας και τα πυρομαχικά. Το σπίτι είναι δίπλα στον Τάμεση και είναι αναπαλαιωμένο εργοστάσιο κατασκευής κανονιών (!) το οποίο κάνανε συγκρότημα με διαμερίσματα (!). Το διαμέρισμα απλά άψογο, με τέλεια θέα στο ποτάμι και φοβερή διαρρύθμιση (εσωτερική σκάλα κι έτσι). Το γεύμα είναι κοτόπουλο με πατάτες και συνοδεύεται από ένα απίστευτο mulled wine, το οποίο και αγάπησα και ανυπομονώ να δοκιμάσω ξανά και με βοήθησε και με το κρύωμα! Τέλεια βραδιά, μια ωρίτσα διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο όπου και αφηγούμαστε την μέρα φυσικά. Είμαι αρκετά καλύτερα, με ένα χαμόγελο και το μυαλό μου να τρέχει από τα ύψη του London Eye, μέχρι τις θάλασσες και τις θαλάσσιες χελώνες, τόσο καλό το mulled wine!
(συνεχίζεται)

London baby!!! (παρτ του)

2010-01-19T12:03:00.006Z

Πολύ κρύο στο Λονδίνο. Αλλά πολύ όμως. Δεν έχω πρόβλημα με το κρύο, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Στο Λονδίνο όμως τα χρειάστηκα Δεν ξέρω τι είναι, δεν είναι η θερμοκρασία τόσο, αυτή ήταν γύρω στους 2 βαθμούς έως και -2, παλεύεται. Αλλά η αίσθηση του κρύου ήταν πραγματικά απίστευτη, δεν θα την ξεχάσω. Ωστόσο, την πρώτη μέρα, αποφασίσαμε μετά από όλη αυτή την ταλαιπωρία να βγούμε για έναν καφέ έστω. Είχα ακούσει από πολλούς για το πόσο καλά καφέ είναι τα Costa, τα οποία και δοκιμάσαμε. Το πρώτο σοκ είναι τα τέλεια προϊόντα, ειδικά τα γλυκίσματα (τέλεια muffins!) και το δεύτερο οι τιμές, οι οποίες είναι 15-20% χαμηλότερες από Ελλάδα (έλεος!).
Δεύτερη μέρα, ξεκινάμε με το πρωινό, με τεράστια ποικιλία, είχε και την αηδία το black pudding αλλά δεν δοκιμάσαμε, είχαμε ακούσει ήδη τις ιστορίες φρίκης γι'αυτό. Ωστόσο, είδαμε κάτι αμερικανούς να το απολαμβάνουν με κέτσαπ και συνοδεία fried beans και bacon. Μετά πήγαμε επίσκεψη στην British Library, στην οποία και θέλουμε να ψάξουμε κάποια βιβλία για έρευνα. Το κτίριο είναι όλα τα λεφτά, πανέμορφο, με το εσωτερικό να είναι ακόμα πιο όμορφο, με πανέμορφες λεπτομέρειες! Την δουλειά μας δεν την κάναμε τελικά, αλλά απολαύσαμε το κτίριο μέσα κι έξω και μετά ήρθε η μεγάλη έκπληξη: η Βιβλιοθήκη φιλοξενούσε μια έκθεση φωτογραφίας με τίτλο "Points of view", η οποία είναι άνετα η καλύτερη που έχω δει στην ζωή μου, η έκθεση που θα κρατάω στην ψυχή μου ως την πολυτιμότερη φωτογραφική εμπειρία εκθέσεων! Πραγματικά υπέροχη, με διαδραστικές εγκαταστάσεις, μερικές από τις πρώτες φωτογραφικές μηχανές, γενικά είχε τα απίστευτα, υπέροχη! Συνέχεια, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, το Natural History Museum, όπου πραγματικά έχασα την λαλιά μου! Δεν είχα ξαναδεί ποτέ σκελετούς δεινοσαύρων από κοντά και πρέπει να ήμουν όλη την ώρα με ανοιχτό το στόμα! Το κτίριο είναι απλά μαγικό, με φανταστική αρχιτεκτονική και φωτισμό, τέλεια εκθέματα και θαυμαστή μουσειολογική νοοτροπία (διαδραστικά, αλληλεπίδραση με τον κόσμο, φυλλάδια, οπτική από πολλές γωνίες, δυνατότητα να πιάσεις ομοιώματα απολιθωμάτων κ.α.). Ψώνισα κι έναν συναρμολογούμενο σκελετό Τυρανόσαυρου και μετά πήγαμε για καφέ. Είμαστε παραμονή πρωτοχρονιάς και το βράδυ έχουμε κανονίσει να βρεθούμε με έναν λαρισαίο που μένει στο Λονδίνο και είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος εικαστικός, σκηνοθέτης και πολλά άλλα. Η κρίσιμη λεπτομέρεια είναι τον έχω γνωρίσει ποτέ! Το ραντεβού δίνεται στην Τrafalgar Square, κάτι που νόμιζα πως θα ήταν απλό. Αλλά όχι, η πλατεία ήταν ΓΕΜΑΤΗ από κόσμο, χιλιάδες κόσμου με μπύρες στα χέρια να περιμένουν τα πυροτεχνήματα στην αλλαγή του χρόνου. Εκεί είχα την ευκαιρία να δω μια παρέλαση βουδιστών, έναν τύπο ντυμένο Iron Man και άγγλους και αγγλίδες με κοντομάνικα και μίνι φούστες, που με κάνανε να απορήσω τι βιολογική μετάλλαξη μπορεί να έχουν υποστεί για να αντέχουν! Τέλος πάντων, βρισκόμαστε με επεισοδιακό τρόπο και ξεκινάμε για το μπαρ που θα περιμένουμε την αλλαγή του χρόνου. Όταν τελικά φτάνουμε, μας υποδέχεται η κοπέλα του, μια επίσης πολύ ταλαντούχα set designer και άλλα και ξεκινά ένα σκηνικό που θα το λέω για όλη μου την ζωή μάλλον: το μπαρ είναι ένα παλιό σανατόριο, κι εμείς καθόμαστε έξω πίνοντας Porto και συζητώντας. Μπροστά μας είναι ένα πάρκο με γλυπτά στα κάγκελα του και άφθονη βλάστηση, ενώ βλέπουμε την Westminster Bridge και το London Eye! Η ώρα πλησιάζει, το μέρος είναι προσβάσιμο μόνο σε όσους έχουν πρόσκληση και είμαστε άνετα, αν και κρυώνουμε (το κρασί ήταν μεγάλος βοηθός!). Η ώρα πλησιάζει και σε λίγο αλλάζει ο χρόνος! Ταυτοχρονα ξεκινάνε τα τελειότερα πυροτεχνήματα που έχω δει ποτέ και οι στιγμές είναι απλά μαγικές! Όλα έχουν σβήσει από το μυαλό μου και προσπαθώ να ρουφήξω την στιγμή, την αλλαγή του χρόνου δίπλα στον Τάμεση, με χιλιάδες αγνώστους από όλο τον κόσμο, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, όλα φαίνονται τέλεια! Η επιστροφή στο ξενοδοχείο βέβαια δεν είναι ο,τι πιο τέλειο, αλλά ήταν σαν μια μίνι ξενάγηση, αφού περάσαμε από τέλειες περιοχές, όπως το Seven Dials, Soho, Chinatown και την Russel Square κοντά στο ξενοδοχείο μας. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, έχω ξεχάσει οτι έχω πόδια, τα άτιμα τα σπαρπίνια τα έχουν καταστρέψει, αλλά έχω ένα απίστευτο χαμόγελο από την βραδιά!
Πρωτοχρονιά και το πρόγραμμα δεν λέει "πάμε στο χωριό", αλλά "είμαι στο Λονδίνο"! Τρώμε πρωινό αργά κα ετοιμαζόμαστε για την Tate Britain, στην οποία θέλουμε να δούμε και την έκθεση του αγαπημένου μου Turner. Η μέρα είναι ηλιόλουστη αλλά με κωλόκρυο, φτάνουμε κοντά στην Tate, μαγευόμαστε από τον περίπατο δίπλα στο ποτάμι και φτάνουμε στο καταπληκτικό κτίριο της! Μεγάλη στιγμή, εδώ και χρόνια ονειρεύομαι να έρθω στην Tate, να δω τα έργα της, την δομή της, να την ζήσω για λίγη ώρα! Το κτίριο είναι πανέμορφο, το προσωπικό ευγενικό (όχι όπως στην Ελλάδα που αισθάνεσαι οτι ενοχλείς κιόλας) και τα έργα...απερίγραπτα. Δεν κρατιόμαστε, πάμε στο κομμάτι που είχε την έκθεση του Turner. Και η μαγεία ξεκίνησε! Υπέροχα, αυθεντικά έργα από έναν από τους αγαπημένους μου ζωγράφους όλων των εποχών! Δε λέει να αρχίζω να γράφω για τα έργα, απλά μια μαγεία, αν βρεθείτε Λονδίνο μέχρι τέλη του χρόνου και σας αρέσει η ζωγραφική, πάτε οπωσδήποτε! Η συνέχεια είναι καφέ σε μία pub εκεί κοντά της οποίας το όνομα ξεχνάω, όπου και φάγαμε ένα απίστευτο sticky toffee pudding. Επόμενη στάση, Soho και συγκεκριμένα το Liberty, ένα απίστευτο εμπορικό με 5 ορόφους και τεράστια ποικιλία. Εξωτερικά είναι σε στυλ αγγλικού cottage και γενικά είναι απίστευτο, όπως και η περιοχή. Κλείσιμο πάλι με καφέ, με capuccino σε τεράστιες κούπες (και φθηνός) και ωραιότατα γλυκά και σοκολάτες.
(συνεχίζεται)

London baby!!! (παρτ ουάν)

2010-01-17T00:06:00.004Z

Εδώ και χρόνια είχα όνειρο μου να πάω στο Λονδίνο. Οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, να μείνω σε οποιαδήποτε συνοικία, να μείνω έστω και λίγες μέρες κι ας πήγαινα με ό,τι αεροπορική εταιρεία να'ναι, ακόμα και με σμήνος πάπιας πετούσα, που λέει ο λόγος. Με ένα γύρισμα της τύχης, μου έτυχε να μπορώ να πάω Λονδίνο μία από τις καλύτερες εποχές του, μέσα στς Χριστουγεννιάτικες γιορτές και συγκεκριμένα να πάω λίγο πριν την Πρωτοχρονιά και να μείνω 6 μέρες! Η χαρά μου ήταν λίγο μεγαλύτερη από αυτή του Joey Tribiani όταν θα πήγαινε Λονδίνο! Έκανα την έρευνα μου, έβγαλα ένα πρόγραμμα, έκανα ένα "φυλλάδιο" με χρήσιμες διευθύνσεις, ωράρια, στάσεις μετρό και άλλες πληροφορίες και ξεκίνησα για το γιορτινό Λονδίνο! Φεύγοντας από το σπίτι, έχω έναν υπολογιστή του οποίου η μητρική κάηκε λίγο πριν φύγω, οπότε ο υπολογιστής "ξεψύχησε" στα χέρια μου (αλήθεια, οι τελευταίες του λέξεις ήταν "1110000101001000100100....1000101001"). Επίσης, το κινητό μου έπαθε ζημιά, οπότε αναγκαστικά είχα άλλο κινητό μαζί μου, το οποίο και δεν ήξερα ως συσκευή. Αλλά δεν με ένοιαζε τίποτα...

Προσπάθησα με πολύ κόπο να παραβλέψω το γεγονός ότι ξεκίνησα από Λάρισα για Θεσσαλονίκη με την κλινάμαξα, το οποίο τρένο είναι ο,τι πιο ανατριχιαστικό και cult έχει ο ΟΣΕ στις μέρες μας και όλα πήγανε καλά μέχρι την επιβίβαση. Δεν έχω ξαναπετάξει με αεροπλάνο σε τόσο μεγάλη πτήση, η μεγαλύτερη πτήση μου ήταν Γιάννενα - Θεσσαλονίκη, σχεδόν μια ωρίτσα. Ενώ τώρα ήταν άνετα 3 ωρίτσες μέχρι το Stansted. Αλλά εντάξει, χαλαρά, είπα θα το απολαύσω και το έκανα. Είχα και θέση δίπλα στο παράθυρο και δίπλα στο φτερό (από τα πιο σταθερά σημεία στο αεροπλάνο, απλά μια σκέψη έκανα), η πτήση ήταν πρωί και σύντομα φτάσαμε στα 10.000 πόδια να κοιτάμε την Ευρώπη. Φτάνοντας στην Αγγλία, είμαστε πάνω από τα σύννεφα και όταν αρχίζουμε να κατεβαίνουμε, χαιρόμαστε γιατί λέμε οτι επιτέλους θα δούμε το βρετανικό έδαφος! Το αεροπλάνο κατεβαίνει, περνάει τα σύννεφα, κατεβαίνει...κατεβαίνει...το βρετανικό έδαφος πουθενά! Συννεφιά, τρελή ομίχλη, το έδαφος το είδαμε 50 μέτρα πριν φτάσουμε σ'αυτό. Ο καιρός καθαρά στερεοτυπικά βρετανικός, με συννεφιά, ψιλόβροχο και κρύο κι εγώ με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που ήρθα στην Αγγλία για πρώτη φορά στην ζωή μου!!! Κατεβαίνοντας κατάλαβα οτι προσγειωθήκαμε σε άλλο αεροδρόμιο απ'οτι μας είχαν ενημερώσει στο ταξιδιωτικό (ήταν να κατεβούμε στο Gatwick), οπότε όλη η έρευνα για το πως πάμε Λονδίνο από το αεροδρόμιο ήταν άσκοπη! Με ελάχιστο ύπνο, με πολύ κρύο και με ένα χάσιμο, τελικά ανακαλύψαμε το τρένο για την περιοχή μας, το Bloomsbury!
Ανεβήκαμε στο τρένο και σχεδόν μια ώρα μετά ήμασταν στον σταθμό όπου θα αλλάζαμε για Underground μέχρι το τέλος της διαδρομής. Κατεβαίνοντας από το τρένο, συνειδητοποιώ οτι δεν είμαστε όλοι. Λείπει η τσάντα μου με την φωτογραφική μου μηχανή και όλο της τον εξοπλισμό! Κάποιος πήρε την τσάντα μου μέσα στο τρένο! Το μυαλό μου δεν έχει μαυρίσει νομίζω ξανά τόσο απότομα και τόσο πολύ στην ζωή μου, κι αν ναι, δεν το θυμάμαι. Μου κόπηκε η ανάσα αλλά προσπάθησα ψύχραιμα να ρωτήσω τους υπεύθυνους τι μπορεί να γίνει για την τσάντα μου. Έκανα τις απαραίτητες ενέργειες, συμπλήρωσα φόρμες, μίλησα με την αστυνομία, τα έκανα όλα. Αλλά έπρεπε να φύγουμε για το ξενοδοχείο και να αφήσω πίσω ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Η τσάντα δεν είχε μέσα την φωτογραφική μου μηχανή. Είχε ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, το μυαλό μου, την ύπαρξη μου την ίδια, τον αυτοπροσδιορισμό μου, τον τρόπο απόδρασης μου, τον τρόπο να βλέπω και να γνωρίζω τον κόσμο, τον βιοπορισμό μου. Και μέσα σε μία στιγμή, σε ένα τρένο στην χώρα που τόσα χρόνια ονειρεύομαι να πάω, κάποιος την έκλεψε. Έτσι, σε μια στιγμή, λίγες ώρες μετά την έναρξη των πολυπόθητων διακοπών μου...
Κι όμως, έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, να πω ένα σωρό ψέμματα στον εαυτό μου, να με ταΐσω ελπίδες και κλισέ παρηγοριές και να περάσω καλά. Και είναι πραγματικά μεγάλο θέμα το πόσο μπορώ να παραμυθιάσω τον εαυτό μου αν έχω ανάγκη να κάνω κάτι. Και το ψιλοκατάφερα. Βγαίνοντας από τον κοντινότερο σταθμό μας, τον King's Cross - St. Pancras, είχα αποτυπωμένο στο μυαλό μου το δρομολόγιο για το ξενοδοχείο ("βγαίνουμε στην Euston Rd, μετά στην Judd Street, στρίβουμε στην Tavistock Place, μετά αριστερά στην Herbrandt και στην γωνία με την Coram είναι το ξενοδοχείο"). Όλη αυτή η διαδρομή κράτησε 15 λεπτά, αλλά μέσα σε απίστευτο κρύο, ψιλόβροχο και την εμπειρία του να περπατάς στους λονδρέζικους δρόμους για πρώτη φορά στην ζωή σου! Θαυμάζοντας τα κτίρια και τις λεπτομέρειες (και με το παραμύθι να πέφτει σύννεφο), φτάσαμε στο ξενοδοχείο, στο οποίο το check in κύλισε τέλεια και σε λίγη ώρα έπεφτα ξερός στο κρεβάτι!
(συνεχίζεται)

it's ok...

2009-12-13T23:49:00.002Z

Μερικές φορές φτάνει ένα μεταμεσονύχτιο τηλεφώνημα για να δεις τα πράγματα έστω και λίγο πιο καθαρά και να βάλεις μια τάξη στο μυαλό σου. Για να νιώσεις καλύτερα. Για να έχεις μια καλύτερη επόμενη μέρα. ΟΚ είναι αυτό που σε βοηθά τελικά. Thank you for beign born, dear!
Εδώ και καιρό με παραξένευε η φρίκη των ανθρώπων με το Ίντερνετ. Ειδικά με παραξενεύανε οι άνθρωποι που πιστεύουν πως το ίντερνετ έφερε νέα, ειδεχθή πράγματα που δεν τα είχαμε. Σάλο έχει προκαλέσει π.χ. το γεγονός πως εταιρείες ψάχνουν και φτιάχνουν το "ηλεκτρονικό προφίλ" μας, ψάχνοντας πληροφορίες για εμάς online. Ε, και; Παλιότερα δλδ δεν ρωτούσαν στην "πιάτσα" οι άνθρωποι να μάθουν για σένα; δεν υπήρχαν άνθρωποι που διαδίδανε βρώμες για σένα; δεν υπήρχανε άλλοι που αναλαμβάνανε να "αποκαταστήσουν" την φήμη σου;
Πριν λίγο καιρό, φούντωσε η συζήτηση για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα και το ζήτημα της επιστροφής τους στην Ελλάδα. Δίκαιο αίτημα κατά την άποψη μου, αλλά προφανώς υπάρχουν και άλλα θέματα στην Ελλάδα πέρα από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης ή τα Μάρμαρα για να μας απασχολήσουν κι εμάς και το Υπουργείο Πολιτισμού. Σε αυτό το θέμα αναφέρεται αυτό το άρθρο και με βρίσκει σύμφωνο. Το θέμα "Ακρόπολη" έχει γίνει περισσότερο φορέας πολιτικής παρά θέμα πολιτισμού στην Ελλάδα και δυστυχώς αυτό γίνεται με πολλά μνημεία σε όλη την Ελλάδα: έτσι και στην Λάρισα, με το Αρχαίο Θέατρο να παραμένει σε έναν βαθμό κάτω από την γη αλλά να το θυμούνται όποτε τους βολεύει και την Βιβλιοθήκη της πόλης, η οποία επι χρόνια δεν ολοκληρωνότανε με την δικαιολογία οτι έπρεπε να διώξουν τα περιστέρια από το γιαπί πρώτα. Καλό;
Για το μεγάλο θέμα "Πολιτισμός" βλέπουμε ένα ενδιαφέρον (αλλά παράξενα γραμμένο κατά την γνώμη μου) άρθρο εδώ, το οποίο μας εξηγεί την έλλειψη ουσιώδους σημασίας και στην έννοια "πολιτισμός" για τον νεοέλληνα αλλά και την ανεπάρκεια του Υπουργείου Πολιτισμού διαχρονικά. Δεν συμφωνώ απόλυτα, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον...
Σχετικά με την Φωτογραφία, πολύ το χάρηκα που άνοιξε ένας χώρος αποκλειστικά γι'αυτήν στην Αθήνα και μάλιστα με άποψη και με ωραίες ιδέες! Ελπίζω να δούμε ωραία πράγματα εκεί και να μπορέσω να την επισκεφτώ σύντομα. Η έκθεση με την οποία ξεκίνησε πάντως είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον!
Το καλυτερότερο κόλπο για την προώθηση της ιδέας του, το έκανε ένας φωτογράφος στην Γαλλία, στο Paris Photo 2009: τύπωσε vintage φωτογραφίες σε μικρό μέγεθος και πολλές φορές, γέμισε σακούλες με αυτές και μετά τις σκόρπισε στην είσοδο του Λούβρου, με σκοπό οι άνθρωποι που θα σκύψουν να τις μαζέψουν, να δούνε αρκετές από αυτές και μάλιστα δωρεάν! Απίστευτη ιδέα!
Μιας και αρχίσαμε με την φωτογραφία, εδώ είναι μερικά υπέροχα σχέδια για μπλούζες για ανθρώπους που είναι παθιασμένοι με την φωτογραφία! Τρελό χιούμορ, συνδυασμός λόγου και εικόνας, άλλα λιτά κι άλλα πιο περίπλοκα, τα λάτρεψα όλα!!!
Και συνεχίζοντας για φωτογραφία, πριν από καιρό είχα μιλήσει για τις "αληθινές" και μη γυναίκες, για το θέμα της εικόνας και πως η φωτογραφία επηρεάζει την γυναικεία ψυχολογία περισσότερο απ'όσο νομίζουν πολλοί. Τον τελευταίο καιρό προέκυψε ένα αίτημα κάποιων να σηματοδοτείται η κάθε φωτογραφία που είναι "πειραγμένη" και τυπώνεται! Κύρια δικαιολογία είναι το να αποφευχθεί η "λάθος" εικόνα που δείχνουν κάποια έντυπα σχετικά με το γυναικείο σώμα που σε μερικές περιπτώσεις προωθεί, θεωρητικά, την ανορεξία ή τις αναξέλεγκτες πλαστικές επεμβάσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει το θέμα, ΟΛΕΣ οι φωτογραφίες που εκδίδονται και τραβιούνται από επαγγελματίες είναι "πειραγμένες", λιγότερο ή περισσότερο. Και με το να κρύψουμε τις εικόνες δεν πολεμάμε παθογένειες όπως την ανορεξία: όπως τα αίτια όλων αυτών είναι ψυχολογικά, έτσι οφείλει να είναι και η θεραπεία τους.
Και για το τέλος, μια συσκευή που απορώ πως δεν υπήρχε εδώ και καιρό: συσκευή για SMS με την μέθοδο Braille! Επιτέλους ισότητα και στον τρόπο επικοινωνίας. Από την ώρα που το διάβασα, βλέπω μπροστά μου την εικόνα ενός ατόμου με προβήματα όρασης που ψηλαφίζει την οθόνη που γράφει το πιο σύντομο και πιο περιεκτικό μήνυμα στον κόσμο: "σ'αγαπώ".

καλή σας μέρα...

F*ck u and thank u

2009-11-23T23:24:00.003Z

Σαν το "block" πάντως δεν έχει. Είτε είναι writer's block, είτε photographer's είτε blogger's, είναι μεγάλο πράγμα. Εγώ τα δυο τελευταία "έπαθα" τον τελευταίο καιρό αλλά τα ξεπερνάω. Μάλλον. Ελπίζω. Και όχι. Τέτοιου είδους μπλοκαρίσματα έχουν βέβαια το κακό πως είναι αντιπαραγωγικά, αλλά έχουν κι ένα πλεονέκτημα: σου δίνουν την ευκαιρία να ξαναδεις τον εαυτό σου και μερικά πράγματα πάνω σου, να επανεξετάσεις τι κάνεις, γιατί το κάνεις και πως θα συνεχίσεις να το κάνεις. Σου δίνουν την δυνατότητα να δεις καθαρά τον εαυτό σου μακριά από την δημιουργικότητα σου και σου "απαιτούν" σχεδόν να την επανεξετάσεις, να την αμφισβητήσεις, να την ξαναγαπήσεις. Εντάξει, δεν θα πετάς κι από την χαρά σου, δεν θα το επιδιώκεις κιόλας, αλλά 'νταξ' καλό είναι καμιά φορά να το περνάς να "ισιώνεις". Κι άμα είσαι έτοιμος να πεις και καμιά σκληρή κουβέντα και στον εαυτό σου, ακόμα καλύτερα. Όπως το "ξεκόλλα, δεν σου φταίει το μέσο που χρησιμοποιείς, το μυαλό σου φταίει".
Η καταιγίδα συνεχίστηκε και αυτή την περίοδο και θα ήταν ευχάριστα μεγαλύτερη αν πήγαινα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπως είχα κανονίσει, κλείσει δωμάτιο σε γνωστό Inn., ονειρευτεί, κάνει ολόκληρο πρόγραμμα. Ας είναι καλά ο πυρετός όμως που είχα, τι καλύτερο αντί να είσαι στο Λιμάνι να είσαι στο κρεβάτι με πυρετούλι; οεο;;; το κράξιμο σκέφτομαι μόνο...
Από τα πολλά (άπειρα) που διάβασα αυτόν τον καιρό, εντύπωση μου έκανε η κίνηση κάποιας ιστοσελίδας να κάνει κάτι σχετικά με τις φωτογραφίες που έρχονται ως ρεπορτάζ, απο επαγγελματίες και μη, ανα τον κόσμο. Το θέμα είναι τεράστιο και όλο θα μεγαλώνει όσο θα εξαπλώνονται οι φωτογραφικές μηχανές και θα είναι πιο προσβάσιμο το φωτορεπορτάζ. Ωστόσο, προκύπτουν πολλά ερωτήματα; αν αυτή η "κεντρική" διαχείριση αυθεντικότητας είναι απαραίτητη, ποιος μας λέει πως θα είναι έγκυρη και δίκαιη; πως θα ξέρουμε οτι δεν λογοκρίνεται κάτι;
Στην Γαλλία τα μουσεία περνάνε στην αντεπίθεση. Τα δικά μας εδώ ή έχουν πρόβλημα επάνδρωσης (ελαφρώς φαλλοκρατική λέξη αλλά...) ή είναι σε αμηχανία ή προσπαθούν να βρουν άλλες λύσεις. Θα βρούν τον δρόμο τους; θα γίνει κανένας σοβαρός διάλογος; μήπως είπα μεγάλο ανέκδοτο;
Αγαπάμε Βίδο. Ο πληθυντικός επειδή εννοώ και την Saigon που επίσης αγαπά και διαβάζει Βίδο του Βήματος (για την ακρίβεια τον διάβαζε πριν από μένα). Πάντα καυστικός αλλά με χιούμορ, το τελευταίο του για την ελληνική τηλεόραση και τις υπερβολές της ήταν όχι απλά απολαυστικό αλλά τελείως αληθινό. Κι αυτό το κάνει περισσότερο σουρεαλιστικό!
Ένα άλλο υπέροχο άρθρο από κυριακάτικες έχει να κάνει με την βάση του 10 και τα ΤΕΙ στην Ελλάδα. Κι επιτέλους βάζει τα πράγματα στην θέση τους: είναι δυνατόν να μπαίνει το συμφέρον των σουβλατζίδικων κάτω από άλλα πράγματα; ε όχι ρε παιδιά, έλεος δλδ!
Πολύς ο λόγος για το νέο υπερ-υπουργείο Πολιτισμού-Τουρισμού-Αθλητισμού και τον υπουργό με συγγένειες με τους Μπενακηδες. Γενικά τον συμπαθώ, μ'αρέσουν οι κινήσεις του μέχρι τώρα, ωραίο στυλάκι, φέρεται να φέρνει κάτι καινούργιο. Έδωσε και συνέντευξη την Κυριακή εφ'όλης της ύλης και δεν μπορώ να πω οτι διαφωνώ. Το θέμα είναι τι θα κάνει απ'όλα αυτά και τα υπόλοιπα θέματα του πολιτισμού στην Ελλάδα...
Επίσης ενδιαφερουσα είναι και μια ομάδα καλλιτεχνών στην Νέα Υόρκη. Οι οποίοι σκατά τέχνη κάνουν, αυτό κάνουν...
Κι εδώ πάντως δεν πάμε πίσω από τέχνη, αν και τελείως διαφορετική. Στο Χατζηγιάννειο είχαμε έκθεση ζωγραφικής του Μωραΐτη και αμέσως μετά μια πραγματικά υπέροχη έκθεση φωτογραφία του Χατζόγλου με πανοραμικές φωτογραφίες από μηχανές μεγάλου φορμά των οποίων τα φιλμ σκανάρει και του βγάζουν μια ανάλυση περίπου 300ΜΡ!!!
Καλή εβδομάδα σε όλους σας...

The storm

2009-11-02T14:52:00.003Z

Τον τελευταίο δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσο-καιρό η ζωή μου είναι μια μεγάλη καταιγίδα. Χιλιάδες πράγματα πετάνε γύρω μου, περιστρέφονται στο μυαλό μου, τρέχουν, γίνονται, δεν γίνονται, αλλάζουν, προκύπτουν, κινούνται, εξελίσσονται. Δεν είμαι το κέντρο του κόσμου (μάλλον), αλλά πολύ το γουστάρω που είμαι σε έναν χώρο, σε μια ηλικία και μια εποχή που γίνονται πολλά, ετοιμάζονται ακόμα περισσότερα και έχω άπειρη όρεξη να τα κάνω και να τα ζήσω όλα αυτά. Ακόμα και η καθημερινή ανάγνωση των feeds στο Reader, των προτάσεων στο Twitter ή η ανάγνωση εφημερίδων είναι ένα μικρό ταξίδι, μια αφορμή για να ανακαλύψω το επόμενο που θέλω να κανω και σχεδιάζω!
Σαν ιστορικός τέχνης και γενικά άνθρωπος που κινούμαι σε αυτόν τον χρόνο, η φετινή χρονιά είναι η πιο γεμάτη απ'ολες. Ετοιμάζεται ήδη το Artfools Video Festival αλλά και πολλές προφεστιβαλικές εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις φωτογραφίας, ομιλίες, σεμινάρια, ημερίδες, προβολές, εργαστήρια, χίλια δυο. Κι όλα αυτά σε βάζουν σε σκέψεις σχετικά με το οικονομικό κομμάτι της όλης ιστορίας, σχετικά με το δίδυμο τέχνης-χρημάτων. Ένα πραγματικά πολύ καλό άρθρο για την εμπορευματοποίηση της τέχνης και πως αυτή άλλαξε την τέχνη την ίδια, υπάρχει εδώ. Λέει πολλά για το που έχει φτάσει η τέχνη σήμερα αναφερόμενη στην ποπ αρτ και μια έκθεση αφιερωμένη σ'αυτήν και τους δημιουργούς της.
Αν υπάρχει μια μεγάλη έκθεση που θέλω να δω από κοντά, αυτή είναι η Bienale της Βενετίας, η Μπιενάλε των Μπιενάλε! Τέλεια διοργάνωση, τέλειο μέρος, ιστορική διοργάνωση, φοβερές συμμετοχές! Φέτος η Ελλάδα πήγε με τον Λουκα Σαμαρά, έναν έλληνα από την Καστοριά που μένει εδώ και δεκαετίες στην Αμερική και θεωρείται από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών, γνωστός για τις πειραγμένες του polaroid και τους πειραματισμούς με την απεικόνιση του σώματος του, ειδικά γυμνός. Αλλά ακόμα και γι'αυτόν δυστυχώς υπήρξαν διαμαρτυρίες όσον αφορά τα έργα που έστειλε στην Βενετία. Όχι για την ποιότητα τους, αλλά για την...ελληνικότητα τους.
Άλλες απιστευτίξ κι ενδιαφερουσίξ εκθέσεις που θέλω να δω οπωσδήποτε και σύντομα είναι σίγουρα ο Degas στο Μουσείο Ηρακλειδών, μερικές μπόλικες εκθέσεις κι αφιερώματα του Athens Photo Festival, το Summer City Stories με την φανταστική προσπάθεια παιδιών να δείξουν την Αθήνα το καλοκαίρι και να την ξανα-ανακαλύψουν και να την ξανα-συστήσουν σε όλους, αρκετές εκθέσεις των Φωτοπόρων στην Θεσσαλονίκη με τίτλο "Η φωτογραφία στα bar και τα cafe" (στο Cofix παρουσιάζει την δουλειά του ο φίλος και ταλαντούχος φωτογράφος από την Λάρισα Ανδρέας Κατσάκος), και σίγουρα την έκθεση του Ψυχοπαίδη στην Ζουμπουλάκη με τίτλο "Polaroids, 1977 - 2009" και φυσικά την εκθεση του Τάσου Βρετού "Αθήνα: Πόλη και Κινηματογράφος".
Επίσης, δεν με χάλαγε καθόλου να πάω να δω τι ακριβώς είναι αυτή η μαύρη πάπια στην Αθήνα. Γενικά τις γουστάρω πολύ αυτές τις προσπάθειες, αυτές τις ιδέες, ειδικά αν έχουν και χιούμορ, αφού κάνουν την τέχνη και την αισθητική πιο προσιτή στον κόσμο. Και ναι, η τέχνη μπορεί να έχει χιούμορ, οι κωμωδίες μπορούν να είναι ταινιάρες, δεν χρειάζεται να είσαι κλαψομπιπ και μπλαζέ με το ζόρι για να είσαι καλλιτέχνης ή να ασχολείσαι με την Τέχνη, ξεκολλήστε λίγο...
Η καλυτερότερη προσπάθεια που είδα και διάβασα αυτές τις μέρες ωστόσο, έγινε στην Νέα Υόρκη. Μια ομάδα καλλιτεχνών έχει ένα θέμα με τις διαφημίσεις στον δημόσιο χώρο. Κι εντάξει, όταν μιλάμε για αγορασμένη επιφάνεια, εντάξει, το ανέχεσαι. Αλλά το να γεμίζει ο κάθε δημόσιος τοίχος με διαφημίσεις, αφίσες και μηνύματα που σε πρήζουν να αγοράσεις κάτι για να γίνεις κορμάρα, γυναικάρα, αντράκλας κλπ δεν το ανέχονται, τέλος! Οπότε διοργανώσανε μια εκστρατεία για να αντικαταστήσουν τις διαφημίσεις με έργα τέχνης, να βάψουν πάνω τους, να κολλήσουν φωτογραφίες, να μετατρέψουν τους δημόσιους τοίχους σε έργα τέχνης! Το θέμα είχε και συνέχεια: οι διαφημιστικές στείλανε συνεργεία και ξανακολλήσανε τις διαφημίσεις πάνω από τα έργα τέχνης, λίγη ώρα μόλις αργότερα! Και φυσικά, οι καλλιτέχνες ξαναχτυπήσανε και ξανα-αφαιρέσανε τις διαφημίσεις και κάνανε νέα έργα από πάνω τους, μετά από λίγες ώρες! Μπράβο παιδιά, φοβερή προσπάθεια, έγινε κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα νομίζω αλλά δεν μπορώ να βρω λινκ.
Καλή εβδομάδα σε όλους και καλό μήνα. Και μακάρι να απολαμβάνετε ο,τι κάνετε! Α, και ν'ακούτε μπόλικη μουσική, βοηθάει!

Την υγεία μας να'χουμε

2009-10-26T00:53:00.004Z

Ο,τι και να λέμε, σαν την υγεία δεν έχει. Δεν υπάρχει ρε παιδί μου. Επίσης, σαν τα ελληνικά νοσοκομεία δεν έχει, τέτοιο χάλι δλδ δεν υπάρχει, επίσης. Συμπέρασμα; Μην ανακατέψετε υγεία με ελληνικά δημόσια νοσοκομεία, τουλάχιστον τα παλιά νοσοκομεία, όχι των τελευταίων είκοσι χρόνων, μην είμαι κι άδικος. Τα ελληνικά νοσοκομεία είναι το καλύτερο επιχείρημα για να προσπαθήσεις να διατηρήσεις την υγεία σου, χωρίς πλάκα τώρα. Τις τελευταίες μέρες τα έζησα τα νοσοκομεία, μέρα και νύχτα. Κι όχι φλώρικα πράγματα, καρδιολογική εντατική παρακαλώ! Ζόρικα πράγματα, ζόρικες στιγμές, ζόρικες εικόνες. Ειδικά αν έχει να κάνει με έναν πολύ αγαπημένο σου άνθρωπο και πρέπει να δείξεις πως δεν σοκάρεσαι. Εντάξει, μαλακίες λέω, εδώ ο άλλος υποφέρει κι εγώ έχω την υγειά μου και παραπονιέμαι για το πως το βλέπω; Έλεος δλδ. Απ'ολα όσα είδα, ένα κυρίως με έκανε σχεδόν να βλέπω εφιάλτες: οι ασθενείς στην εντατική είναι σε απόλυτη απομόνωση, δεν δέχονται επισκέπτες παρά μόνο μισή ώρα κάθε μέρα! Την υπόλοιπη μέρα είναι μόνος του ο κάθε ασθενής, χωρισμένος από τον διπλανό του, χωρίς να επιτρέπεται ένα ραδιόφωνο, ένα βιβλίο ή έστω μια τηλεόραση, τίποτα! Σκεφτείτε λοιπόν πως είναι να υποφέρετε από ένα σοβαρό θέμα υγείας, να είστε στην εντατική και να μην μπορείτε να κάνετε τίποτα παρά να κοιτάτε το ταβάνι ή από ένα παράθυρο αν είστε τυχεροί και να περιμένετε την μισή ώρα που θα δεχτείτε επισκέψεις! Εφιάλτης, ειδικά αν μιλάμε για τα συγκεκριμένα δωμάτια. Τέσπα.
Για να αλλάξουμε διάθεση, ένα νέο που πολύ το χάρηκα, μόνο και μόνο λόγω της αναστάτωσης που θα φέρει σε φαν του είδους: το άλογο του Λούκυ Λουκ, είναι αρσενικό στην πραγματικότητα κι ουχί θηλυκό! Έτσι, αντί για Ντόλυ, λέγεται Ντόλης κανονικά! Μου φέρνει στο μυαλό τους άθλιους υποτιτλισμούς πολλών σειρών, λολ!
Αυτές τις μέρες πήγα σε ένα fair, μια έκθεση πανεπιστημίων από όλο τον κόσμο, όπου παρουσιάζανε τα προγράμματα τους και τις ευκαιρίες για σπουδές. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον και με μεγάλη προέλευση. Ένα από τα πιο χρήσιμα στοιχεία τους ήταν η αξιολόγηση των υπηρεσιών τους, με πιο χρήσιμο τον πίνακα αξιολόγησης των Times που βγαίνει κάθε χρόνο κι αξιολογεί τα πανεπιστήμια πολλών χωρών όσον αφορά την έρευνα, τις εγκαταστάσεις κ.α. Μετά διάβασα αυτό το άρθρο και θυμήθηκα την σχολή μου κι ένα περιστατικό εκεί: όταν ξεκίνησε η αξιολόγηση στο τμήμα μας, ξεκινήσανε και οι αντιδράσεις. Δίπλα στις αίθουσες και τα εργαστήρια ήταν τεράστια πανό που γράφανε πως η αξιολόγηση είναι ρουφιανιά και πως κάθε συμπλήρωση είναι ένα καρφί στο φέρετρο της δημόσιας παιδείας και πως πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γλιτώσουμε από το κακό που μας βρήκε, την αξιολόγηση! Όσο θα συνεχίζουμε να αλλάζουμε τις έννοιες, να τις διαστρεβλώνουμε όσο και όπως μας βολεύουνε και να γεμίζουμε με φόβο αυτούς που υποτίθεται πως θέλουμε να βοηθήσουμε, δεν θα δούμε αποτέλεσμα.
Κατα την παραλαβή υπουργείων και λοιπών άλλων υπηρεσιών στην Ελλάδα μαθαίνουμε διάφορα τραγελαφικά και κουτσομπολιά. Με την εγκατάσταση των νέων "ενοίκων", μαθαίνουμε πολλά, αλλά τίποτα σχετικά με τον διάκοσμο των κτιρίων. Με την εγκατάσταση του ζεύγους Obama στον Λευκό Οίκο, η συζήτηση για την αλλαγή των πινάκων ήταν μεγάλη και ουσιαστική. Οι νέοι πίνακες παρουσιάστηκαν, παρουσιάστηκε το σκεπτικό πίσω από την επιλογή τους και φυσικά, οι καλλιτέχνες που τα φιλοτεχνήσανε. Μια τέτοια συζήτηση είναι υπέροχο και μόνο που γίνεται, σε εμπνέει διαφορετικά αυτός ο ηγέτης. Ακόμα κι αν είναι επικοινωνιακό κόλπο, είναι πετυχημένο! Να δω πότε θα γίνει μια παρόμοια κίνηση και συζήτηση στην Ελλάδα!
Ζηλεύω την Θεσσαλονίκη και τους κατοίκους της. Η πολιτιστική συγκυρία, παρόλα τα παράπονα και τις γκρίνιες είναι πραγματικά υπέροχη και δίνει και θα συνεχίσει να δίνει αποτελέσματα, όλο και μεγαλύτερα και καλύτερα.
Οι καιροί αλλάζουν, το ίδιο και οι μέθοδοι προώθησης ταινιών. Και πέρα από το ότι "το μέσο είναι το μήνυμα", καμιά φορά η διαφήμιση είναι από τα κυριότερα, αν όχι το κυριότερο στοιχείο της ταινίας που ετοιμάζεται να προβληθεί!
Πόσο θα γούσταρα να συμμετέχω σε μια βόλτα με ζόμπι σαν αυτή! Και πόσο θα γούσταρα να γινότανε στην Ελλάδα, σε οποιαδήποτε πόλη! Σκεφτείτε μόνο την ταραχή διάφορων σεμνότυφων, την απορία και τα σταυροκοπήματα των περαστικών και των μεγαλύτερων σε ηλικία! Ειλικρινά, θα άξιζε και μόνο για τις αντιδράσεις! Σοβαρά τώρα, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, για συμμετέχοντες και καλλιτέχνες που θα βοηθούσανε/καταγράφανε το γεγονός!
Θεραπεία μέσω τέχνης, κάτι που λίγοι το ξέρουνε, λίγοι το παραδέχονται, λίγοι το αποδέχονται. Ωστόσο, λίγοι είναι κι αυτοί που καταλαβαίνουνε πως όταν ακούς μουσική για να φτιάξει η διάθεση σου ή όταν ζωγραφίζεις/μουτζουρώνεις για να ξεχαστείς, κάνεις αυτό ακριβώς, μια πρωτόγονη μορφή ψυχοθεραπείας μέσω τέχνης! Φυσικά, μπορεί να εφαρμοστεί και σε βαρύτερες περιπτώσεις και μάλιστα με ιδιαίτερα θετικά αποτελέσματα. Κι ένα tip σχετικό: ασθενείς με χαμηλή αυτοπεποίθηση συνηθίζουν να ζωγραφίζουν με παστέλ. Γιατί; επειδή το παστέλ το πιάνεις άμεσα με το χέρι και σου δίνει απόλυτο έλεγχο στο χρώμα και την δημιουργία! Try this at home!
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα που έχω διαβάσει ποτέ: τα απαγορευμένα βίντεοκλιπ στην ιστορία της μουσικής, με αφορμή την νέα δισκογραφική δουλειά των Rammstein και το προκλητικό και πολύ ενδιαφέρον (και με πολύ πλάκα!) σκεπτικό της παρουσίασης της!
Καλή εβδομάδα εύχομαι σε όλους!

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

2009-10-18T23:56:00.008+01:00

Περίεργη εβδομάδα αυτή που μας πέρασε, πολλά σκαμπανεβάσματα, πολλά ευχάριστα, μερικά δυσάρεστα, τρέξιμο για δουλειές, ο ύπνος λιγοστεύει όλο και λιγότερο, το τσάι φεύγει με το λίτρο πλέον (δεν αστειεύομαι, κοντά 1 λίτρο τσάι την ημέρα, να'ουμ'...) αλλά ευτυχώς κάνω πράγματα που πραγματικά μου αρέσουν, δημιουργικά και πραγματικά απολαυστικά. Όλοι μας πιστεύω πως όταν ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε το βράδυ σκεφτόμαστε την μέρα που πέρασε και αυτήν που θα έρθει. Όσο κουρασμένος κι αν είμαι, όσο γεμάτη κι αν είναι η επόμενη μέρα, πραγματικά χαίρομαι γι'αυτά που κάνω, όσο διαφορετικά κι αν είναι απ'αυτά που διδάχθηκα ή που περίμενα. Αν και στον χώρο του πολιτισμού στην Ελλάδα η κουβέντα πάει μακριά, πόσο μάλλον στην Λάρισα, μια πόλη με μια νοοτροπία που της αξίζει πολλές φορές αλλά και με πολύ κόσμο που μπορεί να βοηθήσει την κατάστη.
Η συζήτηση για τον πολιτισμό και τον τουρισμό (Zlatko, ΥΠΠΟΤΟΥ είναι καλύτερο;) συνεχίστηκε αυτή την Κυριακή και χαίρομαι. Χάρηκα που επιτέλους επίσης αναφερθήκανε και ονόματα και θεσμοί, όπως το Νέο Μουσείο και τα Φεστιβάλ. Χαίρομαι που αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος και στο θέμα του "ελληνικού DNA" και την σχέση του θέματος με τον πολιτισμό. Μ'αρέσει η ανάλυση του, δεν συμφωνώ απόλυτα με τα πορίσματα αλλά συμφωνώ με τον χειρισμό του. Και φυσικά, λατρεύω την τελευταία φράση η οποία και κλείνει μέσα της όλο το νόημα των δύο άρθων: " Οχι ότι και οι τουρίστες δεν είναι πελατεία μας!"
Κι μιας και η συζήτηση για τον πολιτισμό στην Ελλάδα, μ'αρέσει που γίνεται κουβέντα για τον ελληνικό κινηματογράφο και τις νέες παραγωγές! Μ'αρέσει που επιτέλους ρε γαμώτο υπάρχει υλικό, υπάρχουν ταινίες για να σχολιάσουμε, να συζητήσουμε, να θάψουμε, να κάνουμε τις συγκρίσεις και τους διαχωρισμούς μας, να δούμε τι γίνεται. Δεν τις μπορώ με τίποτα τις ελληνικές ταινίες που θέλουνε απλώς να εξαργυρώσουν την τηλεοπτική επιτυχία των αστέρων ή που απλά προβάλουν το σεξ φτηνά, πρόστυχα και με ελληναράδικη νοοτροπία. Περιμένω να δω το Στρέλλα για να δω αν επιτέλους θα γίνει μια σοβαρή ταινία σχετικά με την ομοφυλοφιλία και τους τραβεστί. Το θέμα είναι μεγάλο και προσωπικά με ενοχλεί που δεν ασχολείται περισσότερο ο καλλιτεχνικός κόσμος στην Ελλάδα. Οι κραγμένες, τα καχέκτυπα και οι υπερβολές σε λίγες σειρές και θεατρικά δεν είναι καν άξια λόγου.
Ένα θέμα που τον τελευταίο καιρό με απασχολεί και το διαβάζει συχνά και με ενοχλούν οι εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι είναι το θέμα της επανάστασης των καμπύλων, το πως οι γυναίκες με καμπύλες "αντεπιτίθενται" στον χώρο της μόδας και του θεάματος. Αυτό που με ενοχλεί, είναι ο χαρακτηρισμός "αληθινές γυναίκες" όταν αναφέρονται σε γυναίκες με καμπύλες και παραπάνω κιλά (το θέμα είχε θίξει κάποτε και η μετέπειτα Ugly Betty, America Ferrera). Δεν το καταλαβαίνω, οι υπόλοιπες τι είναι, πλαστικές, ψεύτικες; δεν μπορούμε να κάνουμε συζήτηση με δύο άκρα, με τις ανορεξικές από την μία και τις στρουμπουλές από την άλλη, όσο κι αν μας συμφέρει! Εντάξει, κι εγώ υπέρβαρος είμαι, θα με συνέφερε να βγάλω τους αδύνατους και με καλύτερα σώματα άρρωστους ή ανώμαλους ή αντιερωτικούς. Αλλά ξέρω και ξέρουμε πολλοί πως δεν είναι έτσι, καλώς ή κακώς. Και στο κάτω κάτω δεν καταλαβαίνω και το άλλο: για ποιον λόγο πρέπει αυτή η και-καλά επανάσταση να αφορά μόνο τις γυναίκες; μόνο οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να πούνε πως δεν είναι μόνο οι ανορεξικές ωραίες; για τους άντρες δεν πειράζει, δεν είναι θέμα υγιούς εικόνας; και μην ακούσω το γνωστό επιχείρημα για τα μοντέλα: τα περιοδικά μόδας που πολλές φορές έχουν όντως ανορεξικά μοντέλα δεν τα στηρίζουν οικονομικά οι άντρες, οι γυναίκες τα στηρίζουν. Ουφ!
Μου άρεσε πολύ η ιδέα για φωτογραφίες διασήμων ώστε να φαίνεται η καφρίλα τους και η "άλλη πλευρά" του κόσμου που (νομίζουν οτι) ζουν.
Η Πινακοθήκη μας στην Λάρισα έχει αρκετές εκθέσεις, καλά ξεκινήσαμε, μία έκθεση του Λυγερού στο καφέ και μία της Ελένης Παυλοπούλου στο αίθριο, επιβάλεται να πάω σύντομα.
Θέλω τρελά να πάω στην έκθεση του Tim Burton στο MoMa, τέλος!
Τρόμαξα αρκετά με τις εικόνες σ'αυτήν την φωτογραφική δουλειά. Ποτέ δεν περίμενα να είναι τόσο τρομακτική μια δουλειά με παιδιά, σοβαρά τώρα...
Την δουλειά του Γιάννη Κόντου την ξέρει πολύς κόσμος ακόμα κι αν δεν την συνειδητοποιεί. Την βλέπει σε εξώφυλλα εφημερίδων και όχι μόνο, σε περιοδικά, παντού. Πρόκειται για έναν από τους πιο πολυβραβευμένους έλληνες φωτοδημοσιογράφους διεθνώς. Αλλά αυτή η δουλειά του είναι αρκετά διαφορετική από τις προηγούμενες και πραγματικά ενδιαφέρουσα. Ναι, έχει γυμνό, δεν έγινε τίποτα, εφημερίδα διαβάζεις και ένα γυμνό το βλέπεις. Για να μην πούμε τι γίνεται άμα δεις καμιά ταινία σαν τον Αντίχριστο του Τρίερ (μια παρουσίαση της έκανα εδώ)!
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την διατροφή και τι λέει αυτή για εμάς διάβασα εδώ. Είναι μεγάααλη συζήτηση και θέλει τραπέζι, καλό κρασί και ένα καλό φαγοπότι πρώτα για να συζητηθεί.
Κατα τ'άλλα, αυτή την εβδομάδα και ειδικά τις τελευταίες μέρες τρέχω και για το Artfools Video Festival, ένα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που οργανώνουμε με το Artfools στην Λάρισα για τον Μάρτιο. Είναι το 2ο, το 1ο έγινε φέτος και για το επόμενο θέλουμε τα καλύτερα. Μου κάνανε την τιμή να μου ζητήσουν να είμαι ένας εκ των δυο καλλιτεχνικών διευθυντών (κάτσε καλά δλδ) και αυτές τις μέρες σχεδιάζουμε το site με την βοήθεια δύο πολύ ταλαντούχων παιδιών. Ένα προσχέδιο του μπορείτε να δείτε εδώ, σύντομα θα αλλάξει απλά διεύθυνση, το στήσιμο είναι αυτό και θα εμπλουτίζεται. Αν γυρίζετε ταινίες μικρού μήκους, σας περιμένουμε τον Μάρτιο στην Λάρισα!
Αυτά για τώρα, έκανα και μια ανακαίνιση στο blog, σύντομα θα μπούνε κι άλλα. Καλή εβδομάδα και να είστε χαμογελαστοί!

Αλλαγή πορείας. Ναι, πάλι!

2009-10-11T23:45:00.004+01:00

Πριν από αυτό το ποστ έγραψα ένα άλλο. Το έγραφα επί μια ώρα σχεδόν, σταμάτησα από την φόρτιση για λίγο, συνέχισα, του έβαλα λινκς μπόλικα, το στόλισα, το διόρθωσα, έβαλα και τους τόνους όλους να μην μου κάνουν παρατηρήσεις και ήρθε η μεγάλη ώρα να βάλω την φωτογραφία στο επάνω μέρος. Με το πάτημα του κουμπιού, το σύμπαν διαλύθηκε, ο browser κόλλησε, το κείμενο χάθηκε οριστικά και το μήνυμα ελήφθη: αυτό που θέλεις να γράψεις δεν σημαίνει πως κάποιοι θέλουν να το διαβάσουν, άρα να σου αρκεί που το έγραψες κι ας μην το είδε κανείς άλλος! Οπότε πάμε γι'άλλα ποστς.
Το blogging, με τον τρόπο που το έκανα μέχρι τώρα τουλάχιστον, το βαρέθηκα. Άρα από εδώ και πέρα αλλάζει ύφος το blog τουτο, μπορεί να αλλάξει και η εμφάνιση (πάλι). Πλέον, θα έχει πράγματα που διάβασα σε εφημερίδες και περιοδικά, ειδικά και μη, και μου προκαλέσανε μερικές σκέψεις, ακόμα και μικρές. Οπότε θα γεμίσουμε λινκς και σκέψεις. Χάος!
Μια ωραία σκέψη σχετικά με την σχέση Πολιτισμού και Τουρισμού μετά την ένωση τους σε ένα υπουργείο με την νέα κυβέρνηση, υπάρχει εδώ. Ωραίος συλλογισμός, ωραία πορεία σκέψης, μ'αρέσει που μιλάει για την οικονομική πλευρά κι εκμετάλευση του πολιτισμού στην Ελλάδα και που τα συνδέει όλα με την πολιτική βούληση απέναντι σ'αυτό το τόσο μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται Πολιτισμός!
Ένας πολύ ενδιαφέρον προβληματισμός σχετικά με τα βιβλία και την εξέλιξη τους (;) σε βιβλιοθήκες τσέπης διάβασα στην ελληνική έκδοση της Le Monde αλλά και στην ελληνική έκδοση των New York Times. Γενικά έχει φουντώσει το θέμα με την σχέση εικόνας και λέξης, (ας μην ξεχνάμε και το video-εξώφυλλο του Esquire πριν καιρό, ένα ενδιαφέρον project και αποτέλεσμα) αν και πιστεύω πως μεγαλύτερο κέρδος έχουμε με την συζήτηση και όσα λέμε γι'αυτο το θέμα, παρά αν καταλήξουμε κάπου. Όπως είπε και ο Θεοδωράκης, σε μια πολύ ωραία συνέντευξη στον ΑΝεμο, ο έντυπος Τύπος θα επιβιώσει: "Άλλωστε με το ίντερνετ δεν μπορείς να κυνηγήσεις μια μύγα. Άρα χρειάζεσαι μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό. Τα έντυπα λοιπόν θα υπάρχουν όσο υπάρχουν μύγες. Μπορεί να μειώνεται η επιρροή τους αλλά δε θα νικηθούν ποτέ"!
Γενικά διέκρινα κι έναν προβληματισμός πάντως με το Νέο Μουσείο Ακρόπολης αυτές τις μέρες, όχι τόσο με την λειτουργία του (μια χαρά πάει), όσο με τον γύρω χώρο, το καθεστώς και τα προβλήματα που δημιουργούνται. Θέλω τρελά να πάω στο Μουσείο, για χίλιους δυο λόγους, ιστορικούς, τουριστικούς, μουσειολογικούς, φωτογραφικούς και άλλους πολλούς. Δεν είναι κρίμα να μην το προσέχουμε το Μουσείο; κι όχι μόνο αυτό, όλα τα μουσεία. Δεν υπάρχει πιο άσχημο θέαμα από το παραμελημένο μουσείο, είτε μέσα το παραμελήσανε είτε έξω.
Ένα άρθρο με αφορμή μια βιβλιοθήκη του ΙΚΕΑ (btw, σε λίγες μέρες ανοίγει ΙΚΕΑ εδώ στην Λάρισα! ΟΟΟΟΟΟΛΕ!!!) από το BBC, σχετικά με το γιατί δείχνουμε τα βιβλία μας, γιατί έχουν γίνει μέρος της παρουσίασης του σπιτιού μας και δεν τα αποθηκεύουμε. Όλοι οι καμμένοι bookcrossers το έχουμε σκεφτεί το θέμα και σε πολλούς θα αρέσει και το άρθρο.
Αυτές τις βραδιές, είδα και δύο απο τα καλύτερα, θετικότερα, πιο γεμάτα-από-θετική-ενέργεια, πιο γαμάτα projects που έχω δει στην ζωή μου όλη. Το Kickstarter (κάποιοι άνθρωποι προτείνουν ένα project που κάνουν και ζητούν χρηματοδότηση από τον κόσμο) και το Feed your soul (που καλλιτέχνες προσφέρουν prints έργων τους σε συγκεκριμένες διαστάσεις). Φανταστικά και τα δύο, θέλω να συμμετέχω και στα δύο. Και θα το κάνω!
Κατα τ'άλλα, κάνω χίλια μύρια πράγματα, είδα την έκθεση Face to Faces στο ΜΦΘ, θέλω να δω τον Miro στο Τελλόγλειο, τον Warhol δίπλα με τις αγιογραφίες στο Βυζαντινό, ετοιμάζομαι για το πρώτο στην ζωή μου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έγινα νονός, φωτογραφικά περνάω την καλύτερη και πιο αμφιλεγόμενη περίοδο (πράγμα μάλλον καλό), πουλάω τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό(τα βρίσκουμε για την τιμή) για ανανέωση και κάνω ραδιοφωνικές εκπομπές κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή, στις 12 το βράδυ με 2, με jazz, soul, μπαλάντες και άλλα χαλαρωτικά και smooth που μου τα έμαθε και μου τα έδωσε η Saigon (ήταν από τα πρώτα που πράγματα που μου έδωσε ποτέ) και την ευχαριστώ όσο δεν ξέρει. Saigon, δυστυχώς δεν προλάβαμε να πάμε για καφέ εκεί που θέλαμε, αλλά στο υποσχέθηκα και θα πάμε κάποτε, θα δεις...

Κάτι κλαίει ακόμα

2009-08-10T23:34:00.002+01:00

"Τίποτα απ'όσα έχω δει - σε φωτογραφίες ή στην πραγματική ζωή - δεν μ'εχει ποτέ χαράξει τόσο κοφτερά, βαθιά, ακαριαία. Μου φαίνεται πραγματικά λογικό να διαιρέσω την ζωή μου σε δύο μέρη, προτού δω αυτές τις φωτογραφίες (ήμουν δώδεκα χρονών) και μετά, αν και πέρασαν αρκετά χρόνια προτού καταλάβω περί τίνος επρόκειτο. Σε τι μου χρησίμευε που τις είδα; Ήταν απλώς φωτογραφίες - ενός γεγονότος το οποίο μόλις είχα ακουστά και που δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να επηρεάσω, αφορούσαν βάσανα που μόλις μπορούσα να φανταστώ και δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να ανακουφίσω. Όταν κοίταξα αυτές τις φωτογραφίες κάτι έσπασε. Κάποιο όριο ξεπεράστηκε και όχι μόνο αυτό της φρίκης, ένιωσα αμετάκλητα πικραμένη, πληγωμένη, ένα κομμάτι όμως από τα συναισθήματα μου άρχισε να σκληραίνει. Κάτι πέθανε. Κάτι κλαίει ακόμα."

Susan Sontag, Περί Φωτογραφίας, σελ. 29-30

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το κορυφαίο βιβλίο της τεραστιομέγαλης Susan Sontag (σύντροφος της τιτανομέγαλης Annie Leibovitz) με τίτλο "Περί Φωτογραφίας" (το οποίο και πήρα κοψοχρονιά με 8 μόλις ευρώ από εδώ). Η συγγραφέας αναφέρεται στις πρώτες εικόνες φρίκης που είδε ποτέ στην ζωή της, κάποιες εικόνες απο το Bergen Belsen (σαν αυτές) που είδε σε ένα βιβλιοπωλείο στην Santa Monica. Το απόσπασμα αυτό είναι απλά συγκλονιστικό, μας βάζει απόλυτα μέσα στην ψυχή της μικρής τότε Susan και μας λέει έτσι τι επιρροή έχουν οι εικόνες φρίκης που καθημερινά βλέπουμε πλέον γύρω μας. Ποιος είναι ο πρώτος τους αντίκτυπος πάνω μας, πως μας διαμορφώνουν. Με τις εικόνες φρίκης που αντικρίζουμε, ξενάμε ένα πράγμα: αυτές τις εικόνες, αυτόν τον πόνο και την φρίκη δεν θα τις βλέπαμε χωρίς την φωτογραφία (το πολύ πολύ κάτι πολύ διαφορετικό σε κάποιον πίνακα), δεν θα είχαμε ιδέα. Η φωτογραφία έδωσε εικόνα και υπόσταση στις φήμες, τις ιστορίες, τους φόβους μας, στοιχειώνει του εφιάλτες μας, αναγκάζει ένα κομμάτι της ψυχής μας να σπάσει. Η φωτογραφία μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια φρίκη που τυπικά δεν θα έπρεπε να την ξέρουμε, που υπάρχει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, που δεν είναι στην ζωή μας. Και έχουμε μεγαλώσει πια με ένα απόθεμα εικόνων από εμπειρίες και καταστάσεις που δεν θα "έπρεπε" κανονικά να ζήσουμε, να ξέρουμε, να έχουμε δει. Το πόσο έχει επηρεάσει την ψυχολογία μας αυτό το γεγονός, δεν θα το μάθουμε ποτέ μάλλον...

Τα ρημάδια

2009-07-21T23:59:00.003+01:00

Κάτι τρέχει με τα ρημάδια, δεν μπορεί. Όπου ρημάδι και φωτογράφος, σε λίγο θα γίνει ανέκδοτο η όλη ιστορία. Κάτι μαγικό πρέπει να έχουν, κάτι μυστηριώδες αλλά ελκυστικό, κάτι τραβηχτικό ρε παιδί μου. Πάντα με την καλή έννοια.
Απο την σχολή θυμάμαι κιόλας, κάθε φορά που μπαίναμε θάλαμο, οι περισσότεροι είχανε φωτογραφίες απο γκρεμίσματα, ρημαγμένα σπίτια, ερείπια, γενικά μια παρακμή και μια εγκατάλειψη. Το ίδιο μετά στον Δίαυλο, το ίδιο βλέπω και στο flickr, ακόμα και με φίλους φωτογράφους και bookcrossers φωτογράφους μια τάση προς την παρακμή την βλέπεις. Κι αυτό περιλαμβάνει και τα ανθρώπινα ρημάδια. Τι στο καλό πια;
Τι μας τραβάει τόσο πολύ στα ερείπια; τι μας κάνει να τα χαζεύουμε, είτε σαν δημιουργοί είτε ακόμα και ως θεατές: το ερείπιο θα το χαζέψουμε πιο πολύ ώρα, θα το θυμόμαστε περισσότερο. Μήπως μας μαγεύει που βλέπουμε στα ερείπια ένα κομμάτι του χρόνου, ακόμα κι αν αυτός δεν είναι ο παρών χρόνος; Κάθε φωτογραφία καταφέρνει να παγώσει ένα κλάσμα του χρόνου, να το κάνει κτήμα του φωτογράφου όσο θα υπάρχει η φωτογραφία. Άρα, μέσα σε αυτή την φωτογραφία υπάρχουν πολλοί "χρόνοι": ο χρόνος που χτίστηκε το κτίσμα και συνήθως μας είναι άγνωστος κι ενίοτε αδιάφορος, ο χρόνος που βγάλαμε την φωτογραφία και ο χρόνος που κοιτάμε την φωτογραφία, ο οποίος και αλλάζει κάθε φορά φυσικά. Είναι όλη αυτή η μάζωξη χρόνων που μας κάνει να θέλουμε να φωτογραφίσουμε τα ερείπια, ακόμα και ασυνείδητα;
Ή μήπως είναι θέμα καθαρά τεχνικό; Τα ερείπια συνήθως έχουν πολλές αποχρώσεις, έχουν λίγη απο σκουριά, απο σκόνη, απο φθορά. Και αν το φως είναι καλό και η λήψη έστω ικανοποιητική, μπορούμε να έχουμε ένα αποτέλεσμα με μια κάποια αισθητική, με πολλούς τόνους, με μια συμμετρία έστω κατεστραμμένη. Αν δε τυπώσουμε ή κάνουμε την εικόνα ασπρόμαυρη τότε έχουμε την ευκαιρία να δούμε πραγματικά πολλούς τόνους του γκρι, μια θάλασσα τόνων που σίγουρα μας ικανοποιεί, μας προκαλεί να δοκιμάσουμε και να πειραματιστούμε με το contrast πάνω απο την οθόνη ή τον μεγεθυντήρα του σκοτεινού θαλάμου.
Ή μήπως είναι θέμα χώρου; Ένα ερείπιο, αν δεν πρόκειται για μνημείο, είναι συνήθως εκτός χώρου στο αστικό τοπίο όπου κάθε σπιθαμή είναι εκεί για να κτιστεί. Το ερείπιο μοιάζει να προκαλεί αυτή την σύμβαση, είναι μια μικρή ακούσια επανάσταση θα έλεγε κανείς απέναντι στο χτισμένο τοπίο, μας δείχνει μια εικόνα του "κτιρίου" που δεν την βλέπουμε συχνά σε μια πόλη. Είναι αυτή η αντίθεση ικανή να μας μαγέψει και να το φωτογραφίσουμε; Με μια φωτογραφία μπορούμε να "κόψουμε" ένα κομμάτι του χώρου που μας περιβάλλει και να το απομονώσουμε, να του αφαιρέσουμε το πλαίσιο στο οποίο υπάρχει, να το σώσουμε με κάποιο τρόπο, να το κάνουμε να έχει τον δικό του χώρο, να του χαρίσουμε περισσότερο χρόνο στην μορφή που έχει. Γι'αυτό το φωτογραφίζουμε;
Έχει να κάνει με την αισθητική μας; Το ερείπιο είναι ένα κτίριο σε μια κατάσταση αντίθετη απ'αυτή για την οποία δημιουργήθηκε. Κάθε προσπάθεια μας να βρούμε μια αισθητική αρτιότητα, μια "ομορφιά" σ'αυτό έρχεται σε μια - τυπική έστω - αντίθεση με το γεγονός πως το κτίριο δεν πληρεί πια τον σκοπό για τον οποίο χτίστηκε. Είναι αυτή η προσπάθεια μας να βρούμε κάτι αισθητικά άρτιο στην εικόνα ενός ερειπίου η δική μας επανάσταση απέναντι στην κοινή αισθητική που μας αποθαρρύνει να βρίσκουμε ομορφιά σ'αυτό που δεν έχει συμπληρώσει τον σκοπό του ή που σταμάτησε να το κάνει;
Δεν το βλέπω να σταματάμε να βλέπουμε εικόνες απο ρημάδια πάντως. Προσωπικά πολύ τα απολαμβάνω και πολύ τα κυνηγάω και ακόμα δεν έχω καταλάβει ούτε κι εγώ καλά καλά γιατί είναι αγαπημένο μου θέμα. Ωστόσο, η πολλή σκέψη σ'αυτές τις περιπτώσεις δεν κάνει πάντα πολύ καλό...

O Banksy στο Μουσείο του Βristol

2009-06-18T01:15:00.005+01:00

Πριν απο κάποια χρόνια, ένας αλητήριος τύπος έβαφε τους τοίχους του Bristol με διάφορα stencils που σατύριζαν τους αστυνομικούς, το rat race της εποχής μας, την κουλτούρα της επιτήρησης και των CCTV, κωμικά σκηνικά, αναπάντεχες εικόνες, σχόλια για την καταναλωτική κοινωνία, ο,τι θέλετε. Κυνηγήθηκε απο την αστυνομία, το Δημοτικό Συμβούλιο, τους πάντες. Ωστόσο, η φήμη του μεγάλωνε, έγινε ένας ήρωας για τους νέους, ένας καλλιτέχνης είδωλο με τα σχόλια και την undreground παραγωγή του που μπορούσε να δει ο οποιοσδήποτε στον δρόμο αλλά και ο άνθρωπος μυστήριο καθώς κανείς δεν τον ήξερε και κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει ποιός είναι. Και δεν είναι πως δεν κυκλοφορεί, κατάφερε να μπει σε ένα μουσείο και να εκθέσεις δικές του παραλλαγές έργων τέχνης!

Ο Banksy είναι ένας καλλιτέχνης - παράγωγο της εποχής μας, ένα νέο είδος καλλιτέχνη, τυλιγμένος ωστόσο ακόμα μέσα στον κλασικό μύθο του καλλιτέχνη. Το Μουσείο του Bristol όμως τώρα, του έδωσε το Μουσείο για λίγες μέρες ώστε να βάλει τα δικά του εκθέματα, να το μεταμορφώσει, να βάλει την υπογραφή του. Και φυσικά, το έκανε...

I Robot?

2009-06-14T22:57:00.003+01:00

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, είχα ψώνιο τρελό με την επιστημονική φαντασία. Πολλές φορές συζητούσα με τον αδερφό μου για το "πως θα είναι ο κόσμος το 2000"! Ήμουν απλά κατενθουσιασμένος που θα γινόμουν 18 το 2000, νόμιζα πως υπήρχε κάποιος κρυφός συμβολισμός σ'όλο αυτό. Θυμάμαι πως λέγαμε πως το 2000 τα αυτοκίνητα θα πετάνε, το φαγητό μας θα είναι πιο υγιεινό απο ποτέ αλλά σε χάπι, όπως οι αστροναύτες. Το κομπιούτερ θα έπαιρνε την θέση των δασκάλων και των πωλήτριών και όλα θα γινότανε τέλεια απο τα τέλεια ρομπότ. Όπου ρομπότ φυσικά εννοούσαμε ανθρωπόμορφα ρομποτ με ηλεκτρονική φωνή που κάνανε κάθε μας δουλειά τέλεια και χωρίς πολλά πολλά. Και μάλιστα θα είχαμε τόσο ελεύθερο χρόνο που δεν θα ξέραμε τι να τον κάνουμε και θα γινόμασταν σούπερ έξτρα πανέξυπνοι επειδή θα διαβάζαμε όλη μέρα!

Είναι 2009 και καημό έχω να δω το πρώτο ιπτάμενο αυτοκίνητο στην γειτονιά μου. Απογοήτευση; εννοείται, τίποτα δεν έγινε. Μέχρι και η τηλεμεταφορά είναι μακριά ακόμα. Το ρητό "η επιστημονική φαντασία του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο" έχει πάρει μορφή ανθρώπου στο μυαλό μου και χασκογελάει δείχνοντας με το μαλακισμένο μεσαίο του δάχτυλο!

Κι όμως. Αν θέλω να την δω την επιστημονική φαντασία, είναι εκεί. Όχι μακριά, καμιά φορά αρκεί να πάω μπροστά στον καθρέφτη και να δείξω. Σαν άνθρωποι, έχουμε ξεχάσει να είμαστε άνθρωποι. Ακόμα και οι αισθήσεις μας, το θεωρητικά τελευταίο οχυρό, έπεσε προ πολλού. Ζούμε σε μια σύγχρονη κουλτούρα των ματιών. Τα σαγόνια μας ανοιγοκλείνουν με έναν βαρετό ρυθμό για λίγη ώρα ενώ μασουλάμε το φαγητό μας μπροστά σε μια οθόνη. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε φαγητό και τηλεόραση και καταλήγουμε να καταπίνουμε το φαγητό ξεχνώντας να το μασήσουμε όπως πρέπει. Ίσα ίσα το κόβουμε σε κομμάτια για να μην πνιγούμε καταπίνοντας το. Τα μάτια μας νικάνε το στόμα και το στομάχι μας. Ακόμα και το νερό το πίνουμε όποτε να'ναι, αν σταματήσεις τους περισσότερους την ώρα που πίνουν νερό και τους ρωτήσεις γιατί δεν το ήπιαν ένα λεπτό νωρίτερα, θα σου πουνε πως δεν ξέρουνε. Γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα γι'αυτό που βλέπουμε. Αγνοούμε σχεδόν τα πάντα γι'αυτό που βάζουμε στο στόμα μας: ποιός το έκανε, πως το έκανε, τι αγόρασε για να το φτιάξει, πόσο νοιάστηκε γι'αυτό, πόσο πρόσεξε, πόσο υγιεινό είναι, τι χρώμα έχει, τι γεύσεις έχει, τι συνδυασμούς γευστικούς έχει, πόσα καρυκεύματα έχει. Η μισομασημένη μπουκιά έχει σκοπό να μας κάνει απλά να μην πεινάμε, να σταματήσει να μας ενοχλεί το στομάχι. Δεν το φροντίζουμε, θέλουμε πιο πολύ να σκάσει παρά να το ευχαριστηθεί. Έχουμε καταργήσει την ιεροτελεστία του τραπεζιού, δεν μιλάμε μεταξύ μας για να ακούγεται η τηλεόραση. Κι αν δεν είναι ανοιχτή, μόλις τελειώσουμε σηκωνόμαστε να την ανοίξουμε, αγνοώντας αυτούς που έχουμε μπροστά μας, τους ανθρώπους μας.

Καλά καλά δεν κοιτάμε ο ένας τον άλλο. Δεν ξέρουμε πολλές φορές και τις λεπτομέρειες πάνω τους. Μια ελιά, μια ουλή, ένα νευρικό πετάρισμα του ματιού, το αμήχανο χαμόγελο τους, το τικ με τα χέρια τους, το πως πέφτουν τα μαλλιά στους ώμους, πως είναι τα αξύριστα μάγουλα τους. Τις φωτογραφίες τους δεν τις έχουμε στα πορτοφόλια ή το σπίτι μας, μας αρκεί που είναι στο κινητό η εικόνα τους.

Η αίσθηση της όσφρησης έχει ατονίσει. Εξασκούμαστε τόσο πολύ να βλέπουμε που έχουμε χάσει την ικανότητα να μυρίζουμε, να διακρίνουμε ευωδίες, να καταλαβαίνουμε λεπτές οσφρητικές νότες. Οι οίκοι αρωμάτων λέει ένας αστικός μύθος πως ανησυχούνε επειδή "χάνουμε" την όσφρηση μας. Την κάψαμε βλέπετε απο το πολύ καυσαέριο, τσίκνα, μπίχλα. Το τσιμέντο δεν μυρίζει, μόνο άμα μουχλιάσει βγάζει μια πεθαμενατζίδικη μυρωδιά. Δεν μας χρειάζεται ιδιαίτερα η μυρωδιά μωρέ, σιγά το πράμα.

Έχω μιλήσει με ανθρώπους που κάνουνε σεξ όπως είδανε στην τελευταία τσόντα που παρακολουθήσανε επειδή έτσι τους έμαθε η τηλεόραση πως πρέπει να είναι το σεξ. Δεν τους νοιάζει πως είναι ο επιβήτορας, ποιά είναι η πορνο σταρ, ενίοτε δεν έχει καν σημασία ποια είναι η δικιά τους παρτενέρ στο κρεβάτι. Ξέρουν πως όλα πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένη σειρά, για συγκεκριμένη διάρκεια, να βγάλουν συγκεκριμένες κραυγές, να φωνάξουν απο ηδονή όπως φωνάζει ο πορνοσταρ.

Μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε το αύριο, να λειτουργούμε σε ένα αιώνιο "tommorow mode". Ένα αύριο για το οποίο πρέπει να προετοιμαστούμε, να φοβηθούμε, να προνοήσουμε, να σκεφτούμε, να ετοιμαστούμε. Το σήμερα, το τώρα, είναι ένα τίποτα, έφυγε πριν καν του δώσουμε όνομα. Νοιαζόμαστε για το αύριο λες κι αυτό δεν θα γίνει ένα άλλο "τώρα". Και οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνάνε επειδή πρέπει να έρθει κάτι άλλο, κάτι που δεν αφήνει τίποτα πίσω του. Και γιατί ν'αφήσει δλδ; το αύριο έχει σημασία, αύριο θα γίνουν όλα, ΑΥΡΙΟ! Το σήμερα υπάρχει για να έρθει το αύριο, σήμερα, τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, χάνουμε το τώρα για να κερδίσουμε ένα αύριο που θα βαρεθούμε και θα θέλουμε να ξεφορτωθούμε.

Το καλοκαίρι θα μπαίνω απο το βράδυ στο site που ξέρω, θα βλέπω τον καιρό που θα κάνει αύριο, θα βλέπω την θερμοκρασία ανά ώρα, την υγρασία, τον αέρα και μετά θα κανονίζω το πρόγραμμα μου για να μην με κάψει ο ήλιος που καίει σαν να είμαι στην Αφρική και ιδρώνω σαν το γουρούνι. Μετά, το μεσημέρι, θα γυρίσω, θα κοιτάξω τα emails μου, θα τσεκάρω τα shared items μου στο Google Reader, θα δω αν έχω comments στο photostream μου, θα δω τι γίνεται με τα tweets, θα ελέγξω φυσικά και το FB για τυχόν νέα. Δεν θα βγω στο παράθυρο να δω τι καιρό έχει, δεν έχω μάθει να κοιτάω τον ουρανό. Δεν θα δω με τις ώρες τις φωτογραφίες απο στιγμές που μοιραστήκαμε με φίλους, δεν θα ρωτήσω κανέναν φίλο πως του φαίνονται οι φωτογραφίες μου γιατί κι αυτοί είναι σπίτι τους. Δεν θα δω τι λέει η παρέα στο στέκι, δεν υπάρχει αυτό. Δεν θα με απασχολήσει τι κάνουν οι συγγενείς μου, οι συμμαθητές και οι γνωστοί, δεν θα τους πάρω τηλέφωνο να ακούσω την φωνή τους.

Οι άνθρωποι γίνανε avatars, accounts, nicknames, emails. Έχει μεγάλη απόσταση μέχρι να είναι κανονικά ρομποτ οι ίδιοι; γι'άλλη επιστημονική φαντασία ξεκινήσαμε και σ'άλλη καταλήξαμε...

μερικές παρανοϊκές, νυχτιάτικες σκέψεις...

Γουόκμαν, στέρεο και λοιπά...

2009-05-24T22:48:00.002+01:00

Εδώ και αρκετό καιρό το έχω πάρει απόφαση να βλέπω πιο πολλές ταινίες και λέω να επιμείνω σ'αυτό. Έτσι τις προάλλες είδα το Cadillac Records, μια φανταστική ταινία που αναφέρεται στις αρχές της θρυλικής Chess Records και στους τραγουδιστές της όπως ο Muddy Waters, o Little Walter, o Chuck Berry, η Etta Jones, ο Howlin' Wolf και άλλοι. Όταν τελείωσε η ταινία, έψαξα online για το soundtrack της ταινίας, το οποίο και είναι επίσης μαγικό! Ακούγοντας το δεν μπόρεσα να αποφύγω να σκεφτώ μια συζήτηση προ καιρού με την Saigon σχετικά με τις κασέτες. Τις κασέτες μουσικής, μια τεχνολογία που παίζει και να μην την έχουν ζήσει παιδιά του σήμερα, πλέον θεωρείται απαρχαιωμένη.

Κι όμως, κάποτε ήταν όχι απλά διαδεδομένες, ήταν ένα πάθος, μια μικρή τέχνη. Χωρισμένες ανάλογα με την διάρκεια τους σε 60λεπτες, 90λεπτες και δίωρες, ήταν ένας κενός χώρος που μπορούσες να χωρέσεις την ψυχή σου όλη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρώτες μου φορές με κασέτα: η πρώτη δικιά μου, καταδικιά μου κασέτα ήταν μια με ποπάκια των αρχών του '90, είχα δει μια αγγελία με μια κοπέλα που έγραφε τραγούδια σε κασσέτες και τις έστελνε σε όλη την Ελλάδα και της είχα στείλει ένα γράμμα με τα τραγούδια που ήθελα (ναι τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε ίντερνετ!) και μετά μου την έστειλε. Δεν θυμάμαι τα τραγούδια όλα αλλά σίγουρα είχε Καλλίρη ("Το νου σου κύριε οδηγέ") και τέτοια. Η πρώτη κασέτα που αγόρασα ήταν το "Τρελό κι αγαπησιάρικο" του Δάντη (ναι, σταυρώστε με, το αξίζω). Η πρώτη κασέτα που μου έδωσαν ήταν απο έναν θείο μου δάσκαλο στην Σαντορίνη, με έντεχνα και άλλα όπως Ορφέα Περίδη, Πυξ Λαξ, Κορκολή (ήταν της μόδας τότε ντε...). Τα βράδια που μέναμε σπίτι του για διακοπές άκουγα την κασέτα αυτή για ώρες στην βεράντα νομίζοντας οτι και καλά έκανα κάτι. Βέβαια, τώρα ξέρω οτι έκανα όχι απλά κάτι, έκανα κάτι υπέροχο, πέρναγα βράδια με μουσική! Θυμάμαι τα άκουγα σε ένα Sony walkman, ένα φανταστικά ανθεκτικό γουόκμαν που είχε φέρει ο νονός του αδερφού μου απο την Κύπρο, το πρώτο της ζωής μου φυσικά. Η πρώτη κασέτα που έγραψα μόνος μου, μια TDK 60', είχε έναν αχταρμά απο τραγούδια που βρήκα στο ράδιο. Αλλά ήταν τόσο μεγάλη η ικανοποίηση μου! Ένιωσα οτι δημιούργησα κάτι, οτι έφτιαξα ένα μουσικό..."κάτι". Γενικά την είχα την αίσθηση αυτή με τις κασέτες, τις ένιωθα σαν κάτι ζωντανό, κάτι που ανέπνεε και που το "γέννησα" εγώ, με τις επιλογές μου, με έναν σκοπό, χάρις μιας αγάπη για κάτι. Έτσι ένιωθα και την μουσική, ως κάτι απτό, κάτι με δικιά του ζωή. Θυμάμαι ακόμα τον ήχο της κασέτας που έπαιζε απο την αρχή, εκείνο το μικρό διάστημα στην αρχή που δεν μπορούσες να γράψεις: είχε ένα χαρακτηριστικό υποτονικό ήχο, ένα κενό μέσα στο οποίο άκουγες την καρδιά σου την ίδια να ανυπομονούσε να ακούσει τα τραγούδια που ερχότανε. Αντίθετα, το αντίστοιχο κομμάτι στο τέλος γεννούσε τελείως διαφορετικά συναισθήματα: άλλοτε σπαζόσουν που τελείωσε η κασέτα, άλλοτε στεναχωριόσουν, άλλοτε ξαφνιαζόσουν, άλλοτε έμενες να χτυπιέσαι ή να δακρύζεις ακόμα απο το τελευταίο τραγούδι.

Η κασέτα είχε δικιά της ζωή. Έβλεπες το Play να σηκώνεται μόλις τελείωνε η πλευρά. Χάιδευες το Play και το Rec περιμένοντας να γράψεις ένα τραγούδι. Ένιωθες την κασέτα να κυλάει κάτω απο τα δάχτυλα σου όσο την γυρνούσες μπροστά ή πίσω ψάχνοντας ένα κομμάτι, την ένιωθες να τρέχει, έκανε και έναν μικρό ήχο που και που και αποκτούσες μια επιδεξιότητα μαθαίνοντας πόση ώρα να την γυρνάς. Καμιά φορά θυμάμαι δεν πατούσα καν το Rewind ή το Forward ολόκληρο, μόνο όσο χρειαζότανε για να κατευθύνω το μοτεράκι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που τραυματίστηκε μια κασσέτα μου: την "μάσησε"! Δεν θυμάμαι πόσο στεναχωρήθηκα, θυμάμαι μόνο την προσπάθεια μου να την βγάλω όλη απο το μηχάνημα, να την γυρίσω (κλασικά με την βοήθεια ενός Bic) και μετά την αγωνία να δω τι ζημιά είχε γίνει. Όταν άρχισε να παίζει κι έφτασε στο κατεστραμμένο κομμάτι, σκίστηκε η καρδιά μου, δεν ήξερα τι να κάνω! Αισθάνθηκα οτι δεν την φρόντισα όσο έπρεπε, οτι χάθηκε για πάντα αυτό το "δημιούργημα" μου. Ξέρω, θα ακούγεται μάλλον υπερβολικό κάτι τέτοιο στην εποχή των MP3 αλλά τότε ναι, ήταν μεγάλη υπόθεση όταν σου μασούσε την κασσέτα. Όπως ήταν μεγάλη υπόθεση να σου τελειώσουν οι μπαταρίες και να μην βρίσκεις κοντά, βλέπετε τότε δεν υπήρχε η τεχνολογία φόρτισης που βλέπουμε σήμερα. Η κασέτα είχε ζωή μέσα της γιατί την έβλεπες, έβλεπες την μαγνητική ταινία να πηγαίνει απο την μια μεριά στην άλλη, φανταζόσουν τα τραγούδια να κάθονται εκεί και να περιμένουν να τα ακούσεις.

Η μουσική άλλαξε πια, όπως και ο τρόπος που την ακούμε. Πλέον είναι σε MP3, wav, flac, την ακούμε σε MP3 player, ipod, κινητά τηλέφωνα, υπολογιστή, απο playlists μας, απο online radio (θυμάσαι το κάψιμο με τον Heart, έτσι;), απο cd, dvd, με χίλιους δυο τρόπους. Πλέον είναι πιο προσβάσιμη απο ποτέ, την μαζεύουμε σε τεράστιες ποσότητες: οι έρευνες λένε πως ένα 20% των τραγουδιών στους σκληρούς μας δίσκους δεν θα το ακούσουμε ποτέ μετά την πρώτη φορά, αλλά αυτά θα είναι εκεί, μια μουσική μάζα, σχεδόν αόρατη. Την κασέτα την ζούσες διαφορετικά, κι ας ακουστεί παλιομοδίτικο αυτό: την ένιωθες να κυλά, να γυρνάει, έβλεπες την μαγνητική ταινία, την ζούσες διαφορετικά. Γι'αυτό και την αγαπούσες, έγραφες αφιερώσεις στο κουτάκι όταν την χάριζες, την γέμιζες με αυτοκόλλητα, προσπαθούσες να κάνεις καλά γράμματα στα περιεχόμενα για να εντυπωσιάσεις.

Ακόμα και το γουόκμαν το φρόντιζες, το καθάριζες για να μην σου την μασήσει, έψαχνες τα καλύτερα ακουστικά (εκείνα με την μεταλλική ράβδο σαν στέκα, όχι ψείρες), το έβαζες με έναν σεβασμό στην τσάντα. Παρέα μ'ένα γουόκμαν πέρασα ώρες και ώρες: ένα ξημέρωμα στα βραχάκια στον Πλαταμώνα, βραδιές στην βεράντα στο χωριό με τον Μιχάλη να μοιραζόμαστε τα ακουστικά και μια μπύρα, στην ημερήσια στο δημοτικό στο λεωφορείο, παντού. Ούτε κι εγώ δεν θυμάμαι τι έχω ακούσει: απο ζεϊμπέκικα και καψουροτράγουδα μέχρι Πυξ Λαξ, Μπλε, Βασίλη, Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, άπειρα ξένα που δεν θυμάμαι τα ονόματα τους, ραδιόφωνο περιμένοντας να ακούσω την αφιέρωση μου στον εφηβικό μου έρωτα, την Μ...

Η μουσική άλλαξε, η ζωή άλλαξε, όλα αλλάξαν. Όλα τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται σαν σαχλονοσταλγίες κάποιου που περνάει την κρίση των 25+ αλλά δεν είναι έτσι. Η κασέτα είναι μια αγάπη που ξέρεις και θυμάσαι πολύ καλά πότε ξεκίνησε αλλά δεν θα τελειώσει ποτέ. Δεν την ξεχνάω την εμπειρία μου με την κασέτα, αρνούμαι. Ήταν και παραμένει μια απο τις πιο ρομαντικές εμπειρίες μου, παρέα σε χιλιάδες στιγμές και συναισθήματα. Έτσι αγάπησα και την μουσική και την έβαλα στην ζωή μου, έμαθα να την ακούω ό,τι κι αν κάνω. After all, it's a "pleasure for the ears"...

Αμίνα

2009-04-30T22:23:00.003+01:00

Μετά απο πολύ καιρό απουσίας και blogoσυγγραφής, είπα να επανέλθω. Γίνανε τόσα τους τελευταίους μήνες που σίγουρα μερικά τα ξεχνάω, όσο απολαυστικά κι αν ήταν. Κανονικά ήταν να γράψω για τα πεπραγμένα του 4ου Συνεδρίου Bookcrossing που έγινε στην Λάρισα το ΠΣΚ 24-26 Απριλίου. Ωστόσο, καμιά φορά η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις που μας αλλάζουν τα σχέδια. Αυτή τη φορά η έκπληξη λέγεται Αμίνα και το ποστ είναι αφιερωμένο σ'αυτήν.

Η Αμίνα είναι η κοπέλα στην φωτογραφία. Είναι απο την Αφρική αλλά μένει προς το παρόν στην Ελλάδα. Μιλάει άψογα ελληνικά κι έχει το πιο φωτεινό χαμόγελο που έχω δει εδώ και χρόνια. Η Αμίνα είναι καλλιτέχνις. Αληθινή όμως καλλιτέχνις, όχι σαν κάτι άλλους που είναι τρέχα γύρευε και κλάιν μάιν. Η κοπέλα είναι τον μισό καιρό άνεργη και πριν λίγες μέρες έστησε μια έκθεση στο Χατζηγιάννειο στην Λάρισα με διάφορα έργα της. Ας τα πάρουμε απο την αρχή:

Η Αμίνα πήγε σε μια καλλιτεχνική σχολή στον Βόλο, δεν έχω ιδέα πως την λένε. Εκεί λέει έμαθε κοπτική ραπτική, ζωγραφική και διάφορα άλλα καλλιτεχνικά. Η σχολή ωστόσο δεν μπορούσε να προσφέρει πολλά και ζητούσε απο τους μαθητές να φέρουν ό,τι μπορούσαν για να ζωγραφήσουν πάνω του. Μάλιστα, σε περίπτωση που οι μαθητές ήταν φτωχοί και δεν είχαν να αγοράσουν τα απαραίτητα υλικά, τους λέγανε να φέρουν ο,τι υλικό μπορούσαν να βρουν: ξύλο, μπουκάλια, πέτρες, πανιά, ό,τι τέλος πάντων μπορούσαν να βρουν σε μια βόλτα στο δρόμο. Και οι μαθητές το έκαναν. Και πήγαιναν πέτρες επειδή δεν μπορούσαν να βρουν χαρτί, μπουκάλια πεταμένα και τσίγκο αντί για καμβά τεζαρισμένο. Και στην σχολή αυτή, κάποιοι γαμάτοι άνθρωποι, κάποιοι απίστευτοι άνθρωποι, κάτι μικροί θεοί τους μάθανε να ζωγραφίζουν, να βγάζουν την δημιουργικότητα τους σε μια επιφάνεια, σε ο,τι επιφάνεια να'ναι, αρκεί να στέκεται και να στεγνώνει το χρώμα. Κι αυτοί οι άνθρωποι, οι δάσκαλοι τους, τους δείξανε τεχνικές, τους μάθανε να δημιουργούν, να χρησιμοποιούν πινέλα, σκαρπέλα, χρώματα, οτιδήποτε βρίσκανε. Τέτοια η αφοσίωση τους, τέτοια η αγάπη τους για τους μαθητές και την Τέχνη. Τέτοιους ανθρώπους τους αγαπάω, όπως κι αν τους λένε, όποιοι κι αν είναι. Τους φιλώ τα πόδια για το πάθος τους, για το μυαλό τους, για τα κομματάκια της ψυχής τους που δίνουνε σε κάθε μαθητή και τον διδάσκουν. Θα το ξαναπώ: τέτοιοι άνθρωποι είναι μικροί θεοί!

Απο τα χέρια τέτοιων μικρών θεών, που δεν πιστεύουμε καν οτι υπάρχουν βγήκε η Αμίνα. Τα έργα της στο ισόγειο τους Χατζηγιαννείου είναι σε διάφορα μεγέθη, σε χαρτί, καμβά, τσίγκο, ξύλο, ο,τι έβρισκε. Ζωγράφισε και διακόσμησε μπουκάλια, έκανε κοσμήματα, ακόμα και κάτι πέτρες που βρήκε σε μια βόλτα στην παραλία τις πήρε και τις έκανε κόσμημα. Τα έργα της είναι υπέροχα κι ας μην είναι ταλεντάρα: έχουν μια ζωντάνια πρωτοφανή, χρώματα που είναι λες και βγήκαν απο το χαμόγελο της, εικόνες που δεν τις έζησα αλλά η Αμίνα τις κουβαλάει μέσα της και τις βγάζει σε μια οποιαδήποτε επιφάνεια. Η θέληση της είναι μεγαλύτερη απο την οικονομική της δυνατότητα και γι'αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ να εξελίσσεται.

Την έκθεση της Αμίνα δεν την ήξερα. Καμιά εφημερίδα δεν έγραψε το παραμικρό, κανείς δημοσιογράφος δεν έγραψε το παραμικρό, κανένας οργανισμός δεν έστειλε το παραμικρό πουθενά. Την ανακάλυψα αφού είχα πάει να δω μια άλλη έκθεση, όπου εκεί ο μπουφές ξεχείλιζε απο ξύδια για τους ξιπασμένους που θα πάνε για το τσάμπα φαί κι αλκοόλ. Όταν κατέβηκα και είδα την έκθεση της Αμίνα, είδα στους πίνακες δυο διαφορετικά ονόματα στις υπογραφές. Την ρώτησα αν συμμετείχε κι άλλη κοπέλα στην έκθεση και μου είπε πως όχι, μόνη της τα έκανε. Το άλλο όνομα είναι της γιαγιάς της: όταν κάνει έναν ωραίο πίνακα η Αμίνα, καμιά φορά βάζει το όνομα της γιαγιάς της απο κάτω επειδή την αγαπάει πολύ. Μετά απ'αυτό είδα έργο προς έργο την έκθεση με βουρκωμένα μάτια. Όταν έφυγα κρύφτηκα σ'ένα πάρκινγκ κι έκλαψα για αρκετή ώρα. Δεν ξέρω γιατί. Γύρισα όμως κι αγόρασα ένα κόσμημα που έφτιαξε. Για ώρα μου έλεγε πόσο ασφαλές είναι να το φοράω και πως είναι καλής ποιότητας τα υλικά. Έφυγα προσπαθώντας να μην δει τα μάτια μου και κρατώντας σφιχτά το κόσμημα είχε ήδη αποφασίσει να το κρεμάσω στην τσάντα μου, για να το έχω πάντα μαζί μου, για να ξέρω σε τι κόσμο ζω.

Το χαμόγελο της Αμίνα δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

New year resolutions

2009-01-17T01:05:00.004Z

Είναι οι πιο φορτωμένες μέρες της πιο φορτωμένης χρονιάς της ζωής μου. Και δεν είμαι αγχωμένος. Αλήθεια. Έχω χίλιες δυο δουλειές στα χέρια μου κι άλλες τόσες στο μυαλό μου. Δεν βρίσκω χρόνο ούτε καν για ποστ παρά μόνο για το φωτογραφικό ημερολόγιο αλλά ούτε αγχώνομαι ούτε στραβώνω. Αντίθετα, δεν βρίσκω την ώρα να γεμίσω και μ'αλλα τον χρόνο μου και τα σχέδα μου. Η χρονιά ήρθε με πολλά νέα πράγματα κι έφυγε αφήνοντας πίσω πολλά. Το 2008 ήταν η πιο σπουδαία χρονιά της ζωής μου μέχρι τώρα: άλλαξα σαν άνθρωπος, άλλαξε η οπτική μου στην ζωή κι απέναντι στον εαυτό μου και τα αισθήματα μου γι'αυτόν. Γνώρισα ανθρώπους που πάντα ήθελα κι έψαξα θεσμούς και καταστάσεις. Γνώρισα έναν τρελό στο βουνό που μου έδειξε πως τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες. Έφαγα απο τα καλύτερα φαγητά στην ζωή μου (πχ τις καλύτερες φακές ever), γνώρισα ακόμα περισσότερα ροφήματα, έκοψα οριστικά το τσάι γιασεμί και πήγα στο τσάι Μαρόκο που μου πρότεινε η κολλητή μου. Απόκτησα καινούργια φωτογραφική μηχανή ευλογημένη απο την αγάπη ανθρώπων γύρω μου κι αγόρασα τους φακούς και την τσάντα που ήθελα εδώ και χρόνια. Έβαλα το μυαλό μου σε μια τάξη, το ίδιο και τις προτεραιότητες μου και τα σχέδια μου. Και είναι πολλά, όλα τους. Αλλά όλα τους με κάνουνε λιγότερο ή περισσότερο ευτυχισμένο. Απο το Συνέδριο του Bookcrossing στην Λάρισα στις 24-26 Απριλίου, μέχρι τον Διαγωνισμό Crazy Creations απο το Artfools, την ίδια συνεργασία με το Artfools, τα πολλά φωτογραφικά projects που έβαλα τον εαυτό μου να υποσχεθεί να κάνει. Είναι κι αυτό. Πλέον υπόσχομαι στον εαυτό μου, όχι σε άλλον ή άλλη. Στο τέλος της μέρας είμαι εγώ κι ο καθρέφτης μου, ακόμα και στα χειρότερα σκοτάδια. Και γι'αυτό δεν έχω χρόνο να σπαταλάω τον χρόνο μου σε νεκρές σχέσεις και πράγματα, ακόμα κι αν το έκανα κάποτε. Πλέον δεν θα ξαναβάλω ούτε τον εαυτό μου ούτε πολύ κοντινούς μου ανθρώπους σε μια διαδικασία που τελικά σε κουράζει και την βαριέσαι.

Πλέον πήρα μια απόφαση: να κάνω αυτό που θέλω έτσι ώστε ακόμα κι αν αποτύχω να ξέρω πως έκανα κάτι δημιουργικό, κάτι που θέλω εγώ, εγώ κι όχι κάποιος άλλος ή κάποια άλλη. "Για νέες ήττες, για νέες συντριβές!" που λένε και οι Τρύπες. Η καλύτερη ευχή για την νέα χρονιά ήτανε η εξής: "να φταις εσύ και μόνο εσύ για ό,τι κι αν πάθεις, να φας τα μούτρα σου και να το κατευχαριστηθείς, να μην έχεις κανέναν να κατηγορήσεις και να βγεις ωραιότερος και πλουσιότερος και πιο γεμάτος χρώματα". Και δεν μπορώ παρά να την τηρήσω μέχρι τέλος. Γιατί πλέον η ζωή μου δεν είναι ένα πράγμα αλλά πολλά διαφορετικά, διαφορετικές στιγμές που θα τις ζω και θα τις κρατάω στο μυαλό μου την κάθεμια για την αξία της, σαν μια πολύτιμη πολαρόιντ όπως αυτή επάνω που απεικονίζει το άλλο πάθος μου, το πράσινο τσάι με μέντα και συμπλήρωμα μια καραμέλα μέλι και λεμόνι. Αλλά έτσι κι αλλιώς, αυτά τα δυο ξέρω να τα απολαμβάνω και χωριστά και μαζί...

Χιλιες λεξεις αλλα ποιές;

2008-12-01T00:32:00.003Z

Είναι Ιούνιος του 2006, μέρα Τετάρτη νομιζω. Το βράδυ ειναι τα εγκαίνια της έκθεσης του Γιαννη Μπεχράκη με τίτλο "Χαος" στο Χατζηγιάννειο της Λάρισας. Δεν υπήρχε περιπτωση να το χάσω! Θα ήτανε η πρωτη έκθεση ενός τόσο μεγάλου ονοματος που θα έβλεπα ζωντανά. Και μαλιστα θα ήτανε και ο ίδιος ο Μπεχράκης στα εγκαίνια: ενας ζωντανος θρυλος της Φωτογραφίας στην Ελλάδα θα ητανε εκεί, διαθεσιμος για ερωτησεις! Φτάνω μετα το βαρετό μέρος των εγκαινίων, τις προσφωνήσεις των δήθεν επωνυμων και τοπικών αρχόντων. Δεν τον είχα δει ποτέ και δεν ηξερα πως ήτανε, περίμενα όμως πως θα τον αναγνωρίσω. Εν τω μεταξύ γυρνάω την έκθεση, με το στόμα ανοιχτό περνάω απο φωτογραφία σε φωτογραφία. Είναι τυπωμένες σε αρκετά μεγάλο μέγεθος και σε συνδυασμό με το θέμα τους (εικόνες απο εμπολεμες περιοχές) η κάθεμια ειναι γροθιά στο στομάχι. Μια φωτογραφία με ένα μεγάλο λευκό σεντόνι γεμάτο αίμα περασμενο σε ένα ιστίο σημαίας, ενα πληθος προσφυγων που περπατάνε, ενα παιδί κοιτάει μέσα απο ενα σπασμένο τζάμι και άλλες πολλές. Μέσα σ'αυτές ήτανε και η φωτογραφία επάνω. Το τεχνικό "κόλπο" του φωτογράφου (μεγάλη έκθεση και ζουμάρισμα του φακού) εστιάζει σε ένα νεκρό σώμα παιδιου. Δίπλα στην φωτογραφία ειναι ένα πηγαδάκι και στο κέντρο ειναι ο Μπεχράκης ο ίδιος: βραχύσωμος αλλα γυμνασμένος, γυαλίζει το μάτι του απ'αυτά που έχει δει: στην τελευταια αποστολή του, επιτεθήκανε στο κομβόι που επέβαινε και τον κυνηγήσανε οι αντάρτες. Πιστευοντας πως σε λίγο θα τον πιάνανε και θα τον σκοτώνανε, έβγαλε μια τελευταία φωτογραφία του εαυτού του. Ευτυχως επέζησε αυτης της περιπέτειας και την αφηγηθηκε.

Τον ρωτάνε πολλά και διάφορα. Για ώρα θέλω να τον ρωτησω κατι αλλα διστάζω. Σε μια παυση απο τις ερωτησεις, το παιρνω αποφαση και τον ρωτάω: "Εχετε ποτέ αισθανθεί εθισμένος σε φωτογραφίες πόνου και θανάτου; εχετε πιάσει τον εαυτο σας να αποζητά τέτοιες εικόνες;". Η απάντηση του έχει τυπωθεί στο μυαλό μου: μου διηγηθηκε μια προσωπική ιστορία. Οταν ήτανε στην Βαγδάτη, ένα χρόνο πριν τα εγκαίνια της έκθεσης, είχε βρεθεί κοντά σε έναν ναό πριν απο μια κηδεία. Ανέβηκε στον γυναικωνίτη κι εβγαλε μια σειρά φωτογραφίων, μια εκ των οποίων και αυτη επάνω. Μετά το τέλος της έκθεσης, εμαθε και την ιστορια πίσω απο την κηδεία: ενας πατέρας εθαβε τα τρία του παιδιά και την γυναίκα του, τους οποίους και κουβάλησε νεκρούς σε ενα κάρο επι χιλιόμετρα. Στην φωτογραφία ο πατέρας ο ίδιος βάζει στο φέρετρο το μικρότερο παιδί του. Το ίδιο απογευμα, πέρασε τις φωτογραφίες στον φορητό του και τις κοιτούσε, όταν τον πλησίασαν φίλοι του φωτογράφοι που κανανε φωτορεπορτάζ κι αυτοι στον πολεμο στο Ιρακ. Τότε, τους έδειξε ενθουσιασμένος τις φωτογραφίες της κηδείας, εξαιρετικά ικανοποιημένος απο το αισθητικό αποτέλεσμα και δέχτηκε τα κολακευτικά σχόλια απο τους φίλους του. Και τότε πάγωσε! Πάγωσε επειδη συνειδητοποίησε τι έκανε, με τι χαιρότανε, τι σχολίαζε αισθητικά και τι επεδείκνυε σαν ποιοτικό έργο στους φίλους του. Μετά την περιγραφή αυτή μου είπε ενα δυο πράγματα παραπάνω: καμιά φορά ο άνθρωπος που κάνει την δουλειά του σε αυτη την τρέλα του πολέμου και του θανάτου, την συνηθίζει τόσο πολύ που την διαχειρίζεται εντελώς διαφορετικά πια. Δεν είσαι άνθρωπος, εισαι φωτογραφική μηχανή μερικές φορές και καταγράφεις. Έτσι πρέπει, δεν μπορείς να αναμιχθείς με την κάθε εικόνα που βλέπεις και καταγράφεις. Αλλα δεν μπορείς να το κάνεις συνέχεια αυτό. Γιατί όσο καλός και καλοπληρωμένος φωτογράφος αν είσαι, εισαι και άνθρωπος. Κι έχεις και οικογένεια και παιδιά και φίλους και ο θάνατος σε τρελαίνει σε λίγο καιρό. Γι'αυτό μου και πρέπει να κάνεις αποχή απο τέτοιες αποστολές. Αλλιώς μπορεί να σε αλλάξει επικίνδυνα όλο αυτό.

Εκείνη ακριβώς την στιγμη, δίπλα μου βρισκεται μια δήθεν επωνυμη πλούσια Λαρισαία απ'αυτές που ποζάρουνε τις ρυτίδες του προσώπου και της ψυχης τους συχνα στις εφημερίδες και πετάγεται και αναφωνει: "Μα ειναι Τέχνη! Η φωτογραφία αυτη είναι Τεχνη!". Αναφερότανε στην φωτογραφία αυτή, με τον πατέρα να κηδεύει το παιδί του το ίδιο.

Ο καθένας τα ερμηνευει κάτι τέτοια όπως θέλει, δε λέω. Μήπως όμως σαν άνθρωποι έχουμε διαμορφώσει μια αισθητική στην οποία έχουμε μια επιλεκτική μυωπία: βλέπουμε μια φωτογραφία αισθητικά λες και δεν βλέπουμε τι δείχνει, αδιαφορούμε για το θέμα αλλα μας νοιάζει η απόδοση του; Η ηθική μας έχει φτάσει σε ένα σημείο να λέμε πως αφού δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό που βλέπουμε, τουλάχιστον ας το βλέπουμε σαν θέαμα, ας κοιτάμε τους καημένους νεκρούς την ώρα που εμεις εχουνε αναπαυτεί σε ένα "κι εγω τι να κάνω;". Είναι η φωτογραφία και το θέμα της δυο διαφορετικά θέματα; μια φωτογραφία είναι χίλες λέξεις, συμφωνω, αλλα ποιές λέξεις; τι μας λέει η φωτογραφία που βλέπουμε; ξερουμε να διαβάσουμε την φωτογραφία ή προτιμάμε να θαυμάσουμε το σύμπλεγμα φόρμας, γεωμετρίας και χρώματος; υπάρχουνε αισθητικοί περιορισμοί σε συγκεκριμένα θέματα; πρέπει δλδ να λέμε πως σε κάποια θέματα πρέπει να προσέχει ο φωτογράφος πως να τα αποδόσει ενω σε άλλα η "καλλιτεχνικότητα" είναι σαν να χρυσώνουμε ένα χάπι που δεν πρέπει να χρυσώνουμε επειδη είναι μια σκληρή εικόνα; πόσο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε αν μια εικόνα είναι ιερόσυλο να την διαχειριζόμαστε αισθητικά όταν είμαστε μακριά απο το γεγονός (πόλεμο, καταστροφή κλπ);

Τελικά, όταν βλέπουμε μια εικόνα, την βλέπουμε πραγματικά ή βλέπουμε ένα κομμάτι απο τον εαυτό μας σε αυτήν; η απόρριψη ή η έγκριση της, ειναι και γνωμοδότηση για τον χαρακτηρα μας;...

Τι κάνει μια φωτογραφία καλή;

2008-11-22T23:59:00.004Z

Σήμερα, μέρα βροχερή και συννεφιασμένη (αλλά με καθαρή ατμόσφαιρα όταν δεν έβρεχε και ωραίο φως) βγήκα βόλτα στο κέντρο της Λάρισας. Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να πολεμήσω ακόμα έναν φωτογραφικό μου δαίμονα, να φωτογραφίζω ανθρώπους και μάλιστα όταν με κοιτάνε ή ενω ξέρουνε πως τους φωτογραφίζω. Σε ένα απο τα πιο κεντρικά σημεία της Λάρισας, δίπλα σε ένα απο τα πολλά μας συντριβάνια ήτανε σε μια αναπηρική καρέκλα μια γηραιά κυρία. Σκεβρωμένη, με σκυφτό κεφάλι και παλιά ρούχα, ήτανε ο ορισμός της κυρίας που ζητούσε ελεημοσύνη. Κοιτώντας την για 2" είδα πίσω της το λευκό συντριβάνι κι έμοιαζε τέλειο φόντο για μια τέτοια εικόνα. Σήκωσα την μηχανή, εστίασα, έφτιαξα το κάδρο μου...αλλά σταμάτησα. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα τεχνικό. Ηθικό ήτανε το θέμα. Μια φωτογραφία ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου που ζητάει βοήθεια είναι μια "καλή" φωτογραφία;

Θυμάμαι κάποτε στην σχολή είχε έρθει ο Γιάννης Σταθάτος, μεγάλος φωτογράφος και με μεγάλη προσφορά στις Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθηρων, για μια ομιλία. Στο διάλειμμα τον πλησίασα εγω και κάποιοι άλλοι για ερωτήσεις. Κάποιος τον ρώτησε: "τι κάνει καλή μια φωτογραφία;". Κι εκεινος σαν να ειχε ακούσει χίλιες φορές την ερώτηση, είπε "αμα το ήξερα, αγόρι μου, θα το εβαζα σε καθε φωτογραφία, μονο τι δεν πρεπει να έχει μια φωτογραφία ξερω". Η εικόνα ενός ανθρώπου που ζητάει ελεημοσύνη είναι στοιχείο που μπαίνει στην φωτογραφία; υπάρχει όριο στο πόσο καταγραφικός ή όχι μπορεί να είναι ο ρόλος του φωτογράφου; Δηλαδή, μπορώ να παραμυθιάσω τον εαυτό μου και να πω πως εφόσον εγω "απλά φωτογραφίζω αυτό που υπάρχει μπροστά μου, γύρω μου", δεν κάνω κακό;

Πως να σχολιάσω μια φωτογραφία σαν αυτή επάνω; παρόλο που είναι δικιά μου δεν ξερω πως να εκφραστώ. Μπορώ να την πω "καλή"; μπορεί να είναι καλή ή ωραία ή όμορφη μια φωτογραφία πέρα απο το περιεχόμενο της; Ξερω, θα έχει γίνει το ερώτημα απο κάποια αυθεντία, αλλα στον "διαλογο" μου με την φωτογραφία μου δεν είναι παρούσα η αυθεντία. Είναι ωραία μια φωτογραφία πόνου; είναι όμορφες οι φωτογραφίες απο πολεμικές ανταποκρίσεις ή καταστροφές που βλέπουμε; όπως κι αν τις κρίνουμε παντως, είναι αυτές που μας κάνουνε να θυμόμαστε και το συμβάν και τον φωτογράφο: μερικοί απο τους μεγαλύτερους φωτογράφους στην Ιστορία έχουνε συνδεθεί με οδυνηρές περιόδους ή συμβάντα όπως πόλεμοι, πείνα, αρρώστιες, θανατο και καταστροφή. Είναι θέαμα ο πόνος; κι απο την άλλη, γιατι να μην είναι εφόσον κι αυτός είναι μέρος της ζωής. Δεν ρωτάω αν είναι "τέχνη", το έρώτημα είναι μεγάλο και πολυ δυσκολότερο απ'οτι φαίνεται. Είναι θέαμα ο πόνος; η ανήμπορη κυρία στο καροτσάκι είναι θέαμα για φωτογραφία; έχω δικαίωμα να αγοράσω την εικόνα της αμα βάλω μερικά κέρματα στο χέρι της μηπως; είναι ίσως η απόσταση (ψυχολογική, υγείας, οικονομική) που με κάνει να έχω την άνεση να την φωτογραφίζω και να βλέπω την εικόνα της; μαλακώνει την σκληράδα των φωτογραφιών που βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων το γεγονός οτι εκείνη την ώρα τρώμε το μεσημεριανό μας κι απλά χαζεύουμε; είναι ο φωτογράφος ή ο κόσμος που κρίνει τέτοια πράγματα; είναι πολλές και άκυρες τόσες ερωτησεις;

Στο ερώτημα αν ένα "κλικ" αξίζει τοσες ερωτησεις παντως, ξερω την απάντηση. Ναι.

Βόλτα...

2008-11-09T23:00:00.002Z

Όπως λέει κι εδω "δεν είν' η δόξα, δεν είναι τα λεφτά/ είναι του δρόμου η χαρά"

Σαν την βόλτα μέσα στο γρασίδι, είτε μόνο είτε με παρέα, με τα φύλλα πεσμένα κάτω και να ακούς τον ήχο τους καθώς περπατάς αναμεσα τους δεν μπορώ να σκεφτώ.

Η φωτογραφία είναι απο το πάρκο Αλκαζάρ στην Λάρισα...

It's a bookcrossing world after all...

2008-10-27T22:16:00.005Z

Αν δεν ξέρετε ήδη τι είναι το Bookcrossing μπορείτε να διαβάσετε τον Ταξιδιωτικό Οδηγό του. Ή αν είστε bloggers και μπορείτε να διαβάσετε άνετα στον υπολογιστη, τοτε διαβάστε την καλύτερη ίσως σειρά άρθρων (1, 2, 3, 4, 5) σε blog που γράφτηκε απο bookcrosser και blogger στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια, το bookcrossing ειναι η ιδέα του να απελευθερώνεις βιβλία ωστε να μην "φυλακίζονται" στα ράφια μιας βιβλιοθήκης. Αυτό μπορεί να γίνει είτε ελεύθερα, σαν wild release δλδ, ή ελεγχόμενα, σε Ζώνη ή μεσω bookring και bookbox.

Το τι είναι πραγματικά το bookcrossing μπορείς να το περιγράψεις σε έναν συγκεκριμένο αριθμό σειρών. Μεγάλο, αλλα συγκεκριμένο. Και μπορεί να ειναι και το ίδιο το bookcrossing κάτι συγκεκριμένο. Αλλα πέρα απο τις περιγραφές, το bookcrossing στην Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο. Πέρα και πάνω απο μια ιδέα ειναι οι άνθρωποι του.

Πριν απο τρία χρόνια περίπου, γράφτηκα στο bookcrossing μετά απο μια ανακοίνωση που είδα σε ένα φυλλάδιο σε κάποιο κυλικείο. Για εναμιση χρόνο σχεδόν ημουνα αμέτοχος: μικρή συμμετοχή στο forum, λίγα βιβλία, γενικα λίγη κίνηση. Μετά γνώρισα τους ανθρώπους του και απο τότε είμαι μαγεμένος. Απο τότε, κάθε μήνα, τουλάχιστον μια φορά, βρίσκομαι με bookcrossers απο την Λάρισα, ανθρώπους που δεν ήξερα ποτέ και δεν είχαμε κανένα κοινό πριν γνωριστούμε με αφορμή το bookcrossing. Κι απο τότε θεωρώ αυτους τους δυο τρεις ανθρώπους φίλους μου, κι ευχομαι κι εκείνοι να με βλέπουνε έτσι. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα βρισκόμαστε ακόμα πιο συχνά για να συζητησουμε για το επερχόμενο συνέδριο που θα γίνει στην Λάρισα, την Άνοιξη του 2009. Ναι, καθε χρόνο γίνεται ένα "συνέδριο", μια πανελλήνια συνάντηση που κρατά 3-4 μέρες και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, βλέπουμε ήδη γνωστούς και προσθέτουμε κι άλλους, ανταλλάζουμε δώρα και χαμόγελα και περνάμε όσο καλύτερα γίνεται. Όπως γίνεται και συνηθως στις μηνιαίες συναντήσεις που γίνοντα σε όλη την Ελλάδα σχεδόν: Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κρήτη, Βόλο κι ελπίζουμε κι αλλού. Συναντήσεις που ξεκινήσανε απο ένα αμήχανο καφεδάκι 3-4 ατόμων και τώρα έχει γίνει ενας 4ωρος καφές-φαγητό-ποτό με πολύ χαμόγελο, απο άτομα που ανυπόμονα περιμένουνε αυτη την μαγική μέρα που θα δούνε ανθρώπους που γνωρίσανε μέσω bookcrossing. Και μεσα απο αυτές τις συναντήσεις βλέπουμε ήδη σχέσεις, γάμους, εγκυμοσύνες, πολλά.

Το bookcrossing μου άλλαξε την ζωή όχι μόνο με τους ανθρώπους του αλλα και με τα βιβλία του: γνώρισα τον Gabriel Garcia Marquez, διαβασα το Tuesdays with Morrie που με συντάραξε, το Five People you meet in Heaven, την Θαλασσα του Χαρούν, την Ασκητικη. Μου πήρανε δώρο τον Μικρό Πρίγκηπα. Γέλασα μέχρι δακρυων πολλές φορές με τον Λένο Χρηστιδη. Απέκτησα τα Ανοιχτά Χαρτιά του Ελύτη που το φυλάω σαν Βίβλο. Χαμογέλασα για ώρες με τον Τριβιζά και τις ιστοριες του. Διαβασα χιλιάδες σελίδες που με επηρεάσανε όσο ελάχιστα πράγματα στην ζωή μου. Και τα πιο πολλά απ'αυτά μάλιστα χωρις καν να αγοράσω τα βιβλία...

Οι καλύτεροι μου φίλοι ειναι bookcrossers πια. Τα πιο πολλά ονόματα στον κατάλογο του κινητού μου έχουνε ένα "πραγματικό" όνομα κι ένα ψευδώνυμο δίπλα, αυτο που χρησιμοποιούνε στο bookcrossing. Τις προάλλες βγήκα για φαγητό και καφέ με bookcrossers. Και δεν ειναι οι πρώτοι φορά. Πριν απο ενάμιση μήνα ήρθανε bookcrossers αλλα κυριως (και πλέον) φίλοι απο Αθήνα και Θεσσαλονίκη στον Βόλο όπου και περάσαμε μια υπέροχη μέρα με καφέ, φαγητό, γλυκά, γέλια, βιβλία, φωτογραφίες και πολλά χαμόγελα. Έχω αναβάλει δουλειές για να δω bookcrossers. Εχω περάσει βράδια και βράδια με κάποιους απ'αυτους. Έχω κλάψει, γελάσει, συζητησει, πιει κιλά καφέ και τσάι, φάει κομμάτια και κομμάτια πίτσας και γλυκών, δει ταινιες, πάει για μπάνιο, για ψώνια, κάνει τα πάντα μαζί τους. Όλη μου η ζωή πια είναι με ανθρώπους που προέρχονται απο το bookcrossing σχεδόν, bookcrossers απ'ολη την Ελλάδα. Λάθος, όχι bookcrossers. Φίλοι.

Ο Damien Hirst και το ακριβοτερο βοδινο στον κόσμο!

2008-09-26T22:29:00.002+01:00

Στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου, έγινε μια μεγάλη δημοπρασία στον οίκο δημοπρασιών Sotheby's στον Λονδίνο. Η δημοπρασία ειχε μονο ένα όνομα, το μεγαλύτερο και ακριβοτερο ισως όνομα καλλιτέχνη εν ζωή, του Damien Hirst. Πολυ καιρό πριν την εναρξη της δημοπρασίας ειχε ξεκινησει ο θόρυβος σχετικά με τα ποσά που θα ξοδευτούνε για να αγοραστούνε τα έργα του απο συλλέκτες απ'ολο τον κόσμο. Αυτό που δεν ακούστηκε ιδιαιτερα είναι πως ο Hirst αποφάσισε να κάνει την δημοπρασία μιλώντας απευθειας με τον Οίκο Sotheby's, παρακάμπτοντας γκαλεριστες και μεσάζοντες των οποίων τις προμηθειες χαρακτηριζει ο ίδιος ληστρικές.

Οι τιμές που πιάσανε τα έργα του, του χαρίσανε ακόμα ένα ρεκορ πωλήσεων έργων τέχνης, φτάνοντας περίπου τα 140 εκ. ευρώ (οχι δολλάρια παρακαλώ, ευρά!). Το πιο γνωστό έργο της δημοπρασίας, το "Golden Calf" ή "Χρυσό Βόδι" έφτασε την τιμη ρεκορ των 11,6 εκ. ευρώ την ωρα που εκτιμησεις δίνανε την πιθανοτητα να φτάσει μεχρι και τα 24 εκ.

Πολύς σάλος ξεσηκώθηκε για τις τιμες και το που μπορεί να φτάσει η τέχνη, πόσο υπερβολικές ειναι οι τιμές κλπ. Ωστόσο, το έργο του Hirst δεν ειναι απλά αυτα που φτιάχνει. Αν πάρουμε για παράδειγμα το "Golden Calf" θα δουμε πως ητανε ουσιαστικά ενα αληθινό ζώο, βυθισμένο σε φορμαλδεΰδη, με οπλές καλυμένες απο ατόφιο χρυσάφι 18Κ και έναν χρυσό δισκο στο κεφάλι του. Αυτο. Μονο. Μονο; Το "Golden Calf" δεν ειναι απλά ένα ζωο, ειναι ένα αντικείμενο που ένας καλλιτέχνης, και μαλιστα αναγνωρισμένος, το χρησιμοποίησε, του άλλαξε την "χρήση", την καθιερωμένη εικόνα που έχουμε, το βάφτισε "έργο τεχνης" και το πουλησε. Και πήρε 12 εκ. ευρώ σχεδόν. Η ιστορια για την τακτική αυτή ξεκινά απο τον Τισιάνο: οταν γύρισε απο τις σπουδές του στην Βόρεια Ευρώπη στην Ιταλία, ο θρυλος θέλει να τον επισκέφτεται μια μέρα στο εργαστήριο του ο ίδιος ο Βασιλιάς. Κάποια στιγμη λοιπόν που ζωγράφιζε ο Τισιανός, του έπεσε το πινελο και έσκυψε ο ίδιος ο Βασιλιας να το πάρει και να του το δώσει! Τοτε, και ανεκαθεν, αυτη η κίνηση θεωρήθηκε η "υπόκλιση της κοσμικης εξουσιας στο ταλέντο του καλλιτέχνη". Με αυτη την κίνηση, βλέπουμε μια ας πουμε "προσκυνηση' του καλλιτέχνη σε αναγνώριση του ταλέντου του (εξάλλου, ο Μιχαηλ Άγγελος ονομαστηκε απο τους συγχρόνους του divino, θεικός). Αν φτάσουμε στον 20ο αιώνα, θα δουμε τον Marcel Duchamp, εναν καλλιτέχνη που ξεκινησε απο τον φωβισμό συνεχισε στον κυβισμό και κατέληξε να θεωρείται μια απο τις κορυφαιες μορφές της τέχνης. Γιατι; Γιατι κατάλαβε την λατρεία που ο κόσμος ειχε στο πρόσωπο του καλλιτέχνη (αλλα όχι απαραιτητα στο έργο του) που επελεξε έτοιμα, καθημερινα αντικείμενα (τα περιφημα ready mades), τους άλλαξε χρηστικη αξία (τα αναποδογυρισε, τα έβαψε, τα χρησιμοποιησε ανορθοδοξα), τα υπέγραψε και τα ανακυρηξε τέχνη, επειδη αυτός ήθελε. Και το κοινό τον προσκυνησε.

Ο Damien Hirst, στις αρχές του 21ου αιώνα κάνει κάτι πολυ απλό: δημιουργεί έργα που μας δείχνουνε όχι το ταλέντο του ως καλλιτέχνη απλά, αλλά ως ενός ανθρώπου που καταλαβαίνει την εποχή και την χρησιμοποιεί προς το συμφέρον του. Στο έργο του αντανακλάται ο σύγχρονος άνθρωπος, ο φιλότεχνος που αναγνωριζει και προσκυνα αυτός (και το τσεκ των επιταγών του) ένα όνομα τόσο ισχυρό, που μια κίνηση του, μια υπογραφή του αρκεί για να αναδείξει ένα "ταπεινό" αντικείμενο σε υπερπολυτιμο και πανάκριβο έργο τέχνης.

Τα λεφτά που δοθήκανε ειναι πολλα; Την τιμή δεν την καθόρισε ο καλλιτέχνης, την καθόρισε η εποχή μας, η διεθνης οικονομικη και πολιτιστικη συγκυρία, η κουλτούρα που έχουμε διαμορφώσει. Στο ερώτημα αν ειναι λογική ή όχι η τιμη δεν υπάρχει νομιζω απάντηση. Εκει που πρέπει να ψάξουμε ειναι αν ο κόσμος και η κουλτούρα μας ειναι λογικά ή όχι, αν λειτουργούνε με βάση αυτο που λέμε λογική. Και στο κάτω κάτω, ίσως πρέπει να ψάξουμε αν πρέπει να ψάχνουμε για λογική σε τέτοιες καταστάσεις. Στο κάτω κάτω, η τέχνη ειναι περιττή, μπορούμε πρακτικά να ζήσουμε χωρις αυτήν. Αλλα δεν (θελουμε να) ζούμε χωρις αυτήν, αντ'αυτού την ακριβοπληρώνουμε.

Η πρώτη κρύα νύχτα...

2008-09-16T00:42:00.000+01:00

Για χρόνια τώρα θυμάμαι πως πάντα με "εντυπωσίαζε" η πρώτη δροσερή νύχτα που σημάδευε το πέρασμα απο το καλοκαίρι στον φθινόπωρο, η πρώτη "κρύα" νύχτα μετά το καλοκαίρι και τις ζεστές νύχτες του. Το πρώτο δροσερό απόγευμα που θα πάρω κι ένα πουκάμισο να φορέσω πάνω απο το μακό κοντομάνικο μου, που θα παραγγείλω κάποιο ζεστό ρόφημα αντί για το κρύο που έπαιρνα μέχρι τότε, που θα νιώθω ενα δροσερό αεράκι στο δέρμα μου στο δρόμο για το σπίτι. Μια βραδιά που μου θυμίζει πως έρχεται μια νέα εποχή, με τα δικά της λατρεμένα πράγματα, τις δικές της ιδιαιτερότητες και στιγμές, τα δικά της χρώματα, τις δικιές της μυρωδιές. Μια εποχή που ήξερα μεν πως θα έρθει, αλλα αυτή την νύχτα δε είναι αλλιώς: την γεύομαι για πρωτη φορά, την καλωσορίζω και με καλωσορίζει.

Σου έχει τύχει ποτέ να θέλεις να κάνεις κάτι που ακόμα κι αν το έχουνε κάνει κι άλλοι εσυ θέλεις να το κάνεις απλά και μόνο επειδη σ'αρέσει κι επειδή θέλεις εσύ να το κάνεις; και θες να το κάνεις για σένα, για να ξέρεις πως το έκανες, χωρίς να πουλήσεις μούρη σε κανέναν; ε, εγώ απόψε το έκανα: έβγαλα μια καλή φωτογραφία την πανσέληνο!

Καλό φθινόπωρο. Θα είναι...

Impossible is nothing

2008-08-28T15:24:00.003+01:00

Εδω και μερες ξεκινησε το διαβασμα της εξεταστικης του Σεπτεμβρίου. Μολις την τελευταια εβδομαδα αρχισα να εχω καλη απόδοση και να διαβαζω με προγραμμα. Στοχος ειναι τα επτά μαθηματα σε περιπου 22 μερες. Καποτε θα μου ακουγοτανε πολλά αλλα τωρα οχι, το εχω παρει αποφαση περισσοτερο απο ποτέ. Τιποτα δεν ειναι αδυνατο τωρα πια, οχι μονο στο πανεπιστημιο αλλα και παντου. Τον τελευταιο εναμιση χρόνο έχω αλλάξει πολυ. Αλλα ακομα με αναγνωριζω, δεν εχω γινει κάτι άλλο, απλα μια άλλη εκδοχή αυτου που ημουνα και πριν. Ολα ειναι διαφορετικα.
Πριν λιγες μερες ηρθε ο νεος φακος για την μηχανή (Tamron 55-200Dii) και το vertical grip που παιρνει μια εξτρα μπαταρια, αυξανοντας την αυτονομια της μηχανης στις 750 τουλάχιστον λήψεις. Μπορει να ακουγονται λιγο αλαμπουρνέζικα ολα αυτα, αλλα εμενα μου φτιαξανε την διαθεση για πολλες μερες.
Εχω και το συνεδριο φυσικα. Ειμαι μελος της οργανωτικης επιτροπής του 4ου Ελληνικου Συνεδριου Bookcrossing που θα γινει στην Λάρισα την Άνοιξη. Ευτυχως εχουμε ξεκινησει απο νωρις να το οργανωνουμε και δεν αγχωνομαστε (ακομα).
Η πιο συχνη παρεα των ημερων ειναι φυσικα τα Φιλαράκια (καθε φορα που εχω διαβασμα παιζουνε στην τηλεοραση με δυνατη φωνή) και η μουσικη. Οριστε και η playlist:

Lizz Wright - ολο το νεο αλμπουμ The orchard και ειδικα τα My Heart, Idolize you, Old man
James - Best of James, παααααρα πολυ καλο!
Depeche Mode - το αλμπουμ Violator με μια προτιμηση στο Personal Jesus, το οποιο ειναι μαγευτικο κι απο τον Johny Cash
Τhe Afrosamurai OST, απλα απιστευτο, απο τον RZA των θρυλικων Wu Tang
Sonny J - If you hold my hand, διασκευη παλιου τραγουδιου της Dolly Parton
Mercy - Duffy, απιστευτο κομματι!
Back to black - Ema Winehouse. Μπορει να ειναι τρελή, τζανκι, αλκοολικη και με ανεκδιηγητο χτενισμα αλλα η φωνη της ειναι παρα πολυ καλη
Amerykah Badu - Twinkle, πολυ καλο κομματι, με τον τυπο προς το τέλος του κομματιου να τα σπάει με αυτα που λεει

Ολυμπιακοι αλα ελληνικά, να'ουμ'...

2008-08-11T22:45:00.000+01:00

Ενα παρα πολυ καλο και χαρακτηριστικο βιντεακι για τους Ολυμπιακους της Αθηνας, τωρα που ειναι κι επικαιρο το θεμα...

Φωτογραφία

2008-07-20T22:40:00.002+01:00

Μερικες φορες ξεκιναω να κανω κατι και ψιλοχάνομαι στην διαδρομη. Δεν ειναι οτι ξεχνάω τι θελω να κανω, αυτο δεν το ξεχνάω ευκολα, ξεχνάω τις λεπτομερειες. Καμια φορά παιρνει και το μυαλό μου αέρα και ψιλοξεχνάω ή κάνω οτι ξεχνάω καποιες βασικες λεπτομερειες. Και ξαφνικα μια ωραια μερα, ενα "σημαδι", μια φωτογραφία με φερνει στα ίσα μου. Μου υπενθυμιζει τι κανω, γιατι το κανω, γιατι το ξεκινησα και τι πραγματικα αγαπάω να κανω μ'αυτο που εχω στα χερια μου.
Λατρευω την φωτογραφια. Αυτο μετριέται με πολλους τρόπους: οικονομικα με το ποσα λεφτα ξοδευω γι'αυτην, πρακτικα με το πόση ώρα ασχολουμαι μ'αυτην, ηθικα και κοινωνικα με το πόσο εχω ζαλίσει τους πολυ δικους μου ανθρώπους γι'αυτην και τους εχω πιέσει να τους φωτογραφίσω, γενικα με πολλους τρόπους. Πανω απ'ολα, αγαπαω την Φωτογραφια την ίδια ομως. Απο την υλικη της υπόσταση, ενα κομματι τυπωμενο χαρτί με μια εικονα επάνω, μεχρι και την Τέχνη την ίδια, την Ιστορια της, τους ανθρώπους της, τα ανεκδοτα της, τα απ'ολα της. Δεν αγαπαω μονο την φωτογραφια που βγάζω εγω. Αγαπαω την Φωτογραφία γιατι μ'αρεσει να βλέπω φωτογραφίες. Να ζω με τις εικονες, να γνωριζω αχόρταγα τον κόσμο βλέποντας κομμάτια του κόσμου μεσα σ'ενα κομματι χαρτί, σε μια οθόνη ή και στην τελικη μεσα απο ενα σκοπευτρο φωτογραφικης μηχανης.
Για όλα αυτα φταιει η φωτογραφια παραπανω και η τυχαια μου συνάντηση μαζι της στο daily dose of imagery, ενα site φωτογραφικο το οποιο θα βρειτε και στα λινκς διπλα. Να'ναι καλα...

Playlist

2008-07-12T23:45:00.003+01:00

Το πιο ομορφο τραγουδι που βγηκε ποτέ ισως, συχνα με κανει να δακρυζω λιγουλακι...

Ενα απο τα πιο γλυκα τραγουδια ολων των εποχων, θελω να το ακουω για μια ζωη...

Ενα απο ΄κεινα τα τραγουδια που ακους καπου καπως καποτε και σου μενουνε στο μυαλο. Δενε χω ιδεα για τον στιχο αλλα μου φαινεται αστειος σχετικα, το τραγουδι δε μου βγαζει μια απιστευτη γλυκυτητα

Ενα καταπληκτικο τραγουδι απλα, Raining in Baltimore απο Counting Crows

Απο την πρωτη φορα που ακουσα αυτο το τραγουδι στην ταινια Αρμαγεδων, σε ενα σινεμα στην Αθηνα το θεωρω απλα καταπληκτικο, ενα απο τα πολυ αγαπημενα μου!

Ενα απο τα πιο δυνατα τραγουδια με τον Johny Cash, ανατριχιαζω προς το τελος παντα σχεδον

Βουνα

2008-07-10T01:04:00.004+01:00

"Οι αρχαιοτεροι απόγονοι του Πρατζαπάτι ειναι τα βουνά. Στην αρχή τα βουνά είχαν φτερά. Πετουσαν απο'δω κι απο κει και κατεβαιναν σε οποιο μέρος τους άρεσε καθε φορά. Αυτη η γη δεν ηταν ακομα στερεωμενη πουθενά. Τότε ο Ινδρα εκοψε τα φτερά των βουνων. Επειτα με αυτά τα βουνά στερέωσε τη γη. Απ'τα φτερα τους γινηκαν τα βαριά σκοτεινα συννεφα. Γι'αυτο τα συννεφα κρεμονται πάνω απο τις βουνοσειρες, γιατι ειναι ο γενεθλιος τόπος τους. Και για τον ίδιο λόγο βρέχει πιο πολύ στα βουνά. Απ'το χυμό των κομμένων φτερών προερχονται οι καρποί καρίρα. Τον καιρό της βροχής εμφανιζονται τα βαριά σκοτεινα συννεφα, γιατι οι άνθρωποι κανουνε θυσια στον Πραγχάσα Βαρούνα που φερνει την βροχή, την πιο πολλη στα βουνά."

Αποσπασμα της Βεδικης Γραματειας κι ενα απο τα καλυτερα κομματια που εχω διαβασει ποτέ σε βιβλίο. Το βιβλίο το πήρα απο το meetup της Τριτης στην Θεσσαλονικη, στο cafe Bazaar...

Στην Λαρισα και η Τεχνη ακομα παει για μπάνιο...

2008-07-02T11:25:00.002+01:00

Ειπα κι εγω ο άνθρωπας να ανοιξω μια εφημεριδα με τον πρωινο μου καφε να δω τι γινεται ρε παιδι μου στα πολιτιστικα της Λάρισας. Απο μερες περιμενα την κεραμίδα αλλα σημερα την ενημερωθηκα: η Δημοτικη Πινακοθηκη μας αλλάζει το ωράριο της και τωρα το καλοκαιρι θα ειναι ανοιχτη αο Δευτέρα εως Παρασκευη, πρωι μεχρι τις 14.30 και απογευμα 19.00-22.00 εκτος Πεμπτης που θα ειναι μεχρι τις 15.00 το μεσημερι μονο. Και το Σαββατοκυριακο θα ειναι κλειστα! Πρωι απογευμα, κλειστά!
Ειμαστε σοβαροι; πιστευουνε δλδ ειλικρινα οτι μεσα στην εβδομαδα ειναι πιο πιθανο να πάει κάποιος να κανει την επισκεψη του στην Πινακοθηκη απ'οτι το ΣΚ; Και μετα την προσφατη ερευνα που έδειξε οτι ειναι απογοητευμενος ο κοσμος απο την Πινακοθηκη αποφασιζουνε να κλεισουνε τις δυο μερες της εβδομαδας που μπορει να παει καποιος με την οικογενεια του για δει μια έκθεση, να παει για καφε στο καφε της Πινακοθηκης και γενικαννα έρθει πιο κοντά στο μουσειο; ειλικρινα δεν ξερω τι να πω για μια τετοια σκεψη. Και μην ακουσω το επιχειρημα οτι φευγει ο κοσμος το ΣΚ απο Λάρισα, φευγει γιατι όλα κλεινουνε, φευγει γιατι δεν εχει που να παει οταν ολα τα καταστηματα, μαγαζια και η Πινακοθηκη ακομα φευγει για διακοπες και αδιαφορει για την κουλτουρα του Λαρισαιου και τον τρόπο να τον φερει στον χωρο της για να περιηγηθει.
Αλλα πιο ευκολος και προτιμοτερος ειναι ο φραπες στον Αγιοκαμπο μωρε, να χαζευουμε κανενα τεκνό ή κανενα πιπίνι, μετα κανενα πιτογυρο στην Βελίκα, Σπιτάκι για μπυρόνια και καμια βουτια αμα λάχει να'ουμ'. Οσο για την τέχνη και την κουλτουρα...εχει ο θεος.
O tempora, o mores!

Μετα την Εποχη της Αποχης

2008-06-29T10:42:00.006+01:00

Μετά απο 33 μέρες χωρις υπολογιστή, απο σήμερα εχω παλι στο σπίτι τον υπολογιστη. Το προβλημα του ητανε οτι ειχε κρασαρει ο σκληρός και ενω ειχα φρικάρει ατελείωτα οτι ειχα χασει ΟΛΑ τα αρχεια μου, κανανε τελικά ενα recovery και τα σωσανε όλα, ευτυχως! Δεν θα επεκταθω στο οτι θελανε εναν μηνα για να έρθει ενας σκληρος δισκος απο την Αθηνα γιατι θα πω κακιες. Μια λεπτομερεια: ολα τα εξοδα τα καλυπτε η εγγυηση, δεν ξερω τι θα γινοτανε αν πληρωνα κανονικα (ή ξερω;).
Ωστόσο, η "απωλεια" του υπολογιστη συνεπεσε και με εξεταστικη στο πανεπιστημιο. Απο τον Απριλιο ειχα βγάλει ενα προγραμμα για το διαβασμα και όλα αλλα τελικα ισως και να βοηθησε που δεν ειχα τον υπολογιστη. Εδωσα εξι μαθηματα, Ιστοριες Τεχνης, Χαρακτικη, Παιδαγωγικη Ψυχολογια και τέτοια και απ'οτι φαινεται πρεπει να εχω περάσει και τα έξι, με την Ιστορια Κινηματογράφου να την εχω περάσει με 5. Πολυ διαβασμα, πολλες σημειωσεις, πολυ κατανάλωση στυλό και γραφικης ύλης. Τελικα όμως, μετα απο εναμιση μηνα διαβασματος άξιζε τον κοπο, ξεφορτωθηκα μερικα μαθηματα που δεν εστρωνα τον **λο μου να τα διαβασω.

(η θεα μου οταν διαβαζα σε ενα καφε διπλα στην λιμνη στα Γιαννενα)

Μηπως αυτο σημαινει οτι ειμαι εξαρτημενος απο τον υπολογιστη; δεν θελω να το πιστεψω, περισσοτερο τα email μου μου λειψανε, η συμμετοχη στο forum, το chat (ΦΥΣΙΚΑ) αλλα και η μουσική μου (ειχα να ακουσω Jimmy Scott, Gillespie κλπ εναν μηνα!). Οπως και να'χει, η αποχη βοηθησε λιγάκι. Βγηκα για αρκετες φωτογραφιες, εκανα ενα μινι soul-searching και αποφάσισα εμπράκτως να σκαλισω το παρελθόν μου: βρηκα μερικους παλιους και αρχαιους συμμαθητες και φιλους απο το σχολειο και δεν σκοπευω να ξαναχάσω επαφη μαζι τους. Ειναι περιεργο συναισθημα να επικοινωνει μαζι σου καποιος που οταν τον γνωριζες ησουνα αμουστακο αγόρι στην αυλη ενος δημοτικου σχολειου και τωρα ειστε φοιτητες, με το μυαλο στα μεταπτυχιακα και στις δουλειες που κανετε προσωρινα μεχρι το..."επομενο βημα". Μιας και το Συμπαν λοιπον ηθελε και βοηθησε να ξαναβρεθουμε με καποιους απο τα παλια δεν θα αφησω την ευκαιρια να πεσει.

("ανατολή" σελήνης στον Μωλο, στα Γιάννενα)

Κι αν ειστε φαν των αριθμων, αυτος ο μηνας μετριεται σε 180 φωτογραφιες, 5 highlight στυλο, 3 Bic, 340 περιπου σελιδες σημειωσεων, 6 μαθηματα, 211-107-302 ητανε τα νουμερα των δωματιων στο ξενοδοχειο που εμεινα στην εξεταστικη και κοντα 1200 χιλιομετρα σε διαδρομες για Γιαννενα απ'οπου περασα και απο το νεο κομματι, με την σηραγγα του Δρισκου (απο την σηραγγα είναι και η φωτο κατω) που ειναι πραγματικα υπέροχη και εξαιρετικα βολική, γλιτωνεις μεγαλη ταλαιπωρία!

Θα τα λεμε απο εδω και περα, εδω γυρω θα ειμαι, την καλημερα μου σε όλους!

Και αυτογραφα τωρα!

2008-06-29T10:32:00.004+01:00

Πριν απο καιρό ελαβα μια προσκληση απο την moukelis για το παιχνιδι με τα αυτογραφα και πρεπει να συμμετεχω κι εγω. Βεβαια εχει περάσει καιρος αλλα ελπιζω να ισχυει ακομα. Για τους όρους λοιπον, αντεγραψα το κειμενο απο το μπλογκ της moukelis.
Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε… Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασε το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Τα υλικα για το παραπανω ειναι: μια κολλα χαρτί απο το μπλοκακι της φετινης Biennale της Θεσσαλονικης, στυλο (Bic) κι ενα ποιημα ενος ζωγράφου νομιζω το οποιο καποτε ειδα σε ενα βιβλίο αλλα δεν ελεγε ποιανου ητανε ακριβως. Απο την πρωτη στιγμη ενθουσιαστηκα με αυτο το ποιημα, φωτοτυπησα την σελιδα και περιφερεται εδω και 4 χρονια καπου στο δωματιο μου.

Ιστοριες παντελονιων

2008-05-12T23:34:00.002+01:00

Με λενε Δημητρη και ειμαι εθισμενος στα παντελόνια. Και δεν ειμαι καλα. Και δεν ξερω ποτε θα ειμαι καλα. Και δεν ειμαι καλα απο τοτε που ανακαλυψα την απολαυση του να εχεις την δυνατοτητα να φορεσεις ενα παντελόνι ραμμενο ακριβως στα μετρα σου, ραμμενο απο την μανα σου και μαλιστα να ικανοποιει καθε βιτσιο σου για το παντελονι: πιο βαθιες τσεπες; εγινε. Πιο φαρδυ; εγινε. Τσεπες στα πλάγια; εγινε κι αυτό.
Ολο αυτο ξεκινησε οταν καποτε αγορασα ενα παντελόνι και ειπα στην μανα μου τι ωραιο που θα ητανε αμα ειχε καποιες διορθωσεις. Εκεινη το πηρε σαν "προκληση" και ειπε να φτιαξει ενα παντελόνι κατα παραγγελιαν. Και απο τοτε, εδω και 8 χρονια κοντά, φοραω μονο παντελόνια κατα παραγγελιαν, με υφασμα και κλωστες και φερμουαρ και όλα οπως τα θελω εγω. Με τις διορθωσεις και τις παραξενιες που θελω. Κι οταν τα φοραω κολλαω μαζι τους, τρελά, περνάω περιοδους που τα βγάζω μονο το βράδυ πριν κοιμηθω (και μερικες φορες ουτε καν τοτε) και παθιαζομαι μαζι τους. Αυτα τριβονται, ταλαιπωρουνται, λιωνουνε, λερωνονται, τσαλακωνουνε, χιλια δυο παθαινουνε αλλα αντεχουνε σε όλα, και μαλιστα για αρκετά χρόνια. Σχεδόν κανεις δεν το πιστευει οταν τους το λεω, οχι γιατι ειναι τοσο καλα που φαινονται σαν να ειναι αγορασμενα απο μαγαζι αλλα γιατι μαλλον ειναι πολυ κουλό να φοράς παντελόνι ραμμενο πανω σου πλεον. Μερικα παντελονια μπαινουνε στην ντουλάπα για περιεργους λογους μερικες φορες για χρόνια. Μετα τα ξανανακαλυπτω και τα ξαναφοράω με το ίδιο παθος σαν να'ναι καινουργια!
Αυτα τα παντελονια εχουνε ενα μονο αξεσουάρ, μια αλυσιδα (ααααλλο κολλημα) για παντελόνια. Και καθε παντελόνι εχει την δικια του αλυσιδα που αφαιρειται μονο για να πλυθει το παντελόνι και μετα αμεσως ξανακρεμεται στην δεξια τσεπη. Με τα παντελονια αυτα εχω παιξει, εχω κοιμηθει, εχω ζωγραφισει, φωτογραφισει, τυπωσει, τρεξει, ερωτευτει, κανει έρωτα, φαει, καθισει σε άπειρα παγκακια και καφε και τρενα και λεωφορεια και πατωματα και παντου. Δεν υπάρχει "καλο" παντελόνι, ολα ειναι σαν ενα δευτερο δερμα, κανενα δεν θα με περιορισει, απλα θα τυλιξει το σώμα μου. Και ολα ειναι φαρδια, σαν της κουλτουρας του χιπ χοπ, οχι υπερβολικα αλλα φαρδια με βαθιες τσεπες.
Τα παντελονια μου πετιουνται μονο οταν φτασουνε σε εξευτελιστικο σημειο, οταν τρυπηθει το υφασμα απο το τριψιμο ή οταν σκιστει, ποτέ όταν λερωθει, προτιμω να το βάψω. Οταν ειναι να πεταχτουνε σφιγγεται η καρδια μου, οσο γελοιο κι αν ακουγεται. Ειδικα για μερικα πολυ ιδιαιτερα παντελονια, οπως αυτο της φωτογραφιας επανω: ειναι φτιαγμενο πριν απο 6 χρόνια, απο κοτλέ μπεζ υφασμα που με τα πλυσιματα και το τριψιμο άλλαξε και υφη και χρωμα, εγινε μπεζ ζαχαρί. Τωρα ειναι να πεταχτεί, εχει σκιστει σε τρεις μεριες και δεν φοριέται, οσο κι αν επεμεινα τους τελευταιους τρεις μηνες να το ξαναφορεσω μετα απο εναμιση χρονο απουσιας. Γαμωτο...

Δεν θελει κόπο, θελει τρόπο

2008-05-05T22:34:00.003+01:00

Αραγε υπάρχει ενα Παγκόσμιο Εγχειριδιο για Ολες τις Καταστασεις; Υπάρχει κοτζαμ ταξιδιωτικος οδηγος για οτοστοπ στο γαλαξία (Hitchhiker's guide to the galaxy), ενα βιβλίο με οδηγιες για το πως χειριζεσαι καποιες καταστάσεις ή πως λες μερικα πράγματα δεν εχει γραφτεί ακόμα; Δλδ, δεν υπάρχει ενα βιβλίο, ενα εγχειριδιο, ενα site εστω που να σου λεει πως να το πάρεις οταν απο τηλεφώνου σε ειδοποιουνε οτι ο πατέρας σου ειναι στο χειρουργειο μετα απο ατυχημα ενω εσυ τον περιμενες για σαββατιάτικο τραπέζι; Έστω για το πως λες στην μανα σου οτι ο πατερας σου και αντρας της ειναι στο χειρουργείο μετα απο τροχαιο μερα μεσημέρι υπάρχει καποιο πόνημα; Για το πως την αντιμετωπιζεις και την κοιτας μεσα στα ματια, βλεποντας την ανησυχια να φουντωνει και να ξεχειλίζει, να μην σε πιστευει γιατι νομιζει οτι της λες την μιση αλήθεια για να μην την στεναχωρησεις, την ωρα που εσυ προσπαθεις να ακουστεις ψυχραιμος και να μην πανικοβληθείς;
Πως μιλας με τους αστυνομικους και παραλαμβάνεις τα προσωπικα αντικειμενα του πατέρα σου σε ενα σακουλάκι; Πως το χειριζεσαι εκεινη την ώρα, οταν δεν ξερεις αν αυτο ειναι αληθεια ή ονειρο, αν ειναι οντως καλα ή σου κρυβουνε την μιση αλήθεια για να μην πανικοβληθείς; Που στο διάολο υπάρχει κάποιο κωλοβιβλίο που σου λεει πως να πας να βρεις τον αδερφο σου στην δουλεια, φρικαρισμενος και να πρεπει να του σερβιρεις απαλα και χωρις να χάσεις την ψυχραιμια σου και να δειξεις πως εισαι πραγματικα μεσα σου οτι ο πατερας σας ειναι στο χειρουργειο μετα απο τροχαιο; πως μαθαινεις να αντεχεις το βλέμμα του φοβισμενου σου αδερφου και κυριως, πως βρισκεις το κουράγιο ρε γαμώτο μου να του πεις οτι "ειναι καλα όμως, μην ανησυχεις";
Υπάρχει καποια συμβουλη πως να περάσεις το δεκάλεπτο που κανει το ταξι για να πας στο νοσοκομειο να τον δεις; πως περνας εκεινα τα δεκα εστω βασανιστικα λεπτά, που οταν σε ρωταει ο ταξιτζης εσυ λες ενα απλο "...στο πανεπιστημιακο, στα Επειγοντα" ενω θελεις να φωναξεις μεσα στ'αυτι του οτι ο πατερας σου ειναι στα Επειγοντα μετα απο ατυχημα οταν ενας ηλιθιος επεσε πανω σε ενα αυτοκινητο το οποιο με την σειρα του χτυπησε πλαγιομετωπικα τον πατερα σου και να τσακιστει να παει οσο πιο γρηγορα γινεται, να πετάξει αν χρειαζεται και χεστηκες αμα τον προσβάλεις ή τον πιέζεις, ο πατερας σου, ειναι σ'ενα χειρουργειο μονος και υποφέρει. Πως φτάνεις στο νοσοκομειο και ρωτας που ειναι ο πατερας σου που τον φερανε απο τροχαιο; Πως αντιδρας αληθεια οταν σου δινουνε τα ρουχα και τα αντικειμενα που ειχε μαζι του σε μια μαυρη σακουλα σκουπιδιων με αιματα στα ρουχα; Σε ποια εγκυκλοπαιδεια βρισκεις το λημμα "ρωταω τον γιατρο εξω απο το χειρουργειο πως ειναι ο πατερας μου" και σε ποιο ντοκιμαντερ βρισκεις την απαντηση για το πως χειριζεσαι την εικονα του πατερα σου πανω σε ενα κρεβάτι στο χειρουργειο που εχεις μπουκάρει και τον ράβουνε με τραυμα στο χέρι και το κεφάλι; Πως κρατιεσαι να μην κλάψεις απο χαρα ή δεν ξερω κι εγω πως λεγεται αυτό οταν βλεπεις οτι δεν ειναι σοβαρα και σου μιλαει μολις βγει απο το χειρουργειο; Πως εμαθα να τον σερνω με το κρεβάτι μεχρι το δωμάτιο και να του μιλάω με ψυχραιμια για να μαθω ποσο πονάει; Πως εξηγεις σιγα σιγα και ηρεμα στην μανα σου τι να περιμενει να αντικρυσει οταν τον δει ωστε να μην φριξει και σου πάθει τιποτα; Πως αντεχεις να μην τρεξεις απο ανακουφιση να αγκαλιασεις τον αδερφο σου που ερχεται μετα την βαρδια στο νοσοκομειο και του ανακοινωνεις τα ευχάριστα;
Δεν ξερω ποσο καλα τα εκανα όλα αυτα και αν παρέλειψα τιποτα. Ποτε δεν ημουνα μαμακιας ή μπαμπακιας, παντα ειχαμε μεγάλες συγκρουσεις και τα τελευταια χρονια ειδικα τις μεγαλυτερες απο ποτέ. Αλλα φαινεται κατι ενεργοποιεται μεσα σου σε τέτοιες στιγμες και αντιδρας οπως αντιδρας. Τωρα ειναι καλυτερα, θα εχει μερικα ράμματα να του θυμιζουνε την περιπετεια αλλα θα γινει καλα σε λιγο καιρο. Εκεινο το χαζο κλισε που ακουμε σε καμια ταινια ταινια, οτι "δεν προλαβα να του πω ο,τι επρεπε ή ο,τι ηθελα να του πω" το εχετε ακουσει. Κι εγω το άκουσα, εκεινη την μερα, σ'εκεινο το ταξι με την μανα μου να κλαιει και να μην ξερω ποια ειναι η κατάσταση του πατερα μου πραγματικά. Που; Μεσα στο μυαλο μου...

Μια παράξενη άνοιξη...

2008-04-28T11:25:00.001+01:00

Μουτζούρα + Βλαχούλης = Street Art fest

2008-04-14T13:36:00.003+01:00

Δεν μπορω να περιγράψω την χαρα και τον ενθουσιασμό μου για τον 2ο Αγώνα Εικονογράφησης που διοργανώνει η Ομάδα Δράσης Μουτζούρα (του ομώνυμου καταστήματος στην οδο Ηλιοδόρου στην Τριγωνη πλατεία) σε συνεργασια με αψογους χορηγούς αλλα και την υπέροχη πραγματικά ιδέα για περαιτέρω συνεργασία με την Γκαλερί Βλαχούλης, στην Τρίγωνη Πλατεία.

Ας τα πάρουμε απο την αρχή. Η Μουτζούρα και η Ομάδα Δράσης της διοργανώνουνε εναν ακόμα αγώνα εικονογράφησης, τον δευτερο μέσα σε εξι περίπου μήνες, με τον υπότιτλο StreeArtFest: TV business. Θα γίνουνε έργα graffiti στην Τρίγωνη πλατεία απο μερικα απο τα μεγαλύτερα ονόματα όπως ref-film, robotam, naif-film, sae, edom, terror, shoen, roai, neik, f.o.d. και ihatered κ.α., σε καμβά και τα οποία θα εκτεθούνε για το διάστημα 22/04-02/05 στην Γκαλερί Βλαχούλης στην Τριγωνη Πλατεία. Μουσική σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης θα παιζουνε οι Απόγονοι (όπου και θα ακουστούνε και νεα τους κομμάτια που θα ακουσουμε live στις 30 του μήνα) και θα διαρκέσει αρκετες ώρες η εκδήλωση.
Προκειται για μια απλα καταπληκτική πρωτοβουλία της Μουτζούρας, η οποία εδω που τα λέμε έχει αλλάξει όλη την αισθητική της Λάρισας, και με τις αφίσες της και το δημιουργικο της τμήμα που ασχολειται με αυτές και με την ποιότητα των εκτυπώσεων που έχει και βλέπουμε απο καταλόγους μπαρ και καφέ μεχρι σε εκτυπώσεις και banners μαγαζιών κι εκθέσεων. Ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακομα μεγαλύτερος οταν βλέπω οτι ένα μεγάλο όνομα της λαρισαικής τέχνης, όπως ο κος Βλαχουλης, φιλοξενεί στην γκαλερί του (Καποδιστρίου 1, κατω απο το Cherry της Τριγωνης πλατείας) τα έργα των καλλιτεχνων του graffiti, αναγνωριζοντας έτσι την καλλιτεχνική αξία του graffiti και την ποιότητα των έργων και των καλλιτεχνών του. Μετα απο τοσο κυνηγητό σε ιδιώτες και Πολιτεία στην Λάρισα, επιτέλους κάποιος ιδιώτης δέχεται να εκθέσει έργα graffiti, και μαλιστα όχι οποιοσδήποτε γκαλερίστας αλλα ο κος Βλαχούλης, ενα απο τα πιο ιστορικά ονόματα της τέχνης στην Λάρισα, δινοντας έτσι την ευκαιρια στον Λαρισαίο να δει τα έργα απο κοντά, σε περιβάλλον εκθεσιακό πλεον και όχι απλά στον δρόμο, και παρόλο που αυτό μπορει να "παραβαινει" τους κανόνες του graffiti οτι πρεπει να γίνεται στον δρόμο, μια τέτοια κίνηση μπορει να κανει τον κόσμο πιο φιλικό και πιο ανεκτικό σ'αυτη την τέχνη!
Οπότε, ειτε την Παρασκευη 18 του μήνα, ειτε 22 Απριλίου με 2 Μαίου, κάντε μια βόλτα να δειτε την τέχνη του graffiti να δημιουργείται ή να εκτίθεται, απολαυστε τα αποτελέσματα και αναρωτηθείτε αν και κατα πόσο το graffiti μπορει να ειναι το φάρμακο απέναντι στο γκρίζο της πόλης...

ΥΓ: η εργασιομανία ειναι φάρμακο για πολλα πράγματα...

Ο Λουπιν χαθηκε...

2008-03-29T00:08:00.002Z

Σημερα προκειται για μια απο τις χειροτερες μερες στην ζωη μου. Στις 10 το πρωι περιπου εξαφανιστηκε ο Λούπιν. Αισθανομαι απιστευτα άσχημα, δεν μπορω να το περιγράψω. Πιθανότατα πηδηξε απο το μπαλκόνι στον ακαλυπτο, πληροφοριες μπορειτε να βρειτε εδω κι εδω καθως και αρκετες φωτογραφιες του. Παρακαλω, αν υπάρχει καποιος που τον ειδε στην περιοχη, ας επικοινωνησει στο τηλέφωνο που δινω. Ευχαριστω.

Μια μερα χωρις Starbucks! Τρομος!

2008-03-15T00:29:00.003Z

Ναι, ειμαι καμμενος. Πολυ καμμενος μαλιστα. Λατρευω τα Starbucks. Τοσο που σκεφτομαι οτι πριν ανοιξουνε δεν επινα καφε, αλλα ενα μπουγαδόνερο, με καφε και γαλα, που μου το πουλουσανε για καφε και μαλιστα πανακριβα. Τα Starbucks τα γνωρισα στην Λαρισα όταν ανοιξανε τον Φεβρουάριο του 2006, ειπα να τα δοκιμασω πριν παω σε μια φωτογραφιση. Μπηκα μεσα και αμεσως καταλαβα την διαφορα στην καθαρη ατμοσφαιρα, καθοτι βλεπετε σε ολα τα Starbucks του κοσμου απαγορευται το καπνισμα ωστε να μην απορροφουνε οι κόκκοι του καφε τον καπνο και αλλοιωνεται η γευση του. Ως newbie, καθισα σε ενα τραπεζι και περιμενα να παραγγειλω, δεν ηξερα βλεπετε οτι πρεπει να παω στο ταμειο να παραγγειλω και να παρω τον καφε μαζι μου να καθισω. Οταν εφτασα στον παγκο θυμαμαι παρατηρησα την ποικιλια καφεδων αλλα και μια απουσια: δεν εχει νες καφε και φραπε! Μιλαμε για πολιτισμικο σοκ δλδ, ειχα πιει μονο μια φορα εσπρεσσο και δεν μου αρεσε και γενικα επινα μονο νες και φραπε. Ειπα λοιπόν να δοκιμασω την τυχη μου αφου ειχα παει τελικά. Ενας barista (ο ορος για τον υπευθυνο εξυπηρετησης και παρασκευης καφε) μου εξηγησε χιλια μυρια για τους καφεδες, τα τσάγια και τα γλυκα και με αφησε με ανοιχτο το στόμα! Τελικα παρηγγειλα εναν grande latte, ζεστο φυσικα και τον απολαυσα παρεα με ενα double chocolate muffin. Αυτο ητανε, κολλησα! Τελειως διαφορετικη γευση απ'οτι ειχα δοκιμασει, τελειο muffin και μια πολυ μεγαλη κουπα για να απολαυσω τον καφε μου! Φευγοντας για την φωτογράφιση ειπα να δοκιμασω ενα τσάι και πήρα τελικα ενα venti non-fat latte tazo chai (μαυρο τσαι με μπαχαρικα και γαλα). Αυτο ητανε το απολυτο κολλημα, απο τοτε το tazo chai ειναι το αγαπημενο μου ροφημα. Και πιστεψτε με, το τιμαω αρκετα συχνα απο τα Starbucks. Και πιστεψτε με, εχω αποκτησει ακομα και εχθρους εξαιτιας τους, καθοτι ως εταιρια εχει τα εξης αμαρτηματα:
- αμερικανια (ποτε δεν το καταλαβα αυτο, καθε εταιρεια με εδρα τις ΗΠΑ ειναι "αμερικανια" δλδ;)
- απαγορευεται το καπνισμα (ελεεινο, καθαρη ατμοσφαιρα, δεν βρωμανε τα ρουχα σου, δεν εισαι μεσα στην καπνια ολη την ωρα, απορω και πως το αντεχω κι εγω δλδ...)
- ειναι πολυεθνικη εταιρεια (ενω η Coca Cola, η μαρκα τσιγαρων του καθενος, η μπυρα, τα μεγαλα φαστ φουντ και η εταιρεια διανομης ταινιων στους κιν/φους εχουνε εδρα την Ελασσονα, τα Καβασυλα ή την Καρπαθο πχ...)
- δεν εχει φραπε ή νες, αυτο το μεσα στα χημικα τεχνητο παρασκευασμα στιγμιαιου καφε...
Οπως και να'χει, ειναι και θεμα γουστου. Ωστοσο, δυσκολο μπορω να στερηθω τα Starbucks. Λετε καποτε να γινω σαν τον Colbert στο παραπανω βιντεακι;;;;;;;;;;!!!