Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Ευτυχία...


Μικρός θυμάμαι απορούσα πως μετράμε τα πράγματα. Πως δλδ μετράμε, με ποιον τρόπο "ζυγίζουμε" τα πράγμα. Έμαθα με τον καιρό πως με τις μονάδες μετρησης μπορουμε να δουμε τι έχουμε και σε ποια ποσότητα. Πως μετράμε όμως αυτα που δεν ειναι απτά;
Πως μετράς την φιλία;
την χαρά;
την ευτυχία;
Δυο μέρες τώρα αρκούσανε για να καταλάβω το εξης απλό: τα μετράς με το χαμόγελο. Με το πόσο αβίαστο, πλούσιο, φωτεινό, ήρεμο, γλυκό, πηγαίο, συγκινητικό, χαρούμενο, φυσικό και πειστικό είναι. Ειναι ευκολο να διακρινεις ενα τέτοιο χαμόγελο, όσο σπάνιο κι αν ειναι. Δυο μερες τώρα το ειδα πολλες φορές. Απο Εκείνον κι Εκείνην. Ενα χαμόγελο που τους αξίζει όσο σε λίγους, που μας πείθει όλους οτι αξίζουνε πραγματικά ο ένας στον άλλον κι ότι θα ειναι ευτυχισμένοι. Ένα χαμόγελο που ξερω οτι θα κρατηθει για πολυ καιρό στα πρόσωπα τους, τις ψυχες τους και την κοινή ζωη τους. .


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Μια Πέμπτη βράδυ...

Πέμπτη 23.56

Έχεις νιώσει ποτέ σαν να σου κάνανε μεταμόσχευση καρδιάς μόλις μιλήσεις με κάποιον άνθρωπο; Σαν να έχεις μια νέα καρδιά κάθε φορά που του/της μιλάς; Σαν να μπορείς να αναπνέεις καλύτερα, το στήθος σου να μην είναι τόσο βαρύ, το αίμα σου να κινείται στις φλέβες σου πιο άνετα, πιο γρήγορα λες και ξύπνησε από βαρύ ύπνο και τρέχει να ξεμουδιάσει; Έτσι ένιωσα εκείνο το βράδυ, αφού επί οκτώ ώρες διάβαζα το βιβλίο μιας Μελίνας…κάτι. Μια συζήτηση με sms αρκούσε…
Σηκώνομαι και ντύνομαι στα γρήγορα, παίρνω το
MP3 player μου, λίγα λεφτά και πάω να πάρω καφέ και κάτι να φάω.
Στο δρόμο, μόλις βγαίνω από το ξενοδοχείο, μια κοπέλα μιλάει στο κινητό της και ξαφνικά χαμογελάει ήρεμα, γαλήνια, τρυφερά, φυσικά. Θα της είπε ότι την αγαπάει…
Μια παρέα βγαίνει από ένα ζαχαροπλαστείο με ένα κουτί γλυκά. Δεν ξέρω τι λένε, ακούω μουσική. Μάλλον θα πηγαίνουνε σπίτι. Γελάνε πολύ και πειράζονται…
Μια γάτα κοιμάται στα πόδια ενός αγάλματος…
Στην πλατεία Νομαρχίας τα φώτα είναι μέσα στη γη και φωτίζουν κάθετα προς τον ουρανό. Περνάω από πάνω τους κοιτάζοντας τα. Βασικά παίζω
Στα
Everest η κοπέλα είναι πολύ ευγενική. Έχει ένα ζεστό χαμόγελο και γλυκιά φωνή. Της ζητάω έναν γαλλικό με γεύση βανίλια, με ρωτάει αν θέλω γάλα ή ζάχαρη. Όταν της λέω «όχι» απαντάει «καλύτερα…» με επιδοκιμαστικό τόνο. Της λέω καλό βράδυ και μου λέει καλό βράδυ επίσης με ένα χαμόγελο. Όχι χαμόγελο του φλερτ, απλά ένα χαμόγελο
Στο γυρισμό βλέπω να μαζεύουνε τα περιοδικά από ένα περίπτερο. Κλείνουνε για βράδυ…
Ένας
τύπος φοράει ένα μπλουζάκι που γράφει “Fashion is a dirty job but someone has to do it”…
Φτάνω στο ξενοδοχείο, μπαίνω στο δωμάτιο. Μυρίζει φτηνό αποσμητικό χώρου αλλά σύντομα πλημμυρίζει μυρωδιά βανίλια και κεικ σοκολάτα


Μερικές τέτοιες στιγμές τις λατρεύω πραγματικά. Αν η ζωή είναι φαγητό, τότε μερικές φορές πρέπει να δαγκώνεις μεγάλα κομμάτια της αχόρταγα…


ΥΓ: Όχι, δεν βάζουνε τίποτα στο νερό στα Γιάννενα

ΥΓ2: το soundtrack της διαδρομής: Τερατάκια – Λ. Μαχαιρίτσας, Breathe TodayFlyleaf, Fully AliveFlyleaf, Track 3 – Amelie OST

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Αυτά ειναι...

Τι να πει κανεις γι'αυτο το απαύγασμα του πολιτισμου μας;
Τι να πρωτοσχολιασεις;
Την πτι καρό ψηλοτάκουνη πλατφορμα γόβα;
Τον ροζουλι φόντο ασορτι με βελουδινο φόρεμα;
Τον τιτλο;
Την ερμηνεύτρια για την οποια πολυ θα σκεφτονται το γνωστό "απο φωνη νινί κι απο νινί φωνάρα;
Εχω και μια απορια όμως: αυτός ο Ρωμανος ποιος ειναι; ερωτηθη για τον τίτλο του δισκου; γιατι συμφωνησε;;;;;;

ΕΛΕΟΣ!!!

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

Συναυλία Κοτσιρα


"Πάμε συναυλία του Κότσιρα;"
Κάπως έτσι ξεκίνησε. Έτσι απλα και ξαφνικα, χωρις προετοιμασία. Κι ας ψάχνομαι να παω σε συναυλία του Κότσιρα απο το 1998, κυριολεκτικα απο τον προηγουμενο αιώνα δλδ. Ποτέ δεν καταφερα να τον δω ζωντανά, έπρεπε να ερθει ο Σεπτέμβριος του 2007 και μια συναυλία ετσι στα ξαφνικα για να ερθει η ευλογημένη ώρα να δω ζωντανά εναν τραγουδιστη του οποίου τα τραγουδια ακουω εδω και χρόνια.
Τα τραγουδια του Γιάννη Κότσιρα, για μενα, ειναι μερος της ζωής μου και συνοδευουνε πολλές εμπειριες μου. Πολλα βράδια και πολλες στιγμές, καλές και κακές. Ναι, η αλήθεια ειναι οτι εχω μια αδυναμία στα "κλαψιαρικα" του όπως τα λεει και η συνοδος μου στην συναυλία.
Δεν θα μπορουσα να αρνηθω την πρόταση για την συναυλία αυτη την φορα και λόγω παρεας και λόγω Γιάννη (μην με ρωτάτε για ποιο απο τα δυο πιο πολυ). Η συναυλία ειναι προγραμματισμένη για τις 9 το βράδυ και όσο η ώρα πλησιάζει το αγχος μου...φευγει! Άλλες εποχες θα ειχα αγχωθει σε σημείο να μην απολαυσω αυτό που τόσο καιρό περιμενα να ζήσω! Όχι αυτη την φορα όμως. Ειναι η πρωτη συναυλία του Γιάννη που θα μπορεσω να δω και η παρεα μου στην συναυλία ειναι μαλλον η καταλληλότερη για κατι τέτοιο, καθότι και φαν του Γιάννη (και ψιλοτσιμπημένη μαζι του).
Η ώρα πλησιάζει και χαζευουμε την σκηνη που εχει πανω της τα όργανα και αναμμένους του προβολεις. Σε λίγη ώρα και όχι πολυ αργότερα απο την ώρα που υπολογιζότανε να εμφανιστει ο Γιάννης Κότσιρας, βγαινει στην σκηνη! Μια μεγάλη στιγμη στην ζωη μου επιτέλους ήρθε! Ο Γιάννης Κότσιρας μπροστα μου, λίγα μετρα απο μενα, τραγουδάει με μια φωνη υπέροχη όπως πάντα, με καθαρότητα σαν αυτη του στουντιο, με μια άνεση όπως την περιμενα και με ενα χαμόγελο μόνιμο σχεδόν κολλημένο στο προσωπο του. Υπήρξε όμως μια μεγάλη διαφορα: το γνωστό,μακρυ μαλλί του δεν ητανε όπως παλια, πρόσφατα αλλαξε (και χάλασε) το λουκ του και εκοψε τα μαλλια του πιο κοντα. Χαλάλι του, η φωνη του ειναι καθαρη, δυνατή και ακουγεται στα βάθη της ψυχης μου. Βασικα, ηθελα να παω στην συναυλία για να ακουσω 6-7 τραγουδια του συγκεκριμένα. Δεν τα ειπε όλα, ειπε 3-4 και μαλιστα το ένα, το πιο αγαπημένο μου, το έκοψε στην μέση και παρουσιάσε μια άλλη εκδοχη του, πολυ πιο χαρουμενη και καλοκαιρινη, κατι που χαροποιησε ιδιαιτερα την συνοδό μου (και το έδειξε ξεκαθαρα!).
Απο την αρχη της συναυλίας δεν εχουμε βαλει γλώσσα μεσα. Δεν εχουμε σταματησει να σχολιάζουμε, να κοροιδευουμε και να πειραζουμε ο ένας τον άλλον. Όχι οτι αγνοούσαμε την συναυλία και τον Γιάννη, οοοοοχι, απλα ετσι θελαμε να την ζήσουμε την συναυλία. Δεν θελαμε να καθισουμε με χερια σταυρωμένα και με προσηλωμένο βλέμμα να κοιτάμε την συναυλία.Θελαμε να...αυτό που καναμε τελος πάντων (καποιες μυρωδιες προσπάθησαν να μας αποσπάσουνε αλλα δεν καταφέρανε και πολλα). Τετοιες καταστάσεις ειναι σαν το φαγητό με καλή παρεα: δεν σε νοιάζει το φαγητό, όσο νόστιμο κι αν ειναι. Σε νοιάζει να το φας με τον συγκεκριμένο άνθρωπο και με τον συγκεκριμένο τρόπο. Κι ας μην χορτάσεις απο φαγητό, χορταινεις απο την εμπειρια, αυτό θελεις πάνω απ'όλα.
Η συναυλία συνεχιζεται, δυο νεες φωνες που εχει μαζι του ο Γιάννης εμφανίζονται για λίγη ώρα και δυστυχως μας αφαιρουνε χρόνο απο τον Γιάννη, αλλα δεν πτοουμαστε καθόλου. Γελιο, πολυ γέλιο, κουβέντα, μυρωδιες απο πατατες τηγανητες να μας εχουν τρυπησει την μύτη (οχι εμενα τόσο βεβαια...) και μια βροχη που ευτυχως ποτέ δεν ήρθε παρόλες τις σταγόνες που μας εστειλε. Καποια στιγμη η συναυλία τελειωνει. Ή ετσι φαινεται. Η ορχήστρα αποχωρει αφου παρει το χειροκρότημα της αλλα η συνοδός μου λεει οτι θα ξαναβγει στην σκηνη. Τα φωτα σβήνουνε για λίγο αλλα ο Γιάννης επανερχεται.Λεει ενα κομματι απο το πρωτο τραγουδι της βραδιας και μετα αποχωρει παλι η ορχήστρα, ο Γιάννης ανεβαινει κοντα σε εναν απο τους μουσικους που έμεινε και (επιτέλους!) ξαναλεει το αγαπημένο μου τραγουδι! Χωρις διακοπες, χωρις νεες προσθηκες, χωρις τίποτα. Ετσι όπως το αγαπησα αυτό το τραγουδι, όπως το θελω. Κι εγω, θελοντας και μη, δακρύζω και μόνο που το ακουω ετσι όπως ηθελα να το ακουσω.
Αυτό ήτανε. Η συναυλία ολοκληρώθηκε. Και ητανε μια εμπειρια απο τις λίγες. Όχι, δεν αναφερομαι στην ίδια την συναυλία, ετσι κι αλλιως ητανε μετρια, δεν ειπε πολλα αγαπημένα μου τραγουδια. Η αληθινη εμπειρια, αυτη δλδ που παντα θα θυμάμαι και εχει γράψει μεσα μου, ειναι η παρακολουθηση αυτης της συναυλίας με αυτον τον άνθρωπο, με αυτόν τον τρόπο, σε αυτη την φάση της ζωης μου. Δεν νομιζω να υπήρχε καλύτερος τρόπος να το ζησω αυτό το πραγμα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτη την βραδια στην ζωη μου...

ΥΓ: Θα μπορουσα να γραφω για ώρες, μερες, βδομάδες για το πως πέρασα και πως αισθάνθηκα να παρακολουθω αυτη την συναυλία με αυτόν τον άνθρωπο και πως με εκανε να αισθανθω. Αλλα δεν θα το κάνω. Αυτα ειναι μυστικές "αναρτησεις" σε ενα ιδιωτικό και ιδιαιτερο "μπλογκ", στην ψυχη μου την ίδια...