Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Δεν θελει κόπο, θελει τρόπο

Αραγε υπάρχει ενα Παγκόσμιο Εγχειριδιο για Ολες τις Καταστασεις; Υπάρχει κοτζαμ ταξιδιωτικος οδηγος για οτοστοπ στο γαλαξία (Hitchhiker's guide to the galaxy), ενα βιβλίο με οδηγιες για το πως χειριζεσαι καποιες καταστάσεις ή πως λες μερικα πράγματα δεν εχει γραφτεί ακόμα; Δλδ, δεν υπάρχει ενα βιβλίο, ενα εγχειριδιο, ενα site εστω που να σου λεει πως να το πάρεις οταν απο τηλεφώνου σε ειδοποιουνε οτι ο πατέρας σου ειναι στο χειρουργειο μετα απο ατυχημα ενω εσυ τον περιμενες για σαββατιάτικο τραπέζι; Έστω για το πως λες στην μανα σου οτι ο πατερας σου και αντρας της ειναι στο χειρουργείο μετα απο τροχαιο μερα μεσημέρι υπάρχει καποιο πόνημα; Για το πως την αντιμετωπιζεις και την κοιτας μεσα στα ματια, βλεποντας την ανησυχια να φουντωνει και να ξεχειλίζει, να μην σε πιστευει γιατι νομιζει οτι της λες την μιση αλήθεια για να μην την στεναχωρησεις, την ωρα που εσυ προσπαθεις να ακουστεις ψυχραιμος και να μην πανικοβληθείς;
Πως μιλας με τους αστυνομικους και παραλαμβάνεις τα προσωπικα αντικειμενα του πατέρα σου σε ενα σακουλάκι; Πως το χειριζεσαι εκεινη την ώρα, οταν δεν ξερεις αν αυτο ειναι αληθεια ή ονειρο, αν ειναι οντως καλα ή σου κρυβουνε την μιση αλήθεια για να μην πανικοβληθείς; Που στο διάολο υπάρχει κάποιο κωλοβιβλίο που σου λεει πως να πας να βρεις τον αδερφο σου στην δουλεια, φρικαρισμενος και να πρεπει να του σερβιρεις απαλα και χωρις να χάσεις την ψυχραιμια σου και να δειξεις πως εισαι πραγματικα μεσα σου οτι ο πατερας σας ειναι στο χειρουργειο μετα απο τροχαιο; πως μαθαινεις να αντεχεις το βλέμμα του φοβισμενου σου αδερφου και κυριως, πως βρισκεις το κουράγιο ρε γαμώτο μου να του πεις οτι "ειναι καλα όμως, μην ανησυχεις";
Υπάρχει καποια συμβουλη πως να περάσεις το δεκάλεπτο που κανει το ταξι για να πας στο νοσοκομειο να τον δεις; πως περνας εκεινα τα δεκα εστω βασανιστικα λεπτά, που οταν σε ρωταει ο ταξιτζης εσυ λες ενα απλο "...στο πανεπιστημιακο, στα Επειγοντα" ενω θελεις να φωναξεις μεσα στ'αυτι του οτι ο πατερας σου ειναι στα Επειγοντα μετα απο ατυχημα οταν ενας ηλιθιος επεσε πανω σε ενα αυτοκινητο το οποιο με την σειρα του χτυπησε πλαγιομετωπικα τον πατερα σου και να τσακιστει να παει οσο πιο γρηγορα γινεται, να πετάξει αν χρειαζεται και χεστηκες αμα τον προσβάλεις ή τον πιέζεις, ο πατερας σου, ειναι σ'ενα χειρουργειο μονος και υποφέρει. Πως φτάνεις στο νοσοκομειο και ρωτας που ειναι ο πατερας σου που τον φερανε απο τροχαιο; Πως αντιδρας αληθεια οταν σου δινουνε τα ρουχα και τα αντικειμενα που ειχε μαζι του σε μια μαυρη σακουλα σκουπιδιων με αιματα στα ρουχα; Σε ποια εγκυκλοπαιδεια βρισκεις το λημμα "ρωταω τον γιατρο εξω απο το χειρουργειο πως ειναι ο πατερας μου" και σε ποιο ντοκιμαντερ βρισκεις την απαντηση για το πως χειριζεσαι την εικονα του πατερα σου πανω σε ενα κρεβάτι στο χειρουργειο που εχεις μπουκάρει και τον ράβουνε με τραυμα στο χέρι και το κεφάλι; Πως κρατιεσαι να μην κλάψεις απο χαρα ή δεν ξερω κι εγω πως λεγεται αυτό οταν βλεπεις οτι δεν ειναι σοβαρα και σου μιλαει μολις βγει απο το χειρουργειο; Πως εμαθα να τον σερνω με το κρεβάτι μεχρι το δωμάτιο και να του μιλάω με ψυχραιμια για να μαθω ποσο πονάει; Πως εξηγεις σιγα σιγα και ηρεμα στην μανα σου τι να περιμενει να αντικρυσει οταν τον δει ωστε να μην φριξει και σου πάθει τιποτα; Πως αντεχεις να μην τρεξεις απο ανακουφιση να αγκαλιασεις τον αδερφο σου που ερχεται μετα την βαρδια στο νοσοκομειο και του ανακοινωνεις τα ευχάριστα;
Δεν ξερω ποσο καλα τα εκανα όλα αυτα και αν παρέλειψα τιποτα. Ποτε δεν ημουνα μαμακιας ή μπαμπακιας, παντα ειχαμε μεγάλες συγκρουσεις και τα τελευταια χρονια ειδικα τις μεγαλυτερες απο ποτέ. Αλλα φαινεται κατι ενεργοποιεται μεσα σου σε τέτοιες στιγμες και αντιδρας οπως αντιδρας. Τωρα ειναι καλυτερα, θα εχει μερικα ράμματα να του θυμιζουνε την περιπετεια αλλα θα γινει καλα σε λιγο καιρο. Εκεινο το χαζο κλισε που ακουμε σε καμια ταινια ταινια, οτι "δεν προλαβα να του πω ο,τι επρεπε ή ο,τι ηθελα να του πω" το εχετε ακουσει. Κι εγω το άκουσα, εκεινη την μερα, σ'εκεινο το ταξι με την μανα μου να κλαιει και να μην ξερω ποια ειναι η κατάσταση του πατερα μου πραγματικά. Που; Μεσα στο μυαλο μου...

9 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Πως αντιδρας οταν πηγαινεις στο γαμο του καλυτερου σου φιλου και σε παιρνουν τηλεφωνο οτι μολις πεθανε ο πατερας σου;
Δεν υπαρχουν εγχειριδια φιλε μου και οδηγιες χρησης στα συναισθηματα.
Να κρατησεις την τελευταια σου φραση μονο και απο εδω και στο εξης να εκφραζεις ολα οσα νιωθεις, γιατι οι στιγμες δεν γυριζουν πισω.
Χαιρομαι που ειναι καλα, περαστικα!

lifewhispers είπε...

Μακαρι να υπηρχαν...αλλα δεν...περαστικα του σιδερενιος! δεν μπορω να πω κατι αλλο, ηδη περασες πολλα.

Παντελής είπε...

Τελος καλό όλα καλά

Για τίποτα δεν υπάρχει εγχειρίδιο από όσα αφορούν την ανθρώπινη συμπεριφορά, Δημήτρη.

Τις ευχές μου...

SilentSoul είπε...

Ευχες για πολλα χαμογελα ευτυχιας.

Το αξιζετε:)

Στοχαστης είπε...

@butterfly
Εχεις δικιο, δεν γυριζει πισω ο χρόνος, καλο ειναι να ζουμε την καθε στιγμη χωρις αναβολες. Να'σαι καλα για τις ευχες σου, ειναι οντως καλυτερα

@lifewhispers
Οντως δεν υπάρχουνε. Κι ομως παντα τα ψάχνουμε κατι τέτοια νομιζω γιατι πιστευουμε οτι θα βρουμε καπου, καπως μια λυση. Να'σαι καλα κι εσυ για τις ευχες σου

@παντελης
Δεν ξερω αν θα επρεπε να υπάρχουνε για να ειμαι ειλικρινης. Σε μερικες περιπτωσεις εκτακτης αναγκης ομως αναζητάμε κατι τέτοιο φοβάμαι, ευχαριστω για τις ευχες

@silentsoul
Να'σαι καλα silentsoul, ευχαριστω πουλ για τις ευχες σου, κι εγω τετοια χαμογελα περιμενω

Crazy Tourists είπε...

Εύχομαι να πάνε όλα καλά!
Αυτή τη φωνή να την κάνεις πράξη γιατί δε δίνονται πολύ συχνά δεύτερες ευκαιρίες...
Συνήθως όταν την ακούς, συνεχίζει να σε βασανίζει για χρόνια...

CrazyTourist2

georgia είπε...

... περαστικά ρε Δημήτρη...ελπίζω η μάνα σου να έμεινε κάπως ψύχραιμη.

Στοχαστης είπε...

@crazy tourist2
προς το παρον πανε ολα καλα, να'σαι καλα. Οσο για την φωνη, τελικα εκλεισε με το "καμια στιγμη δεν γυρνα πισω" και λεω να την ακουσω κι αυτη και σενα

@georgia
Δεν εμεινε, οχι γρηγορα τουλάχιστον, ηθελε την ωρα της. Αλλα τελικα το χειριστηκε κι αυτο. Να'σαι καλα georgia

Ανώνυμος είπε...

πω πω ... περαστικά του
karry