Η βοσκοπούλα που μου άλλαξε την ζωή

Τα τελευταία χρόνια παθιάζομαι με τους ανθρώπους με δημιουργικότητα. Καλλιτέχνες πάσης φύσεως με πάθος για δημιουργία, για την κατασκευή εκ του μη όντος. Το θεωρώ μαγικό, μοναδικό συναίσθημα να δημιουργείς αλλά και το να εισαι σε έναν χώρο (κοινωνικο και πραγματικό) που οι άνθρωποι γύρω σου δημιουργούν, παράγουν κάτι που αγαπούν. Απο τα εργαστήρια ζωγραφικής, χαρακτικής και γλυπτικής με ανθρώπουςπου πάνω ή μπροστά ή γύρω απο ένα χαρτί, ενα κομμάτι ξύλο ή πέτρα ή πηλό, πάντα ένιωθα ένα υπέροχο αίσθημα πλήρωσης, σαν να βρισκόμουν μπροστά σε ένα κοσμικό γεγονός, μια μινι-Δημιουργία. Ο Dali φέρεται να έχει πει οτι προσπαθούσε να κάνει αυτο που ακομα και η πιο απλή βοσκοπούλα στην Προβηγκία μπορουσε να κάνει, να "γεννήσει". Αυτη η φράση (δεν με νοιάζει αν την είπε όντως και πως την είπε ακριβώς) με συγκλόνισε, άλλαξε εντός μου τον ρυθμό του κόσμου που λένε. Εϊδα τους ανθρώπους γύρω μου με άλλο μάτι: θαυμασα, ζήλεψα και θεοποίησα σχεδόν την γυναίκα με τον έμφυτο βιολογικό ταλέντο της γέννας, της δημιουργίας που επεκτείνεται και σε πνευματικά ταλέντα. Απο εκεινη την στιγμή, η Δημιουργικότητα απετέλεσε για μένα ένα μεγάλο κριτήριο για το πως θα βλέπω τους ανθρώπους και πως θα ειναι οι σχέσεις μου μαζί τους.

Τον τελευταίο χρόνο, 5 χρόνια μετά την εισαγωγή μου στην σχολή αρχίζω να γνωρίζω πραγματικά ανθρώπους - δημιουργούς που με συγκλονίζουν. Απο την μουσική και την συγγραφή, μέχρι την ζωγραφική και το graffiti. Ένας νέος κόσμος έχει ανοίξει πια μπροστά μου και αποκαλύφθηκε με το σοκ που το Matrix αποκαλύφθηκε στον Neo. Ενας νέος κόσμος που δεν ξέρω αν τον λατρευω γιατι αγνά λατρευω την δημιουργία ή αν υπάρχει και ο καημός πως ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό μου ιδιαίτερα δημιουργικό (γι'αυτο και αγαπώ την φωτογραφία, γιατι μου προσφέρει λίγη απο την χαρά της δημιουργίας). Ξέρω όμως οτι πλέον ειναι η ζωή μου!

Του δρόμου καταστάσεις

Μια τέχνη του 20ου αιώνα που γεννήθηκε στους δρόμους

Που εξασκείται απο παιδιά που μεγάλωσαν στους δρόμους

Που κάνει έγχρωμους τους δρόμους της τερατούπολης

Ουρανός

Κι εκεί στο βάθος λίγο ουρανός...

Συγχρονη αστική αισθητική: τώρα ακόμα χειρότερη!

Δεν μπορείς να μην δεις τέτοια τέρατα μέσα στην πόλη. Δεν ειναι δύσκολο, αρκεί να σηκώνεις το κεφάλι σου που και που απο το πεζοδρόμιο ή απο τον δρόμο. Θα μου πεις, και για ποιό λόγο να το κάνω, δεν χάνω και τίποτα. Δεν πάει έτσι το πράγμα. Η σύγχρονη πόλη έχει αισθητικά τα χάλια της και είναι λογικό αφού κι ο άνθρωπος απο αισθητική δεν πάει πίσω. Ούτε σαν πολίτης ούτε σαν άτομο, σαν προσωπικότητα. Η σημερινή πόλη ειναι μάλλον μια πόλη που αξίζει στον σημερινό άνθρωπο. Ας το εξετάσουμε με παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα, το απόλυτο κενό. Ένας τοίχος, μια "φέρουσα επιφάνεια" που αποτελεί τον εξωτερικό τοίχο του κτίσματος. Κενός, άδειος, στο κλασικό εμετικό γκρίζο χρώμα της σύγχρονης πόλης που γίνεται ακόμα χειρότερο με τον καιρό. Η λογική του κτίσματος ειναι "κουτί πάνω σε κουτί πάνω σε κουτί κ.ο.κ." με ένα (σομόν να το πώ;) χρώμα στους τοίχους ως μόνη ένδειξη αισθητικής παρέμβασης και μάλιστα τυφλής. Κανένα αισθητικό ενδιαφέρον για έναν τεράστιο τοίχο, άδειο, γκρίζο, εμετικό,αντιαισθητικό, ψυχοπλακωτικό το λιγότερο.

Δεύτερο παράδειγμα, η "αφύσικη ευθεία". Η ευθεία, η γραμμή που ενώνει δύο σημεία, ορίζει ένα επίπεδο με την βοήθεια ενός τρίτου και με ένα τέταρτο φτιάχνει έναν τοίχο ειναι αφύσικο πράγμα. Στην φύση δεν υπάρχει απόλυτη ευθεία. Έστω και λίγο υπάρχει μια κλίση, μια ένταση, ένα δείγμα ζωής και οργανικότητας. Σε μίμηση αυτής της αρχής έγινε και ο Παρθενώνας με το δόγμα της έλλειψης ευθείας γραμμής. Στην σύγχρονη πόλη όμως, η ευθεία ειναι ένα must! Η ευθεία και το πλέγμα (matrix) που αυτές δημιουργούν όταν οργανώνονται στην λογική "κουτί πάνω σε κουτί" ειναι η ασφάλεια του σύγχρονου ανθρώπου: σύγχρονα γκέττο στα οποία ο πιο πολύς κόσμος ζει χωρίς να το καταλαβαίνει και χωρίς να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Παρατηρώντας τα κτίρια των σύγχρονων πόλεων, η ευθεία, το παραλληλόγραμμο, το παράλληλο, το πλέγμα κυριαρχούν γιατί ειναι κατανοητά, εύκολα ταξινομήσιμα και δημιουργούν μια ομοιομορφία που ικανοποιεί την σύγχρονη έλλειψη φαντασίας του αστού και του αρχιτέκτονα. Η ευθεία δείχνει πόσο ξενέρωτος ειναι ο σύγχρονος άνθρωπος απο την στιγμή που χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο, πόσο έχει συμφιλιωθεί με την έλλειψη δημιουργικότητας και αξιοποίησης του ζωτικού του χώρου.

Ο άνθρωπος, ως Μικρός Θεός, απέτυχε

Πόσο άσχημη μπορεί να γίνει η πόλη;

Πόσο άσχημη μπορεί να γίνει η πόλη;

Πόσο αντιαισθητικό μπορεί να γίνει το σύγχρονο αστικό τοπίο;

Πόσο άλλο θα κρατήσει το αρχιτεκτονικό σχέδιο για σπίτια με το δόγμα "γκρίζο κουτί";

Το παραπάνω έκτρωμα ειναι στην Λάρισα, απέναντι απο το αρχαίο Θέατρο που πρόσφατα ήρθε στην επιφάνεια και τώρα βρίσκεται σε κοινή θέα. Η σύγκριση θα φέρει ή γέλια ή κλάμματα.

Τελευταιο Βιβλίο: Σιντάρτα

Το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου στο meet up του Δεκεμβρίου στην Λάρισα. Μου το έδωσε η nakupenda ως δώρο και μου εκανε μεγάλη εντύπωση η χειρονομία γιατί δεν την ήξερα προσωπικά πριν απο εκείνη την μέρα. Το βιβλίο εδέησα να το ξεκινησω πριν απο κανέναν μήνα λοιπόν και η αλήθεια ειναι οτι απο την αρχή μου φάνηκε κάπως βαρύ αλλά μεστό, γεμάτο νοήματα και με γοήτευσε το γράψιμο του Hesse. Τελειώνοντας το, το θεωρώ ένα βιβλίο θρησκευτικό σχεδόν, με την θεολογική έννοια και όχι την θρησκειολογική. Ένα βιβλίο περί θεού, κόσμου, ανθρώπων, φιλοσοφίας. Ένα βιβλίο πολύ δυνατό, που δεν το καταπίνεις απλώς, το μελετάς σε βαθμό που καμιά φορά δεν μπορείς να διαβάσεις παραπάνω απο 2-3 σελίδες γιατί έχεις πολλά δεδομένα να επεξεργστείς. It's takes some time to register, που λενε και τα Αμερικανάκια.

Ο Σιντάρτα, ο ήρωας-αντιήρωας του βιβλίου ειναι ένας χαρακτήρας που ζει μια ζωή άκρως διδακτική. Μια ζωή μέσα στην αμφισβήτηση και την έρευνα με έναν εντελώς αντιδογματικό τρόπο που καταλήγει σε μια σοφία τόσο ζηλευτή που αποτελεί καύσιμο να κυνηγήσεις τα όνειρα σου με περισσότερο πάθος απ'ότι πριν. Ή σου δίνουν την ώθηση που σου έλειπε εδώ και λίγο καιρό. Η Καμάλα, ο Γκοβίντα, ο γιος του, ο πατέρας του, ο Φωτισμένος, ο Βαζουντέβα, το ποτάμι, τα ζάρια, όλα εμπειρίες μέσα στην μαρμίτα της ζωής που την μαγειρευεις όπως σε φωτίσει το μυαλό σου. Εκει τα ανακατευεις, τα δοκιμαζεις, τα βλέπεις να κινούνται, τα ξαναζεις...

Και τελικά; Διαβάστε το βιβλίο!

Τι λετε;

Το νεο παιχνιδι των λεξεων

Μετά απο πρόσκληση της arxitempelas έγραψα την παρακάτω ιστορία με τις λέξεις σοκολάτα, μωβ, μπιλιάρδο, βιβλίο, φεγγάρι, σκύλος και Καλαμάτα.

«Τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα;», τον είχε ρωτήσει πειραχτικά όταν γνωριστήκανε. Εκείνος χαμογέλασε με την κλισέ 80’s ερώτηση και αυτό το χαμόγελο αρκούσε για απάντηση. Ο Γιάννης που τους σύστησε, φυσικά γελούσε σαν χαζός φωνάζοντας «μούσμουλα, μούσμουλα!!». Λογικό μετά την τρίτη Βότκα που έχει κατεβάσει σαν νεράκι. Μετά το αποτυχημένο αυτό αστείο, η Σοφία κατάλαβε ότι ο Παύλος είχε τουλάχιστον χιούμορ και δεν ήταν κομπλεξικός με χαζούς τοπικισμούς. Τώρα, τρεις ώρες μετά το αστείο αυτό, ήταν δίπλα του στο ίδιο κρεβάτι, τυλιγμένη με τα ίδια μωβ σατέν σεντόνια μέσα στο οποία εκείνος κοιμότανε. Σαν ιστορία από βιβλίο της έμοιαζε η αποψινή βραδιά, σαν ένα ρομάντζο που είχε βρει κάποτε στο δρόμο: όλα εκτυλίχθηκαν κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι, ρομαντικά, με παθιασμένα φιλιά, αμήχανα χαμόγελα την ώρα που τον έγδυνε και παιχνίδια με το σιρόπι σοκολάτα από το ψυγείο του.
Δεν αναγνώριζε τον εαυτό της. Ποτέ ξανά δεν είχε παρασυρθεί από έναν άντρα τόσο γρήγορα ώστε να κοιμηθεί μαζί του τόσο σύντομα. Κάκιζε τον εαυτό της που παρασύρθηκε και σκέφτηκε ότι αν το έλεγε στην Ειρήνη θα παρατούσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπιλιάρδου στην Φινλανδία και θα ερχόταν να της τα ψάλλει από κοντά. Και μετά βέβαια θα ζητούσε όλες μα όλες τις λεπτομέρειες φυσικά και θα λέγανε κακιούλες για πρώην γκόμενους και εραστές. Χαμογέλασε όταν σκέφτηκε την Ειρήνη και ξεχάστηκε λίγο. Το ξαφνικό έντονο γάβγισμα του σκύλου την τρόμαξε, η καύτρα του τσιγάρου έπεσε πάνω του και εκείνος ξύπνησε. Δεν τον έκαψε, σαν χάδι το κατάλαβε μάλλον. Γύρισε, την κοίταξε, την φίλησε γλυκά στο λαιμό και την πήρε αγκαλιά. . .

Υποδεικνύω κι εγώ με την σειρά μου τους Japanorange, Annabooklover και Zlatko για να γράψουν μια ιστορία κι εκείνη με τις λέξεις: τραπέζι, μηνυμα, μουσική, πορτοκαλί, φαινόμενο, πετάω και μύθος

Με εχει υποδείξει και η Nakupenda και συντομα θα απαντησω και σε αυτη την ιστορία

Face 2 Face

Πραγματικά υποκλίνομαι! Ειναι μια ευφυής ιδέα γάλλων φωτογράφων με απλό εργαλείο μια φωτογραφική μηχανή με φακό 28αρι. Βγάζουν πορτρέτα ανθρώπων στην Παλαιστινη και το Ισραηλ απο πολύ κοντά ωστε να υπάρχει παραμόρφωση των χαρακτηριστικών αφού τους ζητήσουν να κάνουν αστείες γκριμάτσες. Επέλεξαν τότε λοιπόν να τυπώσουν σε πολύ μεγάλο μέγεθος τις φωτογραφίες, να τις κρεμάσουν σε μέρη απο τα οποία περνάνε και οι μεν και οι δε και να βάλουν δίπλα δίπλα φωτογραφίες ανθρώπων του ιδίου επαγγέλματος. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούν οι μεν να δούνε τις ομοιότητες τους με τους "απέναντι" με τους οποίους δεν έχουν καμία επαφή και ό,τι ξέρουν για αυτούς ειναι μέσω των media.

Πραγματικά υπέροχη ιδέα, άψογη εκτέλεση και θα αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον project που ελπίζω να εντυπωσιάσει πολύ κόσμο και να διδάξει αυτά που θέλει.

http://face2faceproject.com/

Now Listening: Amelie Poulain OST

Γενικά δεν ειμαι μουσικά τύπος που ακούει soundtracks ταινιών. Λίγο καιρό πριν όμως, τρια cd's φτάσανε στα χέρια μου με τίτλο "Pleasure for the ears" τα οποία μου τα έδωσε η Λ, εκλεκτή BCer. Μεσα σε αυτά υπήρχανε και μουσική απο soundtracks διάφορων ταινιών και μεσα σε αυτά και το Αμελί. Στην αρχή άκουσα μονο το πρώτο κομμάτι με το οποίο έφαγα και μεγάλο κόλλημα. Κάποιο καιρό αργότερα άκουσα και τα υπόλοιπα και τώρα δυσκολευομαι πολύ να το αφήσω! Κάθε ώρα και στιγμή παίζει η στιγμή της Αμελι. Υπέροχη σύνθεση η μουσική, ιδιαίτερη ενορχήστρωση με πολύ ακορντεον που χρησιμοποιείται πολύ δημιουργικά. Βγάζει μια γλυκύτητα, μια ζεστασιά, μια όμορφη αίσθηση, τόσο έντονη που δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Πραγματικά ευχαριστω την Λ για αυτη την πολύ όμορφη μουσική που μου χάρισε και για τις πολλές πολλές ώρες που περνάω με αυτή στα αυτιά μου τις τελευταίες μέρες.