Impossible is nothing

Εδω και μερες ξεκινησε το διαβασμα της εξεταστικης του Σεπτεμβρίου. Μολις την τελευταια εβδομαδα αρχισα να εχω καλη απόδοση και να διαβαζω με προγραμμα. Στοχος ειναι τα επτά μαθηματα σε περιπου 22 μερες. Καποτε θα μου ακουγοτανε πολλά αλλα τωρα οχι, το εχω παρει αποφαση περισσοτερο απο ποτέ. Τιποτα δεν ειναι αδυνατο τωρα πια, οχι μονο στο πανεπιστημιο αλλα και παντου. Τον τελευταιο εναμιση χρόνο έχω αλλάξει πολυ. Αλλα ακομα με αναγνωριζω, δεν εχω γινει κάτι άλλο, απλα μια άλλη εκδοχή αυτου που ημουνα και πριν. Ολα ειναι διαφορετικα.
Πριν λιγες μερες ηρθε ο νεος φακος για την μηχανή (Tamron 55-200Dii) και το vertical grip που παιρνει μια εξτρα μπαταρια, αυξανοντας την αυτονομια της μηχανης στις 750 τουλάχιστον λήψεις. Μπορει να ακουγονται λιγο αλαμπουρνέζικα ολα αυτα, αλλα εμενα μου φτιαξανε την διαθεση για πολλες μερες.
Εχω και το συνεδριο φυσικα. Ειμαι μελος της οργανωτικης επιτροπής του 4ου Ελληνικου Συνεδριου Bookcrossing που θα γινει στην Λάρισα την Άνοιξη. Ευτυχως εχουμε ξεκινησει απο νωρις να το οργανωνουμε και δεν αγχωνομαστε (ακομα).
Η πιο συχνη παρεα των ημερων ειναι φυσικα τα Φιλαράκια (καθε φορα που εχω διαβασμα παιζουνε στην τηλεοραση με δυνατη φωνή) και η μουσικη. Οριστε και η playlist:

Lizz Wright - ολο το νεο αλμπουμ The orchard και ειδικα τα My Heart, Idolize you, Old man
James - Best of James, παααααρα πολυ καλο!
Depeche Mode - το αλμπουμ Violator με μια προτιμηση στο Personal Jesus, το οποιο ειναι μαγευτικο κι απο τον Johny Cash
Τhe Afrosamurai OST, απλα απιστευτο, απο τον RZA των θρυλικων Wu Tang
Sonny J - If you hold my hand, διασκευη παλιου τραγουδιου της Dolly Parton
Mercy - Duffy, απιστευτο κομματι!
Back to black - Ema Winehouse. Μπορει να ειναι τρελή, τζανκι, αλκοολικη και με ανεκδιηγητο χτενισμα αλλα η φωνη της ειναι παρα πολυ καλη
Amerykah Badu - Twinkle, πολυ καλο κομματι, με τον τυπο προς το τέλος του κομματιου να τα σπάει με αυτα που λεει

Ολυμπιακοι αλα ελληνικά, να'ουμ'...

Ενα παρα πολυ καλο και χαρακτηριστικο βιντεακι για τους Ολυμπιακους της Αθηνας, τωρα που ειναι κι επικαιρο το θεμα...

Φωτογραφία

Μερικες φορες ξεκιναω να κανω κατι και ψιλοχάνομαι στην διαδρομη. Δεν ειναι οτι ξεχνάω τι θελω να κανω, αυτο δεν το ξεχνάω ευκολα, ξεχνάω τις λεπτομερειες. Καμια φορά παιρνει και το μυαλό μου αέρα και ψιλοξεχνάω ή κάνω οτι ξεχνάω καποιες βασικες λεπτομερειες. Και ξαφνικα μια ωραια μερα, ενα "σημαδι", μια φωτογραφία με φερνει στα ίσα μου. Μου υπενθυμιζει τι κανω, γιατι το κανω, γιατι το ξεκινησα και τι πραγματικα αγαπάω να κανω μ'αυτο που εχω στα χερια μου.
Λατρευω την φωτογραφια. Αυτο μετριέται με πολλους τρόπους: οικονομικα με το ποσα λεφτα ξοδευω γι'αυτην, πρακτικα με το πόση ώρα ασχολουμαι μ'αυτην, ηθικα και κοινωνικα με το πόσο εχω ζαλίσει τους πολυ δικους μου ανθρώπους γι'αυτην και τους εχω πιέσει να τους φωτογραφίσω, γενικα με πολλους τρόπους. Πανω απ'ολα, αγαπαω την Φωτογραφια την ίδια ομως. Απο την υλικη της υπόσταση, ενα κομματι τυπωμενο χαρτί με μια εικονα επάνω, μεχρι και την Τέχνη την ίδια, την Ιστορια της, τους ανθρώπους της, τα ανεκδοτα της, τα απ'ολα της. Δεν αγαπαω μονο την φωτογραφια που βγάζω εγω. Αγαπαω την Φωτογραφία γιατι μ'αρεσει να βλέπω φωτογραφίες. Να ζω με τις εικονες, να γνωριζω αχόρταγα τον κόσμο βλέποντας κομμάτια του κόσμου μεσα σ'ενα κομματι χαρτί, σε μια οθόνη ή και στην τελικη μεσα απο ενα σκοπευτρο φωτογραφικης μηχανης.
Για όλα αυτα φταιει η φωτογραφια παραπανω και η τυχαια μου συνάντηση μαζι της στο daily dose of imagery, ενα site φωτογραφικο το οποιο θα βρειτε και στα λινκς διπλα. Να'ναι καλα...

Playlist

Το πιο ομορφο τραγουδι που βγηκε ποτέ ισως, συχνα με κανει να δακρυζω λιγουλακι...


Ενα απο τα πιο γλυκα τραγουδια ολων των εποχων, θελω να το ακουω για μια ζωη...


Ενα απο ΄κεινα τα τραγουδια που ακους καπου καπως καποτε και σου μενουνε στο μυαλο. Δενε χω ιδεα για τον στιχο αλλα μου φαινεται αστειος σχετικα, το τραγουδι δε μου βγαζει μια απιστευτη γλυκυτητα


Ενα καταπληκτικο τραγουδι απλα, Raining in Baltimore απο Counting Crows


Απο την πρωτη φορα που ακουσα αυτο το τραγουδι στην ταινια Αρμαγεδων, σε ενα σινεμα στην Αθηνα το θεωρω απλα καταπληκτικο, ενα απο τα πολυ αγαπημενα μου!


Ενα απο τα πιο δυνατα τραγουδια με τον Johny Cash, ανατριχιαζω προς το τελος παντα σχεδον

Βουνα

"Οι αρχαιοτεροι απόγονοι του Πρατζαπάτι ειναι τα βουνά. Στην αρχή τα βουνά είχαν φτερά. Πετουσαν απο'δω κι απο κει και κατεβαιναν σε οποιο μέρος τους άρεσε καθε φορά. Αυτη η γη δεν ηταν ακομα στερεωμενη πουθενά. Τότε ο Ινδρα εκοψε τα φτερά των βουνων. Επειτα με αυτά τα βουνά στερέωσε τη γη. Απ'τα φτερα τους γινηκαν τα βαριά σκοτεινα συννεφα. Γι'αυτο τα συννεφα κρεμονται πάνω απο τις βουνοσειρες, γιατι ειναι ο γενεθλιος τόπος τους. Και για τον ίδιο λόγο βρέχει πιο πολύ στα βουνά. Απ'το χυμό των κομμένων φτερών προερχονται οι καρποί καρίρα. Τον καιρό της βροχής εμφανιζονται τα βαριά σκοτεινα συννεφα, γιατι οι άνθρωποι κανουνε θυσια στον Πραγχάσα Βαρούνα που φερνει την βροχή, την πιο πολλη στα βουνά."

Αποσπασμα της Βεδικης Γραματειας κι ενα απο τα καλυτερα κομματια που εχω διαβασει ποτέ σε βιβλίο. Το βιβλίο το πήρα απο το meetup της Τριτης στην Θεσσαλονικη, στο cafe Bazaar...

Στην Λαρισα και η Τεχνη ακομα παει για μπάνιο...

Ειπα κι εγω ο άνθρωπας να ανοιξω μια εφημεριδα με τον πρωινο μου καφε να δω τι γινεται ρε παιδι μου στα πολιτιστικα της Λάρισας. Απο μερες περιμενα την κεραμίδα αλλα σημερα την ενημερωθηκα: η Δημοτικη Πινακοθηκη μας αλλάζει το ωράριο της και τωρα το καλοκαιρι θα ειναι ανοιχτη αο Δευτέρα εως Παρασκευη, πρωι μεχρι τις 14.30 και απογευμα 19.00-22.00 εκτος Πεμπτης που θα ειναι μεχρι τις 15.00 το μεσημερι μονο. Και το Σαββατοκυριακο θα ειναι κλειστα! Πρωι απογευμα, κλειστά!
Ειμαστε σοβαροι; πιστευουνε δλδ ειλικρινα οτι μεσα στην εβδομαδα ειναι πιο πιθανο να πάει κάποιος να κανει την επισκεψη του στην Πινακοθηκη απ'οτι το ΣΚ; Και μετα την προσφατη ερευνα που έδειξε οτι ειναι απογοητευμενος ο κοσμος απο την Πινακοθηκη αποφασιζουνε να κλεισουνε τις δυο μερες της εβδομαδας που μπορει να παει καποιος με την οικογενεια του για δει μια έκθεση, να παει για καφε στο καφε της Πινακοθηκης και γενικαννα έρθει πιο κοντά στο μουσειο; ειλικρινα δεν ξερω τι να πω για μια τετοια σκεψη. Και μην ακουσω το επιχειρημα οτι φευγει ο κοσμος το ΣΚ απο Λάρισα, φευγει γιατι όλα κλεινουνε, φευγει γιατι δεν εχει που να παει οταν ολα τα καταστηματα, μαγαζια και η Πινακοθηκη ακομα φευγει για διακοπες και αδιαφορει για την κουλτουρα του Λαρισαιου και τον τρόπο να τον φερει στον χωρο της για να περιηγηθει.
Αλλα πιο ευκολος και προτιμοτερος ειναι ο φραπες στον Αγιοκαμπο μωρε, να χαζευουμε κανενα τεκνό ή κανενα πιπίνι, μετα κανενα πιτογυρο στην Βελίκα, Σπιτάκι για μπυρόνια και καμια βουτια αμα λάχει να'ουμ'. Οσο για την τέχνη και την κουλτουρα...εχει ο θεος.
O tempora, o mores!

Μετα την Εποχη της Αποχης

Μετά απο 33 μέρες χωρις υπολογιστή, απο σήμερα εχω παλι στο σπίτι τον υπολογιστη. Το προβλημα του ητανε οτι ειχε κρασαρει ο σκληρός και ενω ειχα φρικάρει ατελείωτα οτι ειχα χασει ΟΛΑ τα αρχεια μου, κανανε τελικά ενα recovery και τα σωσανε όλα, ευτυχως! Δεν θα επεκταθω στο οτι θελανε εναν μηνα για να έρθει ενας σκληρος δισκος απο την Αθηνα γιατι θα πω κακιες. Μια λεπτομερεια: ολα τα εξοδα τα καλυπτε η εγγυηση, δεν ξερω τι θα γινοτανε αν πληρωνα κανονικα (ή ξερω;).
Ωστόσο, η "απωλεια" του υπολογιστη συνεπεσε και με εξεταστικη στο πανεπιστημιο. Απο τον Απριλιο ειχα βγάλει ενα προγραμμα για το διαβασμα και όλα αλλα τελικα ισως και να βοηθησε που δεν ειχα τον υπολογιστη. Εδωσα εξι μαθηματα, Ιστοριες Τεχνης, Χαρακτικη, Παιδαγωγικη Ψυχολογια και τέτοια και απ'οτι φαινεται πρεπει να εχω περάσει και τα έξι, με την Ιστορια Κινηματογράφου να την εχω περάσει με 5. Πολυ διαβασμα, πολλες σημειωσεις, πολυ κατανάλωση στυλό και γραφικης ύλης. Τελικα όμως, μετα απο εναμιση μηνα διαβασματος άξιζε τον κοπο, ξεφορτωθηκα μερικα μαθηματα που δεν εστρωνα τον **λο μου να τα διαβασω.

(η θεα μου οταν διαβαζα σε ενα καφε διπλα στην λιμνη στα Γιαννενα)

Μηπως αυτο σημαινει οτι ειμαι εξαρτημενος απο τον υπολογιστη; δεν θελω να το πιστεψω, περισσοτερο τα email μου μου λειψανε, η συμμετοχη στο forum, το chat (ΦΥΣΙΚΑ) αλλα και η μουσική μου (ειχα να ακουσω Jimmy Scott, Gillespie κλπ εναν μηνα!). Οπως και να'χει, η αποχη βοηθησε λιγάκι. Βγηκα για αρκετες φωτογραφιες, εκανα ενα μινι soul-searching και αποφάσισα εμπράκτως να σκαλισω το παρελθόν μου: βρηκα μερικους παλιους και αρχαιους συμμαθητες και φιλους απο το σχολειο και δεν σκοπευω να ξαναχάσω επαφη μαζι τους. Ειναι περιεργο συναισθημα να επικοινωνει μαζι σου καποιος που οταν τον γνωριζες ησουνα αμουστακο αγόρι στην αυλη ενος δημοτικου σχολειου και τωρα ειστε φοιτητες, με το μυαλο στα μεταπτυχιακα και στις δουλειες που κανετε προσωρινα μεχρι το..."επομενο βημα". Μιας και το Συμπαν λοιπον ηθελε και βοηθησε να ξαναβρεθουμε με καποιους απο τα παλια δεν θα αφησω την ευκαιρια να πεσει.

("ανατολή" σελήνης στον Μωλο, στα Γιάννενα)

Κι αν ειστε φαν των αριθμων, αυτος ο μηνας μετριεται σε 180 φωτογραφιες, 5 highlight στυλο, 3 Bic, 340 περιπου σελιδες σημειωσεων, 6 μαθηματα, 211-107-302 ητανε τα νουμερα των δωματιων στο ξενοδοχειο που εμεινα στην εξεταστικη και κοντα 1200 χιλιομετρα σε διαδρομες για Γιαννενα απ'οπου περασα και απο το νεο κομματι, με την σηραγγα του Δρισκου (απο την σηραγγα είναι και η φωτο κατω) που ειναι πραγματικα υπέροχη και εξαιρετικα βολική, γλιτωνεις μεγαλη ταλαιπωρία!

Θα τα λεμε απο εδω και περα, εδω γυρω θα ειμαι, την καλημερα μου σε όλους!

Και αυτογραφα τωρα!

Πριν απο καιρό ελαβα μια προσκληση απο την moukelis για το παιχνιδι με τα αυτογραφα και πρεπει να συμμετεχω κι εγω. Βεβαια εχει περάσει καιρος αλλα ελπιζω να ισχυει ακομα. Για τους όρους λοιπον, αντεγραψα το κειμενο απο το μπλογκ της moukelis.
Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε… Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασε το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Τα υλικα για το παραπανω ειναι: μια κολλα χαρτί απο το μπλοκακι της φετινης Biennale της Θεσσαλονικης, στυλο (Bic) κι ενα ποιημα ενος ζωγράφου νομιζω το οποιο καποτε ειδα σε ενα βιβλίο αλλα δεν ελεγε ποιανου ητανε ακριβως. Απο την πρωτη στιγμη ενθουσιαστηκα με αυτο το ποιημα, φωτοτυπησα την σελιδα και περιφερεται εδω και 4 χρονια καπου στο δωματιο μου.

Ιστοριες παντελονιων

Με λενε Δημητρη και ειμαι εθισμενος στα παντελόνια. Και δεν ειμαι καλα. Και δεν ξερω ποτε θα ειμαι καλα. Και δεν ειμαι καλα απο τοτε που ανακαλυψα την απολαυση του να εχεις την δυνατοτητα να φορεσεις ενα παντελόνι ραμμενο ακριβως στα μετρα σου, ραμμενο απο την μανα σου και μαλιστα να ικανοποιει καθε βιτσιο σου για το παντελονι: πιο βαθιες τσεπες; εγινε. Πιο φαρδυ; εγινε. Τσεπες στα πλάγια; εγινε κι αυτό.
Ολο αυτο ξεκινησε οταν καποτε αγορασα ενα παντελόνι και ειπα στην μανα μου τι ωραιο που θα ητανε αμα ειχε καποιες διορθωσεις. Εκεινη το πηρε σαν "προκληση" και ειπε να φτιαξει ενα παντελόνι κατα παραγγελιαν. Και απο τοτε, εδω και 8 χρονια κοντά, φοραω μονο παντελόνια κατα παραγγελιαν, με υφασμα και κλωστες και φερμουαρ και όλα οπως τα θελω εγω. Με τις διορθωσεις και τις παραξενιες που θελω. Κι οταν τα φοραω κολλαω μαζι τους, τρελά, περνάω περιοδους που τα βγάζω μονο το βράδυ πριν κοιμηθω (και μερικες φορες ουτε καν τοτε) και παθιαζομαι μαζι τους. Αυτα τριβονται, ταλαιπωρουνται, λιωνουνε, λερωνονται, τσαλακωνουνε, χιλια δυο παθαινουνε αλλα αντεχουνε σε όλα, και μαλιστα για αρκετά χρόνια. Σχεδόν κανεις δεν το πιστευει οταν τους το λεω, οχι γιατι ειναι τοσο καλα που φαινονται σαν να ειναι αγορασμενα απο μαγαζι αλλα γιατι μαλλον ειναι πολυ κουλό να φοράς παντελόνι ραμμενο πανω σου πλεον. Μερικα παντελονια μπαινουνε στην ντουλάπα για περιεργους λογους μερικες φορες για χρόνια. Μετα τα ξανανακαλυπτω και τα ξαναφοράω με το ίδιο παθος σαν να'ναι καινουργια!
Αυτα τα παντελονια εχουνε ενα μονο αξεσουάρ, μια αλυσιδα (ααααλλο κολλημα) για παντελόνια. Και καθε παντελόνι εχει την δικια του αλυσιδα που αφαιρειται μονο για να πλυθει το παντελόνι και μετα αμεσως ξανακρεμεται στην δεξια τσεπη. Με τα παντελονια αυτα εχω παιξει, εχω κοιμηθει, εχω ζωγραφισει, φωτογραφισει, τυπωσει, τρεξει, ερωτευτει, κανει έρωτα, φαει, καθισει σε άπειρα παγκακια και καφε και τρενα και λεωφορεια και πατωματα και παντου. Δεν υπάρχει "καλο" παντελόνι, ολα ειναι σαν ενα δευτερο δερμα, κανενα δεν θα με περιορισει, απλα θα τυλιξει το σώμα μου. Και ολα ειναι φαρδια, σαν της κουλτουρας του χιπ χοπ, οχι υπερβολικα αλλα φαρδια με βαθιες τσεπες.
Τα παντελονια μου πετιουνται μονο οταν φτασουνε σε εξευτελιστικο σημειο, οταν τρυπηθει το υφασμα απο το τριψιμο ή οταν σκιστει, ποτέ όταν λερωθει, προτιμω να το βάψω. Οταν ειναι να πεταχτουνε σφιγγεται η καρδια μου, οσο γελοιο κι αν ακουγεται. Ειδικα για μερικα πολυ ιδιαιτερα παντελονια, οπως αυτο της φωτογραφιας επανω: ειναι φτιαγμενο πριν απο 6 χρόνια, απο κοτλέ μπεζ υφασμα που με τα πλυσιματα και το τριψιμο άλλαξε και υφη και χρωμα, εγινε μπεζ ζαχαρί. Τωρα ειναι να πεταχτεί, εχει σκιστει σε τρεις μεριες και δεν φοριέται, οσο κι αν επεμεινα τους τελευταιους τρεις μηνες να το ξαναφορεσω μετα απο εναμιση χρονο απουσιας. Γαμωτο...

Δεν θελει κόπο, θελει τρόπο

Αραγε υπάρχει ενα Παγκόσμιο Εγχειριδιο για Ολες τις Καταστασεις; Υπάρχει κοτζαμ ταξιδιωτικος οδηγος για οτοστοπ στο γαλαξία (Hitchhiker's guide to the galaxy), ενα βιβλίο με οδηγιες για το πως χειριζεσαι καποιες καταστάσεις ή πως λες μερικα πράγματα δεν εχει γραφτεί ακόμα; Δλδ, δεν υπάρχει ενα βιβλίο, ενα εγχειριδιο, ενα site εστω που να σου λεει πως να το πάρεις οταν απο τηλεφώνου σε ειδοποιουνε οτι ο πατέρας σου ειναι στο χειρουργειο μετα απο ατυχημα ενω εσυ τον περιμενες για σαββατιάτικο τραπέζι; Έστω για το πως λες στην μανα σου οτι ο πατερας σου και αντρας της ειναι στο χειρουργείο μετα απο τροχαιο μερα μεσημέρι υπάρχει καποιο πόνημα; Για το πως την αντιμετωπιζεις και την κοιτας μεσα στα ματια, βλεποντας την ανησυχια να φουντωνει και να ξεχειλίζει, να μην σε πιστευει γιατι νομιζει οτι της λες την μιση αλήθεια για να μην την στεναχωρησεις, την ωρα που εσυ προσπαθεις να ακουστεις ψυχραιμος και να μην πανικοβληθείς;
Πως μιλας με τους αστυνομικους και παραλαμβάνεις τα προσωπικα αντικειμενα του πατέρα σου σε ενα σακουλάκι; Πως το χειριζεσαι εκεινη την ώρα, οταν δεν ξερεις αν αυτο ειναι αληθεια ή ονειρο, αν ειναι οντως καλα ή σου κρυβουνε την μιση αλήθεια για να μην πανικοβληθείς; Που στο διάολο υπάρχει κάποιο κωλοβιβλίο που σου λεει πως να πας να βρεις τον αδερφο σου στην δουλεια, φρικαρισμενος και να πρεπει να του σερβιρεις απαλα και χωρις να χάσεις την ψυχραιμια σου και να δειξεις πως εισαι πραγματικα μεσα σου οτι ο πατερας σας ειναι στο χειρουργειο μετα απο τροχαιο; πως μαθαινεις να αντεχεις το βλέμμα του φοβισμενου σου αδερφου και κυριως, πως βρισκεις το κουράγιο ρε γαμώτο μου να του πεις οτι "ειναι καλα όμως, μην ανησυχεις";
Υπάρχει καποια συμβουλη πως να περάσεις το δεκάλεπτο που κανει το ταξι για να πας στο νοσοκομειο να τον δεις; πως περνας εκεινα τα δεκα εστω βασανιστικα λεπτά, που οταν σε ρωταει ο ταξιτζης εσυ λες ενα απλο "...στο πανεπιστημιακο, στα Επειγοντα" ενω θελεις να φωναξεις μεσα στ'αυτι του οτι ο πατερας σου ειναι στα Επειγοντα μετα απο ατυχημα οταν ενας ηλιθιος επεσε πανω σε ενα αυτοκινητο το οποιο με την σειρα του χτυπησε πλαγιομετωπικα τον πατερα σου και να τσακιστει να παει οσο πιο γρηγορα γινεται, να πετάξει αν χρειαζεται και χεστηκες αμα τον προσβάλεις ή τον πιέζεις, ο πατερας σου, ειναι σ'ενα χειρουργειο μονος και υποφέρει. Πως φτάνεις στο νοσοκομειο και ρωτας που ειναι ο πατερας σου που τον φερανε απο τροχαιο; Πως αντιδρας αληθεια οταν σου δινουνε τα ρουχα και τα αντικειμενα που ειχε μαζι του σε μια μαυρη σακουλα σκουπιδιων με αιματα στα ρουχα; Σε ποια εγκυκλοπαιδεια βρισκεις το λημμα "ρωταω τον γιατρο εξω απο το χειρουργειο πως ειναι ο πατερας μου" και σε ποιο ντοκιμαντερ βρισκεις την απαντηση για το πως χειριζεσαι την εικονα του πατερα σου πανω σε ενα κρεβάτι στο χειρουργειο που εχεις μπουκάρει και τον ράβουνε με τραυμα στο χέρι και το κεφάλι; Πως κρατιεσαι να μην κλάψεις απο χαρα ή δεν ξερω κι εγω πως λεγεται αυτό οταν βλεπεις οτι δεν ειναι σοβαρα και σου μιλαει μολις βγει απο το χειρουργειο; Πως εμαθα να τον σερνω με το κρεβάτι μεχρι το δωμάτιο και να του μιλάω με ψυχραιμια για να μαθω ποσο πονάει; Πως εξηγεις σιγα σιγα και ηρεμα στην μανα σου τι να περιμενει να αντικρυσει οταν τον δει ωστε να μην φριξει και σου πάθει τιποτα; Πως αντεχεις να μην τρεξεις απο ανακουφιση να αγκαλιασεις τον αδερφο σου που ερχεται μετα την βαρδια στο νοσοκομειο και του ανακοινωνεις τα ευχάριστα;
Δεν ξερω ποσο καλα τα εκανα όλα αυτα και αν παρέλειψα τιποτα. Ποτε δεν ημουνα μαμακιας ή μπαμπακιας, παντα ειχαμε μεγάλες συγκρουσεις και τα τελευταια χρονια ειδικα τις μεγαλυτερες απο ποτέ. Αλλα φαινεται κατι ενεργοποιεται μεσα σου σε τέτοιες στιγμες και αντιδρας οπως αντιδρας. Τωρα ειναι καλυτερα, θα εχει μερικα ράμματα να του θυμιζουνε την περιπετεια αλλα θα γινει καλα σε λιγο καιρο. Εκεινο το χαζο κλισε που ακουμε σε καμια ταινια ταινια, οτι "δεν προλαβα να του πω ο,τι επρεπε ή ο,τι ηθελα να του πω" το εχετε ακουσει. Κι εγω το άκουσα, εκεινη την μερα, σ'εκεινο το ταξι με την μανα μου να κλαιει και να μην ξερω ποια ειναι η κατάσταση του πατερα μου πραγματικά. Που; Μεσα στο μυαλο μου...