Χιλιες λεξεις αλλα ποιές;

Είναι Ιούνιος του 2006, μέρα Τετάρτη νομιζω. Το βράδυ ειναι τα εγκαίνια της έκθεσης του Γιαννη Μπεχράκη με τίτλο "Χαος" στο Χατζηγιάννειο της Λάρισας. Δεν υπήρχε περιπτωση να το χάσω! Θα ήτανε η πρωτη έκθεση ενός τόσο μεγάλου ονοματος που θα έβλεπα ζωντανά. Και μαλιστα θα ήτανε και ο ίδιος ο Μπεχράκης στα εγκαίνια: ενας ζωντανος θρυλος της Φωτογραφίας στην Ελλάδα θα ητανε εκεί, διαθεσιμος για ερωτησεις! Φτάνω μετα το βαρετό μέρος των εγκαινίων, τις προσφωνήσεις των δήθεν επωνυμων και τοπικών αρχόντων. Δεν τον είχα δει ποτέ και δεν ηξερα πως ήτανε, περίμενα όμως πως θα τον αναγνωρίσω. Εν τω μεταξύ γυρνάω την έκθεση, με το στόμα ανοιχτό περνάω απο φωτογραφία σε φωτογραφία. Είναι τυπωμένες σε αρκετά μεγάλο μέγεθος και σε συνδυασμό με το θέμα τους (εικόνες απο εμπολεμες περιοχές) η κάθεμια ειναι γροθιά στο στομάχι. Μια φωτογραφία με ένα μεγάλο λευκό σεντόνι γεμάτο αίμα περασμενο σε ένα ιστίο σημαίας, ενα πληθος προσφυγων που περπατάνε, ενα παιδί κοιτάει μέσα απο ενα σπασμένο τζάμι και άλλες πολλές. Μέσα σ'αυτές ήτανε και η φωτογραφία επάνω. Το τεχνικό "κόλπο" του φωτογράφου (μεγάλη έκθεση και ζουμάρισμα του φακού) εστιάζει σε ένα νεκρό σώμα παιδιου. Δίπλα στην φωτογραφία ειναι ένα πηγαδάκι και στο κέντρο ειναι ο Μπεχράκης ο ίδιος: βραχύσωμος αλλα γυμνασμένος, γυαλίζει το μάτι του απ'αυτά που έχει δει: στην τελευταια αποστολή του, επιτεθήκανε στο κομβόι που επέβαινε και τον κυνηγήσανε οι αντάρτες. Πιστευοντας πως σε λίγο θα τον πιάνανε και θα τον σκοτώνανε, έβγαλε μια τελευταία φωτογραφία του εαυτού του. Ευτυχως επέζησε αυτης της περιπέτειας και την αφηγηθηκε.

Τον ρωτάνε πολλά και διάφορα. Για ώρα θέλω να τον ρωτησω κατι αλλα διστάζω. Σε μια παυση απο τις ερωτησεις, το παιρνω αποφαση και τον ρωτάω: "Εχετε ποτέ αισθανθεί εθισμένος σε φωτογραφίες πόνου και θανάτου; εχετε πιάσει τον εαυτο σας να αποζητά τέτοιες εικόνες;". Η απάντηση του έχει τυπωθεί στο μυαλό μου: μου διηγηθηκε μια προσωπική ιστορία. Οταν ήτανε στην Βαγδάτη, ένα χρόνο πριν τα εγκαίνια της έκθεσης, είχε βρεθεί κοντά σε έναν ναό πριν απο μια κηδεία. Ανέβηκε στον γυναικωνίτη κι εβγαλε μια σειρά φωτογραφίων, μια εκ των οποίων και αυτη επάνω. Μετά το τέλος της έκθεσης, εμαθε και την ιστορια πίσω απο την κηδεία: ενας πατέρας εθαβε τα τρία του παιδιά και την γυναίκα του, τους οποίους και κουβάλησε νεκρούς σε ενα κάρο επι χιλιόμετρα. Στην φωτογραφία ο πατέρας ο ίδιος βάζει στο φέρετρο το μικρότερο παιδί του. Το ίδιο απογευμα, πέρασε τις φωτογραφίες στον φορητό του και τις κοιτούσε, όταν τον πλησίασαν φίλοι του φωτογράφοι που κανανε φωτορεπορτάζ κι αυτοι στον πολεμο στο Ιρακ. Τότε, τους έδειξε ενθουσιασμένος τις φωτογραφίες της κηδείας, εξαιρετικά ικανοποιημένος απο το αισθητικό αποτέλεσμα και δέχτηκε τα κολακευτικά σχόλια απο τους φίλους του. Και τότε πάγωσε! Πάγωσε επειδη συνειδητοποίησε τι έκανε, με τι χαιρότανε, τι σχολίαζε αισθητικά και τι επεδείκνυε σαν ποιοτικό έργο στους φίλους του. Μετά την περιγραφή αυτή μου είπε ενα δυο πράγματα παραπάνω: καμιά φορά ο άνθρωπος που κάνει την δουλειά του σε αυτη την τρέλα του πολέμου και του θανάτου, την συνηθίζει τόσο πολύ που την διαχειρίζεται εντελώς διαφορετικά πια. Δεν είσαι άνθρωπος, εισαι φωτογραφική μηχανή μερικές φορές και καταγράφεις. Έτσι πρέπει, δεν μπορείς να αναμιχθείς με την κάθε εικόνα που βλέπεις και καταγράφεις. Αλλα δεν μπορείς να το κάνεις συνέχεια αυτό. Γιατί όσο καλός και καλοπληρωμένος φωτογράφος αν είσαι, εισαι και άνθρωπος. Κι έχεις και οικογένεια και παιδιά και φίλους και ο θάνατος σε τρελαίνει σε λίγο καιρό. Γι'αυτό μου και πρέπει να κάνεις αποχή απο τέτοιες αποστολές. Αλλιώς μπορεί να σε αλλάξει επικίνδυνα όλο αυτό. 

Εκείνη ακριβώς την στιγμη, δίπλα μου βρισκεται μια δήθεν επωνυμη πλούσια Λαρισαία απ'αυτές που ποζάρουνε τις ρυτίδες του προσώπου και της ψυχης τους συχνα στις εφημερίδες και πετάγεται και αναφωνει: "Μα ειναι Τέχνη! Η φωτογραφία αυτη είναι Τεχνη!". Αναφερότανε στην φωτογραφία αυτή, με τον πατέρα να κηδεύει το παιδί του το ίδιο.

Ο καθένας τα ερμηνευει κάτι τέτοια όπως θέλει, δε λέω. Μήπως όμως σαν άνθρωποι έχουμε διαμορφώσει μια αισθητική στην οποία έχουμε μια επιλεκτική μυωπία: βλέπουμε μια φωτογραφία αισθητικά λες και δεν βλέπουμε τι δείχνει, αδιαφορούμε για το θέμα αλλα μας νοιάζει η απόδοση του; Η ηθική μας έχει φτάσει σε ένα σημείο να λέμε πως αφού δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό που βλέπουμε, τουλάχιστον ας το βλέπουμε σαν θέαμα, ας κοιτάμε τους καημένους νεκρούς την ώρα που εμεις εχουνε αναπαυτεί σε ένα "κι εγω τι να κάνω;". Είναι η φωτογραφία και το θέμα της δυο διαφορετικά θέματα; μια φωτογραφία είναι χίλες λέξεις, συμφωνω, αλλα ποιές λέξεις; τι μας λέει η φωτογραφία που βλέπουμε; ξερουμε να διαβάσουμε την φωτογραφία ή προτιμάμε να θαυμάσουμε το σύμπλεγμα φόρμας, γεωμετρίας και χρώματος; υπάρχουνε αισθητικοί περιορισμοί σε συγκεκριμένα θέματα; πρέπει δλδ να λέμε πως σε κάποια θέματα πρέπει να προσέχει ο φωτογράφος πως να τα αποδόσει ενω σε άλλα η "καλλιτεχνικότητα" είναι σαν να χρυσώνουμε ένα χάπι που δεν πρέπει να χρυσώνουμε επειδη είναι μια σκληρή εικόνα; πόσο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε αν μια εικόνα είναι ιερόσυλο να την διαχειριζόμαστε αισθητικά όταν είμαστε μακριά απο το γεγονός (πόλεμο, καταστροφή κλπ); 

Τελικά, όταν βλέπουμε μια εικόνα, την βλέπουμε πραγματικά ή βλέπουμε ένα κομμάτι απο τον εαυτό μας σε αυτήν; η απόρριψη ή η έγκριση της, ειναι και γνωμοδότηση για τον χαρακτηρα μας;...

Τι κάνει μια φωτογραφία καλή;

Σήμερα, μέρα βροχερή και συννεφιασμένη (αλλά με καθαρή ατμόσφαιρα όταν δεν έβρεχε και ωραίο φως) βγήκα βόλτα στο κέντρο της Λάρισας. Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να πολεμήσω ακόμα έναν φωτογραφικό μου δαίμονα, να φωτογραφίζω ανθρώπους και μάλιστα όταν με κοιτάνε ή ενω ξέρουνε πως τους φωτογραφίζω. Σε ένα απο τα πιο κεντρικά σημεία της Λάρισας, δίπλα σε ένα απο τα πολλά μας συντριβάνια ήτανε σε μια αναπηρική καρέκλα μια γηραιά κυρία. Σκεβρωμένη, με σκυφτό κεφάλι και παλιά ρούχα, ήτανε ο ορισμός της κυρίας που ζητούσε ελεημοσύνη. Κοιτώντας την για 2" είδα πίσω της το λευκό συντριβάνι κι έμοιαζε τέλειο φόντο για μια τέτοια εικόνα. Σήκωσα την μηχανή, εστίασα, έφτιαξα το κάδρο μου...αλλά σταμάτησα. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα τεχνικό. Ηθικό ήτανε το θέμα. Μια φωτογραφία ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου που ζητάει βοήθεια είναι μια "καλή" φωτογραφία; 

Θυμάμαι κάποτε στην σχολή είχε έρθει ο Γιάννης Σταθάτος, μεγάλος φωτογράφος και με μεγάλη προσφορά στις Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθηρων, για μια ομιλία. Στο διάλειμμα τον πλησίασα εγω και κάποιοι άλλοι για ερωτήσεις. Κάποιος τον ρώτησε: "τι κάνει καλή μια φωτογραφία;". Κι εκεινος σαν να ειχε ακούσει χίλιες φορές την ερώτηση, είπε "αμα το ήξερα, αγόρι μου, θα το εβαζα σε καθε φωτογραφία, μονο τι δεν πρεπει να έχει μια φωτογραφία ξερω". Η εικόνα ενός ανθρώπου που ζητάει ελεημοσύνη είναι στοιχείο που μπαίνει στην φωτογραφία; υπάρχει όριο στο πόσο καταγραφικός ή όχι μπορεί να είναι ο ρόλος του φωτογράφου; Δηλαδή, μπορώ να παραμυθιάσω τον εαυτό μου και να πω πως εφόσον εγω "απλά φωτογραφίζω αυτό που υπάρχει μπροστά μου, γύρω μου", δεν κάνω κακό; 

Πως να σχολιάσω μια φωτογραφία σαν αυτή επάνω; παρόλο που είναι δικιά μου δεν ξερω πως να εκφραστώ. Μπορώ να την πω "καλή"; μπορεί να είναι καλή ή ωραία ή όμορφη μια φωτογραφία πέρα απο το περιεχόμενο της; Ξερω, θα έχει γίνει το ερώτημα απο κάποια αυθεντία, αλλα στον "διαλογο" μου με την φωτογραφία μου δεν είναι παρούσα η αυθεντία. Είναι ωραία μια φωτογραφία πόνου; είναι όμορφες οι φωτογραφίες απο πολεμικές ανταποκρίσεις ή καταστροφές που βλέπουμε; όπως κι αν τις κρίνουμε παντως, είναι αυτές που μας κάνουνε να θυμόμαστε και το συμβάν και τον φωτογράφο: μερικοί απο τους μεγαλύτερους φωτογράφους στην Ιστορία έχουνε συνδεθεί με οδυνηρές περιόδους ή συμβάντα όπως πόλεμοι, πείνα, αρρώστιες, θανατο και καταστροφή. Είναι θέαμα ο πόνος; κι απο την άλλη, γιατι να μην είναι εφόσον κι αυτός είναι μέρος της ζωής. Δεν ρωτάω αν είναι "τέχνη", το έρώτημα είναι μεγάλο και πολυ δυσκολότερο απ'οτι φαίνεται. Είναι θέαμα ο πόνος; η ανήμπορη κυρία στο καροτσάκι είναι θέαμα για φωτογραφία; έχω δικαίωμα να αγοράσω την εικόνα της αμα βάλω μερικά κέρματα στο χέρι της μηπως; είναι ίσως η απόσταση (ψυχολογική, υγείας, οικονομική) που με κάνει να έχω την άνεση να την φωτογραφίζω και να βλέπω την εικόνα της; μαλακώνει την σκληράδα των φωτογραφιών που βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων το γεγονός οτι εκείνη την ώρα τρώμε το μεσημεριανό μας κι απλά χαζεύουμε; είναι ο φωτογράφος ή ο κόσμος που κρίνει τέτοια πράγματα; είναι πολλές και άκυρες τόσες ερωτησεις; 

Στο ερώτημα αν ένα "κλικ" αξίζει τοσες ερωτησεις παντως, ξερω την απάντηση. Ναι.

Βόλτα...

Όπως λέει κι εδω "δεν είν' η δόξα, δεν είναι τα λεφτά/ είναι του δρόμου η χαρά"

Σαν την βόλτα μέσα στο γρασίδι, είτε μόνο είτε με παρέα, με τα φύλλα πεσμένα κάτω και να ακούς τον ήχο τους καθώς περπατάς αναμεσα τους δεν μπορώ να σκεφτώ.

Η φωτογραφία είναι απο το πάρκο Αλκαζάρ στην Λάρισα...

It's a bookcrossing world after all...

Αν δεν ξέρετε ήδη τι είναι το Bookcrossing μπορείτε να διαβάσετε τον Ταξιδιωτικό Οδηγό του. Ή αν είστε bloggers και μπορείτε  να διαβάσετε άνετα στον υπολογιστη, τοτε διαβάστε την καλύτερη ίσως σειρά άρθρων (1, 2, 3, 4, 5) σε blog που γράφτηκε απο bookcrosser και blogger στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια, το bookcrossing ειναι η ιδέα του να απελευθερώνεις βιβλία ωστε να μην "φυλακίζονται" στα ράφια μιας βιβλιοθήκης. Αυτό μπορεί να γίνει είτε ελεύθερα, σαν wild release δλδ, ή ελεγχόμενα, σε Ζώνη ή μεσω bookring και bookbox. 

Το τι είναι πραγματικά το bookcrossing μπορείς να το περιγράψεις σε έναν συγκεκριμένο αριθμό σειρών. Μεγάλο, αλλα συγκεκριμένο. Και μπορεί να ειναι και το ίδιο το bookcrossing  κάτι συγκεκριμένο. Αλλα πέρα απο τις περιγραφές, το bookcrossing στην Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο. Πέρα και πάνω απο μια ιδέα ειναι οι άνθρωποι του.

Πριν απο τρία χρόνια περίπου, γράφτηκα στο bookcrossing μετά απο μια ανακοίνωση που είδα σε ένα φυλλάδιο σε κάποιο κυλικείο. Για εναμιση χρόνο σχεδόν ημουνα αμέτοχος: μικρή συμμετοχή στο forum, λίγα βιβλία, γενικα λίγη κίνηση.  Μετά γνώρισα τους ανθρώπους του και απο τότε είμαι μαγεμένος. Απο τότε, κάθε μήνα, τουλάχιστον μια φορά, βρίσκομαι με bookcrossers απο την Λάρισα, ανθρώπους που δεν ήξερα ποτέ και δεν είχαμε κανένα κοινό πριν γνωριστούμε με αφορμή το bookcrossing. Κι απο τότε θεωρώ αυτους τους δυο τρεις ανθρώπους φίλους μου, κι ευχομαι κι εκείνοι να με βλέπουνε έτσι. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα βρισκόμαστε ακόμα πιο συχνά για να συζητησουμε για το επερχόμενο συνέδριο που θα γίνει στην Λάρισα, την Άνοιξη του 2009. Ναι, καθε χρόνο γίνεται ένα "συνέδριο", μια πανελλήνια συνάντηση που κρατά 3-4 μέρες και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, βλέπουμε ήδη γνωστούς και προσθέτουμε κι άλλους, ανταλλάζουμε δώρα και χαμόγελα και περνάμε όσο καλύτερα γίνεται. Όπως γίνεται και συνηθως στις μηνιαίες συναντήσεις που γίνοντα σε όλη την Ελλάδα σχεδόν: Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κρήτη, Βόλο κι ελπίζουμε κι αλλού. Συναντήσεις που ξεκινήσανε απο ένα αμήχανο καφεδάκι 3-4 ατόμων και τώρα έχει γίνει ενας 4ωρος καφές-φαγητό-ποτό με πολύ χαμόγελο, απο άτομα που ανυπόμονα περιμένουνε αυτη την μαγική μέρα που θα δούνε ανθρώπους που γνωρίσανε μέσω bookcrossing. Και μεσα απο αυτές τις συναντήσεις βλέπουμε ήδη σχέσεις, γάμους, εγκυμοσύνες, πολλά. 

Το bookcrossing μου άλλαξε την ζωή όχι μόνο με τους ανθρώπους του αλλα και με τα βιβλία του: γνώρισα τον Gabriel Garcia Marquez, διαβασα το Tuesdays with Morrie που με συντάραξε, το Five People you meet in Heaven, την Θαλασσα του Χαρούν, την Ασκητικη. Μου πήρανε δώρο τον Μικρό Πρίγκηπα. Γέλασα μέχρι δακρυων πολλές φορές με τον Λένο Χρηστιδη. Απέκτησα τα Ανοιχτά Χαρτιά του Ελύτη που το φυλάω σαν Βίβλο. Χαμογέλασα για ώρες με τον Τριβιζά και τις ιστοριες του. Διαβασα χιλιάδες σελίδες που με επηρεάσανε όσο ελάχιστα πράγματα στην ζωή μου. Και τα πιο πολλά απ'αυτά μάλιστα χωρις καν να αγοράσω τα βιβλία...

Οι καλύτεροι μου φίλοι ειναι bookcrossers πια. Τα πιο πολλά ονόματα στον κατάλογο του κινητού μου έχουνε ένα "πραγματικό" όνομα κι ένα ψευδώνυμο δίπλα, αυτο που χρησιμοποιούνε στο bookcrossing. Τις προάλλες βγήκα για φαγητό και καφέ με bookcrossers. Και δεν ειναι οι πρώτοι φορά. Πριν απο ενάμιση μήνα ήρθανε bookcrossers αλλα κυριως (και πλέον) φίλοι απο Αθήνα και Θεσσαλονίκη στον Βόλο όπου και περάσαμε μια υπέροχη μέρα με καφέ, φαγητό, γλυκά, γέλια, βιβλία, φωτογραφίες και πολλά χαμόγελα. Έχω αναβάλει δουλειές για να δω bookcrossers. Εχω περάσει βράδια και βράδια με κάποιους απ'αυτους. Έχω κλάψει, γελάσει, συζητησει, πιει κιλά καφέ και τσάι, φάει κομμάτια και κομμάτια πίτσας και γλυκών, δει ταινιες, πάει για μπάνιο, για ψώνια, κάνει τα πάντα μαζί τους. Όλη μου η ζωή πια είναι με ανθρώπους που προέρχονται απο το bookcrossing σχεδόν, bookcrossers απ'ολη την Ελλάδα. Λάθος, όχι bookcrossers. Φίλοι.

Ο Damien Hirst και το ακριβοτερο βοδινο στον κόσμο!

Στις 15 και 16 Σεπτεμβρίου, έγινε μια μεγάλη δημοπρασία στον οίκο δημοπρασιών Sotheby's στον Λονδίνο. Η δημοπρασία ειχε μονο ένα όνομα, το μεγαλύτερο και ακριβοτερο ισως όνομα καλλιτέχνη εν ζωή, του Damien Hirst. Πολυ καιρό πριν την εναρξη της δημοπρασίας ειχε ξεκινησει ο θόρυβος σχετικά με τα ποσά που θα ξοδευτούνε για να αγοραστούνε τα έργα του απο συλλέκτες απ'ολο τον κόσμο. Αυτό που δεν ακούστηκε ιδιαιτερα είναι πως ο Hirst αποφάσισε να κάνει την δημοπρασία μιλώντας απευθειας με τον Οίκο Sotheby's, παρακάμπτοντας γκαλεριστες και μεσάζοντες των οποίων τις προμηθειες χαρακτηριζει ο ίδιος ληστρικές. 

Οι τιμές που πιάσανε τα έργα του, του χαρίσανε ακόμα ένα ρεκορ πωλήσεων έργων τέχνης, φτάνοντας περίπου τα 140 εκ. ευρώ (οχι δολλάρια παρακαλώ, ευρά!). Το πιο γνωστό έργο της δημοπρασίας, το "Golden Calf" ή "Χρυσό Βόδι" έφτασε την τιμη ρεκορ των 11,6 εκ. ευρώ την ωρα που εκτιμησεις δίνανε την πιθανοτητα να φτάσει μεχρι και τα 24 εκ. 

Πολύς σάλος ξεσηκώθηκε για τις τιμες και το που μπορεί να φτάσει η τέχνη, πόσο υπερβολικές ειναι οι τιμές κλπ. Ωστόσο, το έργο του Hirst δεν ειναι απλά αυτα που φτιάχνει. Αν πάρουμε για παράδειγμα το "Golden Calf" θα δουμε πως ητανε ουσιαστικά ενα αληθινό ζώο, βυθισμένο σε φορμαλδεΰδη, με οπλές καλυμένες απο ατόφιο χρυσάφι 18Κ και έναν χρυσό δισκο στο κεφάλι του. Αυτο. Μονο. Μονο; Το "Golden Calf" δεν ειναι απλά ένα ζωο, ειναι ένα αντικείμενο που ένας καλλιτέχνης, και μαλιστα αναγνωρισμένος, το χρησιμοποίησε, του άλλαξε την "χρήση", την καθιερωμένη εικόνα που έχουμε, το βάφτισε "έργο τεχνης" και το πουλησε. Και πήρε 12 εκ. ευρώ σχεδόν. Η ιστορια για την τακτική αυτή ξεκινά απο τον Τισιάνο: οταν γύρισε απο τις σπουδές του στην Βόρεια Ευρώπη στην Ιταλία, ο θρυλος θέλει να τον επισκέφτεται μια μέρα στο εργαστήριο του ο ίδιος ο Βασιλιάς. Κάποια στιγμη λοιπόν που ζωγράφιζε ο Τισιανός, του έπεσε το πινελο και έσκυψε ο ίδιος ο Βασιλιας να το πάρει και να του το δώσει! Τοτε, και ανεκαθεν, αυτη η κίνηση θεωρήθηκε η "υπόκλιση της κοσμικης εξουσιας στο ταλέντο του καλλιτέχνη". Με αυτη την κίνηση, βλέπουμε μια ας πουμε "προσκυνηση' του καλλιτέχνη σε αναγνώριση του ταλέντου του (εξάλλου, ο Μιχαηλ Άγγελος ονομαστηκε απο τους συγχρόνους του divino, θεικός). Αν φτάσουμε στον 20ο αιώνα, θα δουμε τον Marcel Duchamp, εναν καλλιτέχνη που ξεκινησε απο τον φωβισμό συνεχισε  στον κυβισμό και κατέληξε να θεωρείται μια απο τις κορυφαιες μορφές της τέχνης. Γιατι; Γιατι κατάλαβε την λατρεία που ο κόσμος ειχε στο πρόσωπο του καλλιτέχνη (αλλα όχι απαραιτητα στο έργο του) που επελεξε έτοιμα, καθημερινα αντικείμενα (τα περιφημα ready mades), τους άλλαξε χρηστικη αξία (τα αναποδογυρισε, τα έβαψε, τα χρησιμοποιησε ανορθοδοξα), τα υπέγραψε και τα ανακυρηξε τέχνη, επειδη αυτός ήθελε. Και το κοινό τον προσκυνησε.

Ο Damien Hirst, στις αρχές του 21ου αιώνα κάνει κάτι πολυ απλό: δημιουργεί έργα που μας δείχνουνε όχι το ταλέντο του ως καλλιτέχνη απλά, αλλά ως ενός ανθρώπου που καταλαβαίνει την εποχή και την χρησιμοποιεί προς το συμφέρον του. Στο έργο του αντανακλάται ο σύγχρονος άνθρωπος, ο φιλότεχνος που αναγνωριζει και προσκυνα αυτός (και το τσεκ των επιταγών του) ένα όνομα τόσο ισχυρό, που μια κίνηση του, μια υπογραφή του αρκεί για να αναδείξει ένα "ταπεινό" αντικείμενο σε υπερπολυτιμο και πανάκριβο έργο τέχνης. 

Τα λεφτά που δοθήκανε ειναι πολλα; Την τιμή δεν την καθόρισε ο καλλιτέχνης, την καθόρισε η εποχή μας, η διεθνης οικονομικη και πολιτιστικη συγκυρία, η κουλτούρα που έχουμε διαμορφώσει. Στο ερώτημα αν ειναι λογική ή όχι η τιμη δεν υπάρχει νομιζω απάντηση. Εκει που πρέπει να ψάξουμε ειναι αν ο κόσμος και η κουλτούρα μας ειναι λογικά ή όχι, αν λειτουργούνε με βάση αυτο που λέμε λογική. Και στο κάτω κάτω, ίσως πρέπει να ψάξουμε αν πρέπει να ψάχνουμε για λογική σε τέτοιες καταστάσεις. Στο κάτω κάτω, η τέχνη ειναι περιττή, μπορούμε πρακτικά να ζήσουμε χωρις αυτήν. Αλλα δεν (θελουμε να) ζούμε χωρις αυτήν, αντ'αυτού την ακριβοπληρώνουμε.

Η πρώτη κρύα νύχτα...

Για χρόνια τώρα θυμάμαι πως πάντα με "εντυπωσίαζε" η πρώτη δροσερή νύχτα που σημάδευε το πέρασμα απο το καλοκαίρι στον φθινόπωρο, η πρώτη "κρύα" νύχτα μετά το καλοκαίρι και τις ζεστές νύχτες του. Το πρώτο δροσερό απόγευμα που θα πάρω κι ένα πουκάμισο να φορέσω πάνω απο το μακό κοντομάνικο μου, που θα παραγγείλω κάποιο ζεστό ρόφημα αντί για το κρύο που έπαιρνα μέχρι τότε, που θα νιώθω ενα δροσερό αεράκι στο δέρμα μου στο δρόμο για το σπίτι. Μια βραδιά που μου θυμίζει πως έρχεται μια νέα εποχή, με τα δικά της λατρεμένα πράγματα, τις δικές της ιδιαιτερότητες και στιγμές, τα δικά της χρώματα, τις δικιές της μυρωδιές. Μια εποχή που ήξερα μεν πως θα έρθει, αλλα αυτή την νύχτα δε είναι αλλιώς: την γεύομαι για πρωτη φορά, την καλωσορίζω και με καλωσορίζει.

Σου έχει τύχει ποτέ να θέλεις να κάνεις κάτι που ακόμα κι αν το έχουνε κάνει κι άλλοι εσυ θέλεις να το κάνεις απλά και μόνο επειδη σ'αρέσει κι επειδή θέλεις εσύ να το κάνεις; και θες να το κάνεις για σένα, για να ξέρεις πως το έκανες, χωρίς να πουλήσεις μούρη σε κανέναν; ε, εγώ απόψε το έκανα: έβγαλα μια καλή φωτογραφία την πανσέληνο!

Καλό φθινόπωρο. Θα είναι...

Impossible is nothing

Εδω και μερες ξεκινησε το διαβασμα της εξεταστικης του Σεπτεμβρίου. Μολις την τελευταια εβδομαδα αρχισα να εχω καλη απόδοση και να διαβαζω με προγραμμα. Στοχος ειναι τα επτά μαθηματα σε περιπου 22 μερες. Καποτε θα μου ακουγοτανε πολλά αλλα τωρα οχι, το εχω παρει αποφαση περισσοτερο απο ποτέ. Τιποτα δεν ειναι αδυνατο τωρα πια, οχι μονο στο πανεπιστημιο αλλα και παντου. Τον τελευταιο εναμιση χρόνο έχω αλλάξει πολυ. Αλλα ακομα με αναγνωριζω, δεν εχω γινει κάτι άλλο, απλα μια άλλη εκδοχή αυτου που ημουνα και πριν. Ολα ειναι διαφορετικα.
Πριν λιγες μερες ηρθε ο νεος φακος για την μηχανή (Tamron 55-200Dii) και το vertical grip που παιρνει μια εξτρα μπαταρια, αυξανοντας την αυτονομια της μηχανης στις 750 τουλάχιστον λήψεις. Μπορει να ακουγονται λιγο αλαμπουρνέζικα ολα αυτα, αλλα εμενα μου φτιαξανε την διαθεση για πολλες μερες.
Εχω και το συνεδριο φυσικα. Ειμαι μελος της οργανωτικης επιτροπής του 4ου Ελληνικου Συνεδριου Bookcrossing που θα γινει στην Λάρισα την Άνοιξη. Ευτυχως εχουμε ξεκινησει απο νωρις να το οργανωνουμε και δεν αγχωνομαστε (ακομα).
Η πιο συχνη παρεα των ημερων ειναι φυσικα τα Φιλαράκια (καθε φορα που εχω διαβασμα παιζουνε στην τηλεοραση με δυνατη φωνή) και η μουσικη. Οριστε και η playlist:

Lizz Wright - ολο το νεο αλμπουμ The orchard και ειδικα τα My Heart, Idolize you, Old man
James - Best of James, παααααρα πολυ καλο!
Depeche Mode - το αλμπουμ Violator με μια προτιμηση στο Personal Jesus, το οποιο ειναι μαγευτικο κι απο τον Johny Cash
Τhe Afrosamurai OST, απλα απιστευτο, απο τον RZA των θρυλικων Wu Tang
Sonny J - If you hold my hand, διασκευη παλιου τραγουδιου της Dolly Parton
Mercy - Duffy, απιστευτο κομματι!
Back to black - Ema Winehouse. Μπορει να ειναι τρελή, τζανκι, αλκοολικη και με ανεκδιηγητο χτενισμα αλλα η φωνη της ειναι παρα πολυ καλη
Amerykah Badu - Twinkle, πολυ καλο κομματι, με τον τυπο προς το τέλος του κομματιου να τα σπάει με αυτα που λεει

Ολυμπιακοι αλα ελληνικά, να'ουμ'...

Ενα παρα πολυ καλο και χαρακτηριστικο βιντεακι για τους Ολυμπιακους της Αθηνας, τωρα που ειναι κι επικαιρο το θεμα...

Φωτογραφία

Μερικες φορες ξεκιναω να κανω κατι και ψιλοχάνομαι στην διαδρομη. Δεν ειναι οτι ξεχνάω τι θελω να κανω, αυτο δεν το ξεχνάω ευκολα, ξεχνάω τις λεπτομερειες. Καμια φορά παιρνει και το μυαλό μου αέρα και ψιλοξεχνάω ή κάνω οτι ξεχνάω καποιες βασικες λεπτομερειες. Και ξαφνικα μια ωραια μερα, ενα "σημαδι", μια φωτογραφία με φερνει στα ίσα μου. Μου υπενθυμιζει τι κανω, γιατι το κανω, γιατι το ξεκινησα και τι πραγματικα αγαπάω να κανω μ'αυτο που εχω στα χερια μου.
Λατρευω την φωτογραφια. Αυτο μετριέται με πολλους τρόπους: οικονομικα με το ποσα λεφτα ξοδευω γι'αυτην, πρακτικα με το πόση ώρα ασχολουμαι μ'αυτην, ηθικα και κοινωνικα με το πόσο εχω ζαλίσει τους πολυ δικους μου ανθρώπους γι'αυτην και τους εχω πιέσει να τους φωτογραφίσω, γενικα με πολλους τρόπους. Πανω απ'ολα, αγαπαω την Φωτογραφια την ίδια ομως. Απο την υλικη της υπόσταση, ενα κομματι τυπωμενο χαρτί με μια εικονα επάνω, μεχρι και την Τέχνη την ίδια, την Ιστορια της, τους ανθρώπους της, τα ανεκδοτα της, τα απ'ολα της. Δεν αγαπαω μονο την φωτογραφια που βγάζω εγω. Αγαπαω την Φωτογραφία γιατι μ'αρεσει να βλέπω φωτογραφίες. Να ζω με τις εικονες, να γνωριζω αχόρταγα τον κόσμο βλέποντας κομμάτια του κόσμου μεσα σ'ενα κομματι χαρτί, σε μια οθόνη ή και στην τελικη μεσα απο ενα σκοπευτρο φωτογραφικης μηχανης.
Για όλα αυτα φταιει η φωτογραφια παραπανω και η τυχαια μου συνάντηση μαζι της στο daily dose of imagery, ενα site φωτογραφικο το οποιο θα βρειτε και στα λινκς διπλα. Να'ναι καλα...

Playlist

Το πιο ομορφο τραγουδι που βγηκε ποτέ ισως, συχνα με κανει να δακρυζω λιγουλακι...


Ενα απο τα πιο γλυκα τραγουδια ολων των εποχων, θελω να το ακουω για μια ζωη...


Ενα απο ΄κεινα τα τραγουδια που ακους καπου καπως καποτε και σου μενουνε στο μυαλο. Δενε χω ιδεα για τον στιχο αλλα μου φαινεται αστειος σχετικα, το τραγουδι δε μου βγαζει μια απιστευτη γλυκυτητα


Ενα καταπληκτικο τραγουδι απλα, Raining in Baltimore απο Counting Crows


Απο την πρωτη φορα που ακουσα αυτο το τραγουδι στην ταινια Αρμαγεδων, σε ενα σινεμα στην Αθηνα το θεωρω απλα καταπληκτικο, ενα απο τα πολυ αγαπημενα μου!


Ενα απο τα πιο δυνατα τραγουδια με τον Johny Cash, ανατριχιαζω προς το τελος παντα σχεδον