123

Ηρθε κι εμενα η σειρα μου γι'αυτο το παιχνιδι μετα την προσκληση της Gia. Και οι κανονες ειναι λοιπον:


1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

Το βιβλιο που βρεθηκε πιο κοντα μου εκεινη την στιγμη λοιπον ειναι ο "Θεραπευτης" του Ηλια Φλωράκη. Απολαυστε τις σειρες 6-8 λοιπον της 123ης σελιδας του βιβλιου:


"... αδελφο μου, για να δουμε ποιος θα σκάσeι πιο γρηγορα. Εκεινο τον
καιρό, έκλεινα τα ματια και ανεπνεα πολυ αργά. Οι λειτουρ-
γιες μου πεφτανε και δεν χρειαζομουν πολυ οξυγόνο. Το ίδιο..."

Απ'οτι εχω δει, οι πιο πολλοι εχουνε ηδη συμμετασχει στο παιχνιδι, αμα περασει ομως η butterfly ή ενας εκ των τρελοτουριστων, παρακαλω να παραλαβει την προσκληση του!!!

Βραδινες φωτογραφίσεις

Πάντα μου αρέσανε οι βραδινες φωτογραφισεις. Απο τοτε που άρχισα να ασχολουμαι καπως πιο σοβαρα, με μια Zenit στο χέρι, εβγαινα στα Γιάννενα ή στην Λάρισα για φωτογράφιση. Καθώς όμως δεν ειχα τρίποδο συνηθως βγαινανε κουνημένες, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο αλλα παντα μου άρεσε το αποτελεσμα και καταλαβαινα οτι με ένα τριποδο θα βγαινανε καλυτερες φωτογραφιες. Τοτε πηρα την Ντίνα (μια Minolta Dynax4) και ενα τριποδο (το πιο φτηνό που βρηκα) και εβγαινα για φωτογράφιση, στην Λάρισα συνηθως αλλα με παθος μεγαλύτερο απο πριν. Στην συνέχεια ηρθε και η Konica - Minolta 5D και μετα η (καταπληκτικη) α100, όλες παρεα μαζι μου στην αγαπημενη μου φωτογραφικη τσάντα για τις βραδινες φωτογραφίσεις.
Μου αρέσουνε πολλα στην βραδινη φωτογράφιση. Μου αρέσει ολη η διαδικασία, η ετοιμασια για να φορέσω ρούχα ελαφρά αλλά ζεστα, η περιήγηση με το τριποδο ανα χειρας ετοιμο να στηθει και να φωτογραφισω κατι που ειδα, τα φώτα, η ερημια στους δρόμους, οι άνθρωποι της νυχτας που γυρνάνε ή πανε για διασκέδαση ή σπίτια τους, το γεγονος οτι η πόλη αλλάζει το βράδυ, γινεται κάποια άλλη εκδοχη της "πρωινης" πόλης, πιο γοητευτική για μενα.
Η βραδινη φωτογράφιση, αν και απαιτητική, εχει την ανταμοιβή της, φωτογραφιες και εικόνες αλλιώτικες. Οταν αρχισα να μελετάω Φωτογραφία με εντυπωσίασαν οι φωτογραφιες με τις γραμμές φωτός στους δρόμους των πόλεων απο τα αυτοκινητα και γι'αυτο φροντισα απο νωρις να μαθω πως γινεται αυτό. Οταν έμαθα ξεκινησα να πειραματιζομαι (το ίδιο βράδυ μαλιστα χαλασα δυο 36αρια φιλμ ολα με τετοιες φωτογραφιες) με δικες μου εκδοχες στις πόλεις που ημουνα.

Και δεν το κρυβω οτι ακομα μ'αρεσει αυτο το εφε, με τις γραμμες των φωτων, φευγαλεες εικόνες ταχύτητας και αυτοκινητων που χανονται για να μεινει μονο μια φωτεινη γραμμή απο το περασμα τους μπροστα απο τον φακό μου.

Ακομα και σε ασπρομαυρες εκδοχες, η ταχυτητα, η κίνηση, το φως, η γραμμη που μοιαζει με ακτινα λεηζερ φαινεται αρκετά καλα.
Και παντα μου άρεσε το πως συνδυάζεται με την εικόνα του ακινητου γυρω κοσμου όλη αυτη η κίνηση: κολώνες, φώτα,, κάγκελα, δεντρα, χιλια δυο πραγματα ακινητα, σαν να φαινονται απαθή μπροστα σε τοση ταχυτητα και κινηση.
Μ'αρεσε πολυ η μεταμόρφωση που προσφέρει η νύχτα. Η άμμος φαινεται πρασινοκιτρινη απο τα φωτα στην παιδικη χαρά, οι κούνιες μοιαζουνε μακρια απο την "παιχνιδιαρικη" εικόνα που εχουνε την μερα και οι σκιες αιωρουνται απο κατω, ακινητες.
Ακομα και τα δεντρα αλλάζουνε χρώμα το βράδυ, παιρνουνε το θερμό κοκκινωπό χρώμα των προβολέων εκει κοντά και μοιάζουνε με ψευτικα. Αλλα ειναι πανεμορφα, τα λατρευω.
Πολλες φορές παιρνω και μουσική μαζι μου αν και μου αρεσουνε πολυ οι ηχοι της νυχτας. Οι μουσικες επιλογες κυμαινονται αν και συνηθως ειναι hip hop. Οπως και το κομμάτι παρακατω, απο τους Delinquent Habits

Delinquent Habits ...

Επιφάνεια εργασίας

Οταν μια πεταλούδα σε προσκαλει σε κατι δυσκολα μπορεις να πεις οχι. Οποτε οριστε η εικόνα που εχω στην επιφάνεια εργασίας μου:Αυτη την φωτογραφια την ειχα δει εδω και καιρό σε ενα site του National Geographic και με εντυπωσιασε απο την πρωτη στιγμή. Λιγο τα χρώματα, λιγο η κλίμακα (κατω δεξια ειναι κατι άνθρωποι...) και λιγο το οτι προκειται για φωτογραφια μιας λιμνης με εκαναν να την εχω στην επιφάνεια εργασιας μου.
Για να μας δειξουνε παρακαλώ τι εχουνε στην επιφάνεια εργασιας τους η moukelis (αν και ξερω...), η mariel, η χελώνα και η annabooklover

Βολτα στην λαική

Εδω και δυο μηνες ημουνα χωρις μηχανή. Και σ'αυτους τους δυο μηνες καταλαβα οτι οταν ειχα μηχανή εκανα τα χιλια μυρια σχέδια για φωτογραφισεις κι εξορμήσεις αλλα ποτε δεν τις πραγματοποιησα καθώς τις ανεβαλα για αργότερα. Έτσι, όταν επιτέλους πήρα στα χέρια μου την καινουργια μηχανή αποφάσισα να μην χάσω χρόνο. Πρωτη επιλογή ητανε η λαϊκή της Λάρισας στην Νεάπολη.
Παντα ηθελα να παω στην λαική για φωτογράφιση. Λιγο ο πολύς κόσμο, λιγο οι φυσιογνωμιες που εβλεπα να κυκλοφορουνε οταν πήγαινα με τον πατέρα μου μικρός, λιγο οι φωτογράφοι που με επηρεάσανε και τους θαυμάζω, πολυ η αγάπη μου για την φωτογραφία δρόμου και το ρεπορταζ, παντα ηθελα να παω. Για να ειμαι ειλικρινης όμως φοβόμουνα κιόλας. Μεσα σε τοσο άγνωστο κόσμο με μια μηχανή που παντα προκαλεί νευρικότητα ή ακομα και νευρα κανονικά (θα αναφερθουμε σε αλλο ποστ ενδελεχώς) δεν ηξερα τι αντιδράσεις θα συναντήσω. Το Σαββατο που αποφάσισα να παω ητανε το πιο κρυο του φετεινού χειμώνα (16 Φεβ.). Πολυ κρυο, χιονιζε ελαφρώς απο την πρωτη στιγμη κι ο άερας ητανε παγωμενος. Αλλα το ειχα αποφασίσει να φωτογραφισω. Απο όλη την διωρη εξόρμηση, δυο περιστατικά θυμάμαι συνέχεια:

Ο Ζητιάνος
Σε καποιο μέρος της λαικής υπήρχε όπως πάντα ενας ζητιάνος. Σε καθε λαική βρισκονται αρκετοί ζητιάνοι και παντα τους θεωρουσα "γοητευτικά" θεματα. Και ταυτοχρονα τα πιο αμηχανα απ'ολα ισως. Κι αυτό γιατι ναι μεν ειναι προσωπα σε δημόσιο χώρο άρα μπορω να τους φωτογραφιζω αλλα δεν ειναι το ίδιο με όλους τους υπόλοιπους. Μιλάμε για ανθρώπους που ζητάνε λίγα λεφτά για τις καθημερινες τους αναγκες, ανθρώπους πολλές φορές αρρώστους, ανίκανους, εγκαταλειμένους στην τυχη τους απ'ολους. Η ύπαρξη τους στον χώρο συνηθως ειναι τέτοια ώστε ειτε να γινονται ευκολα ορατοι για να ριξει καποιος τον οβολό του ειτε να γινονται "αόρατοι" σχεδόν, σαν να θελουνε να μην ενοχλησουνε με την επαιτεια τους τον περαστικό. Αυτος λοιπόν ηταν της δευτερης κατηγοριας. Μαζεμενος και ακινητος, δεν μιλουσε, απλα στεκότανε εκει και ειχε ενα πιατάκι απο γλάστα μπροστά του για να ριχνουνε τα λεφτά οι περαστικοί. Περασα πολλες φορες απο εκει μπροστά για να αποφασίσω αν θα τον φωτογραφίσω ή όχι. Τελικά τον φωτογράφισα στα γρηγορα όπως φαινεται παρακάτω. Και μετά του άφησα λιγα λεφτά. Μπορώ όμως ετσι να "αγοράσω" την φωτογραφια του, την εικόνα του; μπορω να πω οτι εφοσον ειναι σε δημόσιο χώρο μπορω να τον φωτογραφισω όπως τον καθένα; Αρκούνε λίγα κερματα για να αγοράσεις την ευκαιρια να φωτογραφίσεις εναν ζητιάνο; και ποια ειναι αυτη η τιμη; ειναι η εικόνα του θεαμα ή θεμα για φωτογραφία; κι αυτη η φωτογραφια που προκυπτει τι ειναι; καλλιτεχνική, καταγραφή, τι ειναι;

Ο καπετάνιος
Προς το τέλος της λαικής ειναι οι πάγκοι των ψαράδων. Περασα λιγες φορες απο εκει να δω πως ειναι γενικά εκει το μερος και δεν φανηκε κακό. Ειχε κίνηση και φανηκανε αρκετα απασχολημένοι για να ασχοληθούνε μαζί μου. Καποια στιγμη, βλέπω εναν να εχει φτιάξει εναν πάγκο απο ψαροκασέλες και να καθαριζει ψάρια. Δεν μπορουσα να αφησω την εικόνα να φυγει, μαζεψα ο,τι κουράγιο ειχα και τράβηξα την φωτογραφία που βλεπετε. Μολις την εβγαλα όμως, άκουσα εναν απο τον πάγκο να ρωτάει φωναχτά με επιδοκιμασία "εβγαλες φωτογραφία τον καπετάνιο;". Απαντησα (δειλά) οτι εβγαζα γενικα τον χώρο και μου ειπε να βγάλω μια φωτογραφια τον πάγκο επειδη ειχε καλα ψάρια.

Πόζαρε κι αυτος με το χέρι να δειχνει τον πάγκο του με τα ψάρια και το καπέλο του σε ενα ειδος αυθόρμητου marketing προκειμένου να πεισει τους περαστικούς οτι ειχε τοσο καλή ψαριά που πόζάριζε μπροστά της! Μου φάνηκε πολυ όμορφη χειρονομια και με εντυπωσίασε η άνεση του μπροστά στον φακό.

Γενικά η πρωτη εξόρμηση στην λαική ητανε μέτρια. Βρηκα το θάρρος να σηκώσω την μηχανή και να φωτογραφίσω αλλα όχι τόσο άνετα ώστε να βγουνε οι φωτογραφίες που ηθελα και αξιζανε πραγματικά. Αλλα πήγα και τολμησα. Άλλες εποχές δεν θα εβρισκα το κουράγιο. Τωρα θα ξαναπαω.

Νεα εποχη...

Απο σημερα αρχιζει μια νεα εποχή. Μια εποχη που την ξεκινησα με την βοήθεια μερικων υπέροχων, καταπληκτικων ανθρώπων και φίλων που μακαρι να τους χωρούσα όλους στην αγκαλια μου ταυτόχρονα! Δεν ξερω πως θα ευχαριστήσω ποτέ αυτους τους ανθρώπους, δεν ξερω αν υπάρχει τρόπος αλλα μου δώσανε μια απο τις μεγαλυτερες χαρες στην ζωη μου. Λεπτομερειες δεν μπορω να δημοσιευσω αλλα το καθαρμα ο Αντωνης τελικα πηρε αυτο που ηθελε απο μενα (χαλαλι ρε!).
Η παραπάνω κυρια ειναι απο σημερα δικια μου. Δεν εχει βαπτιστεί ακόμα αλλα ειναι μια Sony α100 και ειναι πανεμορφη. Και ολη η ιστορια της αποκτησης της συμπεριλαμβανε ενα σχέδιο δυο μηνων, ανθρώπους απο διάφορες πολεις ανα την Ελλάδα, μια εκπληξη, μια κάρτα και φυσικα, δάκρυα (και ημουνα τοσο κοντα στην ημερομηνια ληξης της ποινης...). Πριν καν αρχισω να την χρησιμοποιω, η μηχανη ειναι ευλογημένη με πολλα χαμόγελα, αγκαλιες, αγάπη, θετικη ενεργεια και ψυχη υπέροχων ανθρώπων. Τι καλυτερο;
Και για να μιλησουμε και τεχνικα, οριστε τα...προσοντα της:

Τύπος : Reflex (dSLR)
Αισθητήρας CCD : Αισθητήρας 23,6" x 15,8" 10,8 Megapixels (10,2 ενεργά) (yeah baby...)
Μέγιστη ανάλυση (σε pixels) : 3880 x 2600
Τύπος εικονοσκοπίου : Σύστημα σταθεροποιημένο στο επίπεδο του ματιού με πεντάεδρο πρισματικό κάτοπτρο στην οροφή,Πεδίο λήψης: 95 %,Μεγέθυνση: 0,83,Απόσταση ματιού: 20 mm από την οπή στόχευσης, 16 mm από το πλαίσιο της οπής ανίχνευσης με διόπτρα -1,Διόπτρα: -2,5 - +1,0 m-1
Οθόνη LCD : Οθόνη TFT 2,5" (6,35 cm) - 230.000 pixels,Ρυθμιζόμενη φωτεινότητα,Πεδίο προβολής οθόνης LCD: 100 %
Διαθέσιμες θέσεις ISO : ISO Auto, 100, 200, 400, 800, 1600
Διάφραγμα και ταχύτητα : Ταχύτητα: από 1/4000 ως 30 sec,Λήψη με χρονοδιακόπτη 10 ή 2 sec
Ενσωματωμένο φλας : Ενσωματωμένο φλας:Αυτόματο φλας, φλας συμπλήρωσης, συγχρονισμός οπίσθιου φλας, Aσύρματο φλας (με φλας HVL-F56AM ή F36AM προαιρετικά)
Φόρματ εικόνας : RAW, JPEG
Κάρτα μνήμης : CompactFlash I

Ειναι υπέροχη. Αλλα οι άνθρωποι που βοήθησαν στην αποκτηση της ειναι απλα μοναδικοι. Σας αγαπαω πολυ όλους!

Schiele...

Με αφετηρια τον ερωτισμό του Klimt, παρουσιάζει την ανθρώπινη υπαρξη
στιγματισμένη απο τη σεξουαλικότητα και τη νευρωση.
Ο Schiele βλέπει το άτομο ως ύπαρξη μοναχική,
εγκλωβισμένη στη σεξουαλικότητα της,
το σεξ ως καταστροφική δύναμη και οποιαδήποτε ικανοποιηση

καταδικασμένη να καταλήξει στον πόνο

Αλκης Χαραλαμπίδης,
"Η τέχνη του 20ου αιώνα", τομ.1

Pingu!

Μετα απο προσκληση της moukelis, ηρθε η ωρα να σας δειξω ενα απο τα απολυτως λατρεμενα κι αγαπημένα κινουμενα σχεδια που εβλεπα ανελλιπως όταν ήμουν μικρός.

Κυριες και κυριοι, απολαυστε τον Pingu!!!

O Pingu ειναι ενας πιγκουίνος (προφανως) ο οποίος μενει με τους γονείς του και το μικρό αδερφάκι του στον Νότιο Πόλο, σε καποιο ιγκλου.
Ειναι υπέροχος, παιχνιδιάρης, κανει ζημιες ενίοτε, ψαρευει, παιζει με το αδερφάκι του ή με φίλους του, ερωτευεται, προκαλει πονοκεφαλο στους γονεις του με τις φωνες του και τα παιχνίδια του και γενικα παντα κατι σκαρώνει!
Pingu εβλεπα απο μικρός, απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα τον λάτρεψα και παραμενει μεγάλη αγάπη. Μαλιστα καποτε, ειχα κι ενα παιχνίδι με πολλους πιγκουίνους και μια σκάλα την οποια κατεβαινανε κι ανεβαινανε συνεχεια την ωρα που εγω επεφτα στο πατωμα απο τα γελια καθοτι ητανε απο τα πιο αστεια πραγματα που ειχα δει στην ζωη μου! Για να καταλάβετε, πριν λιγα χρόνια, σε μια βιτρινα ξαναειδα αυτο το παιχνιδι και μαλιστα σε λειτουργια: γελουσα αγνωστο για ποση ώρα μπροστα στην βιτρίνα, στις 1 το βράδυ, με τον κοσμο να με κοιτάει!
Το εκπληκτικο με τον Pingu ειναι οτι ποτέ δεν ειχε υπότιτλους ή μεταγλώττιση. Για την ακριβεια, εκει ητανε το θέμα, οτι δεν μιλουσε, εβγαζε κατι αναρθρες κραυγες, εκανε πολλες χειρονομιες και παρμορφωνε το ραμφος ή ακομα και το σώμα του για να δειξει αυτο που ηθελε. Αλλα ητανε απλα θεικο, καταπληκτικο, αυτες οι φωνες εξηγουσανε τα πάντα, μου δειχνουνε ο,τι πρεπει να ξερω για την ιστορια που βλεπω. Κι αυτο απο αρκετα μικρη ηλικια μεχρι και τωρα.
Ο Pingu ειναι μαλλον η πιο γλυκια και σιγουρα η πιο αστεια παιδικη μου αναμνηση και παντα τον θυμαμαι με χαμόγελο. Ειδικα τον τελευταιο καιρό που ειδα και μερικα βιντεάκια του στο YouTube, κολλησα πραγματικα για ώρες. Μερικα τα ειδαμε μαζι με τον αδερφό μου, γελώντας όπως τοτε μικροι που τα βλέπαμε. Αν και καποια στιγμη μου ξεφυγε ενα δάκρυ, δεν ξερω γιατι. Ισως απο νοσταλγία...
Ευχαριστω πολυ moukelis για την προσκληση και που με εκανες να το ξαναψάξω και να τον ξαναδω!
Οσο για προσκληση, νομιζω θα δωσω την πασα στην butterfly.

Χωρος απόθεσης

Η Μουσειολογια και ο μουσειολόγος ειναι έννοιες μαλλον άγνωστες στην ελληνικη κοινωνια. Κατι σαν...αρρωστια μπορει να ακουγεται σε κάποιους. Ειναι αυτό που θελω να κάνω στην ζωη μου, να γινω μουσειολόγος δλδ. Παντα όμως μου άρεσε και να διδάσκω. Ή εστω να μαθαινω σε άλλους αυτα που ξέρω εγω ωστε να τους ειναι χρησιμα. Κάποιοι ίσως να το χαρακτηρισουνε κι ως κινηση βασισμένη στο "συνδρομο του Μεσσια" ή σε άλλα περιεργα πιθανα απωθημενα, αλλα δεν με πολυνοιάζει. Παντα λοιπόν σκεφτόμουν οτι ηθελα να διδάξω και ειδικα τέχνη που την σπουδάζω στην θεωρητικη και πρακτικη της μορφή.
Δεν ξερω αν μπορει να διδαχτει κανεις να γινει καλός εκπαιδευτικος, νομιζω οτι το ενστικτο και το φυσικο ταλέντο εχει παντα μεγάλο ρολο σε τέτοια πράγματα. Πολλα στοιχεια όμως μπορει να πάρεις κανεις απο καλους "δασκάλους" που συναντά στον δρόμο του. Ειτε τους εχει ο ίδιος ως καθηγητες ειτε τους γνωριζει σαν καθημερινους ανθρώπους. Εναν απο αυτους συνάντησα λιγες μερες πριν.
Την Δευτερα, εδινα ενα μαθημα στη σχολή μου. "Ειδικα Θεματα Μουσειολογιας Ι", μιλάμε για εξειδικευμενα πράγματα. Ο καθηγητης, Δ.Π., πολυ καλός, νεος, με ουσιαστικη χρηση της νεας τεχνολογιας (βρηκα την υλη του μαθηματος σε ιστοσελιδα του και μου εστειλε με email την ύλη ενος άλλου μαθηματος του που εχω να δωσω!) και μουσειολόγος απο τους λίγους. Το βιβλίο που μοιρασε ητανε μια συλλογη άρθρων της Καλτσά, απο τις καλυτερες επιστημονες του χώρου. Το μαθημα εξεταζότανε προφορικα και ειχα την περιέργεια να δω τι θα ρωτησει απο ενα βιβλίο-συρραφη άρθρων. Μπαινοντας να εξεταστώ, η πρωτη ερώτηση ειναι με ποια απο τα άρθρα μεσα στο βιβλίο διαφωνω και σε τι. Ξαφνιάστηκα! Ημουνα διαβασμενος αλλα η ερωτηση ητανε "κοντρα", ενάντια δλδ στις αναμενόμενες ερωτησεις σε θεωρητικα μαθηματα. Απαντάω και η δευτερη ερωτηση ειναι παλι πρακτικη, πως θα χειριζόμουνα εναν τυπο που θα αδιαφορουσε για ενα μουσειο και θα προτιμουσε για την διασκεδαση του να παει σινεμα, για καφε, γενικα οπουδηποτε αλλου εκτος απο ενα μουσειο. Το ηξερα, το ειχα σκεφτει κι εγω κι απαντησα ευκολα.
Η τριτη ερωτηση ομως με αφησε αναυδο: "Ειμαστε εμεις οι δυο σε ενα μουσειο και ειμαστε μουσειολογοι. Η εκθεση που εχουμε ετοιμάσει ανοιγει σε 5 λεπτά αλλα εχουμε ξεχάσει να βάλουμε λεζάντα σε ενα εκθεμα! Εχεις 5 λεπτά, να βρεις και να γράψεις μια λεζάντα ακομα κι αν την επόμενη μερα την αλλάξουμε, μια λεζάντα γι'αποψε. Το αντικειμενο ειναι αυτο" και μου υποδεικνυει ενα τασάκι πανω στο γραφειο του! Μενω ακινητος να κοιτάω το τασάκι για λιγο μην εχοντας συνειδητοποιησει ακριβως την ερωτηση. "Εχεις χάσει ηδη εναμιση λεπτο", μου λεει. Τον κοιτάω και πιανω το στυλό να γράψω; και τι γραφουμε τωρα; υπάρχει "συνταγη" γι'αυτα ή όχι; γράφω στα γρηγορα (με τον καθηγητη να κοιτάει το ρολοι του συνέχεια): "Χωρος απόθεσης κακής ανθρώπινης συνηθειας". Το βλέπει, χαμογελάει, του άρεσε αν και τυπικα ητανε ελλιπες. Μου εξηγει τι "επρεπε" να ειχα συμπεριλάβει και χαμογελάει ξανα. Μου ανακοινώνει τον βαθμό μου, μιλάμε λιγάκι για την μουσειολογια στην Ελλάδα γενικα και φευγω καλησπεριζοντας τον.
Πραγματικα με εντυπωσίασε. Αισθάνθηκα αληθινό θαυμασμό γι'αυτον, οτι πραγματικα με διδαξε κατι πολυ παραπάνω απο το περιεχόμενο του μαθηματος, οτι μου έμαθε πως να δω την επιστημη την ίδια και να καταλάβω περαιτέρω τον χαρακτηρα της. Πραγματικα το χάρηκα πολυ.

ICOM
ICOM - Ελληνικο τμήμα

Καφέ "Φίλοιστρον"

Μέσα στο κάστρο, σε κατι δρομάκια που δεν έχουνε πολλά πολλά φώτα ή πινακίδες. Την διαδρομή την ξέρω απο χρόνια αλλά δεν την έχω διανύσει εδώ και πολύ καιρό. Πολύχρωμο, ξύλινο, με ένα ωραίο κόκκινο σκούρο χρώμα στους τοίχους και τα παλιά κουφώματα. Παλιά ήταν σπίτι σίγουρα, μπορείς ακόμα να διακρίνεις τα δωμάτια, την εσωτερική σκάλα, τα παράθυρα, την ατμόσφαιρα και την σπιτική διάταξη.
Ανεβαίνω την παλιά σκάλα και κάθομαι σε μια γωνία, σε μια ξύλινη καρέκλα σαν εκείνες που καθόμουνα παλιά και δεν με βολεύανε επειδη ημουνα μικρός και δεν φτάνανε τα πόδια μου στο πάτωμα. Το τραπεζάκι ειναι ξύλινο, με μια μαρμάρινη πλάκα επάνω.
Κουβαλάω τετράδια και βιβλία μαζί μου και τ'αφηνω πάνω στο τραπέζι.
Αφήνω την ζαχαριέρα και το τασάκι στο κούφωμα του "τυφλού" παραθύρου στα δεξιά μου.
Ένας παλιός, χρυσαφί, φθαρμένος απο τον χρόνο καθρέφτης κρέμεται στον τοίχο και τον χαζευω για λίγο.
Κοιτάω τον κατάλογο με τα τσάγια: "Τριαντάφυλλο της Κίνας, μαυρο τσάι αρωματισμένο με άνθη τριανταφυλλιάς". Μ'αρέσει. Το παραγγέλνω και ρωτάω τι γλυκά του κουταλιού υπάρχουνε. Μου λεει διάφορα και παραγγέλνω κολοκυθάκι. Ανοίγω τα βιβλία και τις σημειώσεις μου και αρχίζω μελέτη.
Σε λίγο έρχεται και μου αφήνει ενα κανατάκι με το τσάι, ενα φλυτζάνι με ενα μπισκοτάκι "Μιράντα Παπαδοπούλου" σαν εκείνα που έπαιρνα απο το ντουλάπι της γιαγιάς Αθηνάς στα κρυφά, κι ένα πιατάκι με το γλυκό.
Τριαντάφυλλο απο την Κίνα, μπισκότο απο τα παλιά, γλυκο του κουταλιού ντόπιο, κι όλα μέσα στο κάστρο των Ιωαννίνων, διαβάζοντας για τον Φωβισμό και τον "Γαλάζιο Καβαλάρη"...
Ένα πολυ καλό απόγευμα...

23.01.08

Φοβος

Πριν λιγο γύρισα απο μια ταινια τρόμου, την ισπανική ταινια "El Orfanato" (Το ορφανοτροφείο). Και ητανε όντως μια ταινια τρόμου αν και μου το χάλασε λιγο στο τέλος. Αλλα τα φινάλε ειναι και θέμα γουστου. Δυο τρεις σκηνες στο έργο ητανε αρκετά τρομακτικές, ξερετε τωρα, συνδυασμός μουσικής και εικόνας τέτοιος που να σε κανει να πετάγεσαι, να σου μένει το νατσος στο χέρι! Μετά το τέλος της ταινιας όμως δεν βγηκα με κανενα τρομαγμένο προσωπο έξω αλλα με μια μάλλον γελαστή, χαρουμενη έκφραση. Ανακουφισμένος, αυτο κυριως.
Πάντα μετα απο τρομάρες ειμαι ανακουφισμένος. Όχι μόνο στον κινηματογράφο ή την οθόνη γενικά που ξερεις αν όλα τελικα τελείωσαν καλά, αλλα πολλές φορές και στα όνειρα μου. Δεν ειμαι απο αυτους που πετάγονται με ουρλιαχτά στον ύπνο τους μετα απο εφιάλτη αλλα σχεδόν παντα ξυπνάω και θυμαμαι έντονα τον εφιάλτη που μολις ειδα. Έχουνε υπάρξει και φορες που πραγματικά πίστεψα οτι ο εφιάλτης ή το όνειρα που ειδα μόλις ειναι αλήθεια και ψάχνω να βρω στοιχεια μολις σηκωθω να επαληθευσω ή να διαψευσω αυτο που ειδα. Αλλα μετα απο λίγη ώρα νιώθω μια μεγάλη ανακουφιση. Ένα αίσθημα ανανέωσης και φρεσκάδας, σαν να με ανανεωσε ο εφιάλτης και να με βοήθησε. Σαν ενα restart ενα πράγμα,που μετα τα βλέπεις όλα εντάξει. Φορες φορές αισθάνομαι οτι μου έκανε καλό ένα τρόμαγμα απο εφιάλτη. Άλλες φορες με έχω πιάσει να "ευχομαι" για έναν εφιάλτη σχεδόν, προκειμένου να νιώσω εκεινο το όμορφο συναισθημα της ανανέωσης και της ανακούφισης. Δεν αγιάζω τους εφιάλτες, εξάλλου για κάποιους ειναι υπερβολικά ζωντανοί ή άσχημοι. Απλα προτιμώ να βλέπω μια...χρησιμοτητα στους εφιάλτες και να μην τους δαιμονοποιώ τουλάχιστον...