Βουνα

"Οι αρχαιοτεροι απόγονοι του Πρατζαπάτι ειναι τα βουνά. Στην αρχή τα βουνά είχαν φτερά. Πετουσαν απο'δω κι απο κει και κατεβαιναν σε οποιο μέρος τους άρεσε καθε φορά. Αυτη η γη δεν ηταν ακομα στερεωμενη πουθενά. Τότε ο Ινδρα εκοψε τα φτερά των βουνων. Επειτα με αυτά τα βουνά στερέωσε τη γη. Απ'τα φτερα τους γινηκαν τα βαριά σκοτεινα συννεφα. Γι'αυτο τα συννεφα κρεμονται πάνω απο τις βουνοσειρες, γιατι ειναι ο γενεθλιος τόπος τους. Και για τον ίδιο λόγο βρέχει πιο πολύ στα βουνά. Απ'το χυμό των κομμένων φτερών προερχονται οι καρποί καρίρα. Τον καιρό της βροχής εμφανιζονται τα βαριά σκοτεινα συννεφα, γιατι οι άνθρωποι κανουνε θυσια στον Πραγχάσα Βαρούνα που φερνει την βροχή, την πιο πολλη στα βουνά."

Αποσπασμα της Βεδικης Γραματειας κι ενα απο τα καλυτερα κομματια που εχω διαβασει ποτέ σε βιβλίο. Το βιβλίο το πήρα απο το meetup της Τριτης στην Θεσσαλονικη, στο cafe Bazaar...

Στην Λαρισα και η Τεχνη ακομα παει για μπάνιο...

Ειπα κι εγω ο άνθρωπας να ανοιξω μια εφημεριδα με τον πρωινο μου καφε να δω τι γινεται ρε παιδι μου στα πολιτιστικα της Λάρισας. Απο μερες περιμενα την κεραμίδα αλλα σημερα την ενημερωθηκα: η Δημοτικη Πινακοθηκη μας αλλάζει το ωράριο της και τωρα το καλοκαιρι θα ειναι ανοιχτη αο Δευτέρα εως Παρασκευη, πρωι μεχρι τις 14.30 και απογευμα 19.00-22.00 εκτος Πεμπτης που θα ειναι μεχρι τις 15.00 το μεσημερι μονο. Και το Σαββατοκυριακο θα ειναι κλειστα! Πρωι απογευμα, κλειστά!
Ειμαστε σοβαροι; πιστευουνε δλδ ειλικρινα οτι μεσα στην εβδομαδα ειναι πιο πιθανο να πάει κάποιος να κανει την επισκεψη του στην Πινακοθηκη απ'οτι το ΣΚ; Και μετα την προσφατη ερευνα που έδειξε οτι ειναι απογοητευμενος ο κοσμος απο την Πινακοθηκη αποφασιζουνε να κλεισουνε τις δυο μερες της εβδομαδας που μπορει να παει καποιος με την οικογενεια του για δει μια έκθεση, να παει για καφε στο καφε της Πινακοθηκης και γενικαννα έρθει πιο κοντά στο μουσειο; ειλικρινα δεν ξερω τι να πω για μια τετοια σκεψη. Και μην ακουσω το επιχειρημα οτι φευγει ο κοσμος το ΣΚ απο Λάρισα, φευγει γιατι όλα κλεινουνε, φευγει γιατι δεν εχει που να παει οταν ολα τα καταστηματα, μαγαζια και η Πινακοθηκη ακομα φευγει για διακοπες και αδιαφορει για την κουλτουρα του Λαρισαιου και τον τρόπο να τον φερει στον χωρο της για να περιηγηθει.
Αλλα πιο ευκολος και προτιμοτερος ειναι ο φραπες στον Αγιοκαμπο μωρε, να χαζευουμε κανενα τεκνό ή κανενα πιπίνι, μετα κανενα πιτογυρο στην Βελίκα, Σπιτάκι για μπυρόνια και καμια βουτια αμα λάχει να'ουμ'. Οσο για την τέχνη και την κουλτουρα...εχει ο θεος.
O tempora, o mores!

Μετα την Εποχη της Αποχης

Μετά απο 33 μέρες χωρις υπολογιστή, απο σήμερα εχω παλι στο σπίτι τον υπολογιστη. Το προβλημα του ητανε οτι ειχε κρασαρει ο σκληρός και ενω ειχα φρικάρει ατελείωτα οτι ειχα χασει ΟΛΑ τα αρχεια μου, κανανε τελικά ενα recovery και τα σωσανε όλα, ευτυχως! Δεν θα επεκταθω στο οτι θελανε εναν μηνα για να έρθει ενας σκληρος δισκος απο την Αθηνα γιατι θα πω κακιες. Μια λεπτομερεια: ολα τα εξοδα τα καλυπτε η εγγυηση, δεν ξερω τι θα γινοτανε αν πληρωνα κανονικα (ή ξερω;).
Ωστόσο, η "απωλεια" του υπολογιστη συνεπεσε και με εξεταστικη στο πανεπιστημιο. Απο τον Απριλιο ειχα βγάλει ενα προγραμμα για το διαβασμα και όλα αλλα τελικα ισως και να βοηθησε που δεν ειχα τον υπολογιστη. Εδωσα εξι μαθηματα, Ιστοριες Τεχνης, Χαρακτικη, Παιδαγωγικη Ψυχολογια και τέτοια και απ'οτι φαινεται πρεπει να εχω περάσει και τα έξι, με την Ιστορια Κινηματογράφου να την εχω περάσει με 5. Πολυ διαβασμα, πολλες σημειωσεις, πολυ κατανάλωση στυλό και γραφικης ύλης. Τελικα όμως, μετα απο εναμιση μηνα διαβασματος άξιζε τον κοπο, ξεφορτωθηκα μερικα μαθηματα που δεν εστρωνα τον **λο μου να τα διαβασω.

(η θεα μου οταν διαβαζα σε ενα καφε διπλα στην λιμνη στα Γιαννενα)

Μηπως αυτο σημαινει οτι ειμαι εξαρτημενος απο τον υπολογιστη; δεν θελω να το πιστεψω, περισσοτερο τα email μου μου λειψανε, η συμμετοχη στο forum, το chat (ΦΥΣΙΚΑ) αλλα και η μουσική μου (ειχα να ακουσω Jimmy Scott, Gillespie κλπ εναν μηνα!). Οπως και να'χει, η αποχη βοηθησε λιγάκι. Βγηκα για αρκετες φωτογραφιες, εκανα ενα μινι soul-searching και αποφάσισα εμπράκτως να σκαλισω το παρελθόν μου: βρηκα μερικους παλιους και αρχαιους συμμαθητες και φιλους απο το σχολειο και δεν σκοπευω να ξαναχάσω επαφη μαζι τους. Ειναι περιεργο συναισθημα να επικοινωνει μαζι σου καποιος που οταν τον γνωριζες ησουνα αμουστακο αγόρι στην αυλη ενος δημοτικου σχολειου και τωρα ειστε φοιτητες, με το μυαλο στα μεταπτυχιακα και στις δουλειες που κανετε προσωρινα μεχρι το..."επομενο βημα". Μιας και το Συμπαν λοιπον ηθελε και βοηθησε να ξαναβρεθουμε με καποιους απο τα παλια δεν θα αφησω την ευκαιρια να πεσει.

("ανατολή" σελήνης στον Μωλο, στα Γιάννενα)

Κι αν ειστε φαν των αριθμων, αυτος ο μηνας μετριεται σε 180 φωτογραφιες, 5 highlight στυλο, 3 Bic, 340 περιπου σελιδες σημειωσεων, 6 μαθηματα, 211-107-302 ητανε τα νουμερα των δωματιων στο ξενοδοχειο που εμεινα στην εξεταστικη και κοντα 1200 χιλιομετρα σε διαδρομες για Γιαννενα απ'οπου περασα και απο το νεο κομματι, με την σηραγγα του Δρισκου (απο την σηραγγα είναι και η φωτο κατω) που ειναι πραγματικα υπέροχη και εξαιρετικα βολική, γλιτωνεις μεγαλη ταλαιπωρία!

Θα τα λεμε απο εδω και περα, εδω γυρω θα ειμαι, την καλημερα μου σε όλους!

Και αυτογραφα τωρα!

Πριν απο καιρό ελαβα μια προσκληση απο την moukelis για το παιχνιδι με τα αυτογραφα και πρεπει να συμμετεχω κι εγω. Βεβαια εχει περάσει καιρος αλλα ελπιζω να ισχυει ακομα. Για τους όρους λοιπον, αντεγραψα το κειμενο απο το μπλογκ της moukelis.
Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε… Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασε το στο blog σου.
Και μετά “ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο” για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.
Ειδοποία, γράφοντας στο τέλος του ποστ σου το μαγικό ξόρκι: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Τα υλικα για το παραπανω ειναι: μια κολλα χαρτί απο το μπλοκακι της φετινης Biennale της Θεσσαλονικης, στυλο (Bic) κι ενα ποιημα ενος ζωγράφου νομιζω το οποιο καποτε ειδα σε ενα βιβλίο αλλα δεν ελεγε ποιανου ητανε ακριβως. Απο την πρωτη στιγμη ενθουσιαστηκα με αυτο το ποιημα, φωτοτυπησα την σελιδα και περιφερεται εδω και 4 χρονια καπου στο δωματιο μου.

Ιστοριες παντελονιων

Με λενε Δημητρη και ειμαι εθισμενος στα παντελόνια. Και δεν ειμαι καλα. Και δεν ξερω ποτε θα ειμαι καλα. Και δεν ειμαι καλα απο τοτε που ανακαλυψα την απολαυση του να εχεις την δυνατοτητα να φορεσεις ενα παντελόνι ραμμενο ακριβως στα μετρα σου, ραμμενο απο την μανα σου και μαλιστα να ικανοποιει καθε βιτσιο σου για το παντελονι: πιο βαθιες τσεπες; εγινε. Πιο φαρδυ; εγινε. Τσεπες στα πλάγια; εγινε κι αυτό.
Ολο αυτο ξεκινησε οταν καποτε αγορασα ενα παντελόνι και ειπα στην μανα μου τι ωραιο που θα ητανε αμα ειχε καποιες διορθωσεις. Εκεινη το πηρε σαν "προκληση" και ειπε να φτιαξει ενα παντελόνι κατα παραγγελιαν. Και απο τοτε, εδω και 8 χρονια κοντά, φοραω μονο παντελόνια κατα παραγγελιαν, με υφασμα και κλωστες και φερμουαρ και όλα οπως τα θελω εγω. Με τις διορθωσεις και τις παραξενιες που θελω. Κι οταν τα φοραω κολλαω μαζι τους, τρελά, περνάω περιοδους που τα βγάζω μονο το βράδυ πριν κοιμηθω (και μερικες φορες ουτε καν τοτε) και παθιαζομαι μαζι τους. Αυτα τριβονται, ταλαιπωρουνται, λιωνουνε, λερωνονται, τσαλακωνουνε, χιλια δυο παθαινουνε αλλα αντεχουνε σε όλα, και μαλιστα για αρκετά χρόνια. Σχεδόν κανεις δεν το πιστευει οταν τους το λεω, οχι γιατι ειναι τοσο καλα που φαινονται σαν να ειναι αγορασμενα απο μαγαζι αλλα γιατι μαλλον ειναι πολυ κουλό να φοράς παντελόνι ραμμενο πανω σου πλεον. Μερικα παντελονια μπαινουνε στην ντουλάπα για περιεργους λογους μερικες φορες για χρόνια. Μετα τα ξανανακαλυπτω και τα ξαναφοράω με το ίδιο παθος σαν να'ναι καινουργια!
Αυτα τα παντελονια εχουνε ενα μονο αξεσουάρ, μια αλυσιδα (ααααλλο κολλημα) για παντελόνια. Και καθε παντελόνι εχει την δικια του αλυσιδα που αφαιρειται μονο για να πλυθει το παντελόνι και μετα αμεσως ξανακρεμεται στην δεξια τσεπη. Με τα παντελονια αυτα εχω παιξει, εχω κοιμηθει, εχω ζωγραφισει, φωτογραφισει, τυπωσει, τρεξει, ερωτευτει, κανει έρωτα, φαει, καθισει σε άπειρα παγκακια και καφε και τρενα και λεωφορεια και πατωματα και παντου. Δεν υπάρχει "καλο" παντελόνι, ολα ειναι σαν ενα δευτερο δερμα, κανενα δεν θα με περιορισει, απλα θα τυλιξει το σώμα μου. Και ολα ειναι φαρδια, σαν της κουλτουρας του χιπ χοπ, οχι υπερβολικα αλλα φαρδια με βαθιες τσεπες.
Τα παντελονια μου πετιουνται μονο οταν φτασουνε σε εξευτελιστικο σημειο, οταν τρυπηθει το υφασμα απο το τριψιμο ή οταν σκιστει, ποτέ όταν λερωθει, προτιμω να το βάψω. Οταν ειναι να πεταχτουνε σφιγγεται η καρδια μου, οσο γελοιο κι αν ακουγεται. Ειδικα για μερικα πολυ ιδιαιτερα παντελονια, οπως αυτο της φωτογραφιας επανω: ειναι φτιαγμενο πριν απο 6 χρόνια, απο κοτλέ μπεζ υφασμα που με τα πλυσιματα και το τριψιμο άλλαξε και υφη και χρωμα, εγινε μπεζ ζαχαρί. Τωρα ειναι να πεταχτεί, εχει σκιστει σε τρεις μεριες και δεν φοριέται, οσο κι αν επεμεινα τους τελευταιους τρεις μηνες να το ξαναφορεσω μετα απο εναμιση χρονο απουσιας. Γαμωτο...

Δεν θελει κόπο, θελει τρόπο

Αραγε υπάρχει ενα Παγκόσμιο Εγχειριδιο για Ολες τις Καταστασεις; Υπάρχει κοτζαμ ταξιδιωτικος οδηγος για οτοστοπ στο γαλαξία (Hitchhiker's guide to the galaxy), ενα βιβλίο με οδηγιες για το πως χειριζεσαι καποιες καταστάσεις ή πως λες μερικα πράγματα δεν εχει γραφτεί ακόμα; Δλδ, δεν υπάρχει ενα βιβλίο, ενα εγχειριδιο, ενα site εστω που να σου λεει πως να το πάρεις οταν απο τηλεφώνου σε ειδοποιουνε οτι ο πατέρας σου ειναι στο χειρουργειο μετα απο ατυχημα ενω εσυ τον περιμενες για σαββατιάτικο τραπέζι; Έστω για το πως λες στην μανα σου οτι ο πατερας σου και αντρας της ειναι στο χειρουργείο μετα απο τροχαιο μερα μεσημέρι υπάρχει καποιο πόνημα; Για το πως την αντιμετωπιζεις και την κοιτας μεσα στα ματια, βλεποντας την ανησυχια να φουντωνει και να ξεχειλίζει, να μην σε πιστευει γιατι νομιζει οτι της λες την μιση αλήθεια για να μην την στεναχωρησεις, την ωρα που εσυ προσπαθεις να ακουστεις ψυχραιμος και να μην πανικοβληθείς;
Πως μιλας με τους αστυνομικους και παραλαμβάνεις τα προσωπικα αντικειμενα του πατέρα σου σε ενα σακουλάκι; Πως το χειριζεσαι εκεινη την ώρα, οταν δεν ξερεις αν αυτο ειναι αληθεια ή ονειρο, αν ειναι οντως καλα ή σου κρυβουνε την μιση αλήθεια για να μην πανικοβληθείς; Που στο διάολο υπάρχει κάποιο κωλοβιβλίο που σου λεει πως να πας να βρεις τον αδερφο σου στην δουλεια, φρικαρισμενος και να πρεπει να του σερβιρεις απαλα και χωρις να χάσεις την ψυχραιμια σου και να δειξεις πως εισαι πραγματικα μεσα σου οτι ο πατερας σας ειναι στο χειρουργειο μετα απο τροχαιο; πως μαθαινεις να αντεχεις το βλέμμα του φοβισμενου σου αδερφου και κυριως, πως βρισκεις το κουράγιο ρε γαμώτο μου να του πεις οτι "ειναι καλα όμως, μην ανησυχεις";
Υπάρχει καποια συμβουλη πως να περάσεις το δεκάλεπτο που κανει το ταξι για να πας στο νοσοκομειο να τον δεις; πως περνας εκεινα τα δεκα εστω βασανιστικα λεπτά, που οταν σε ρωταει ο ταξιτζης εσυ λες ενα απλο "...στο πανεπιστημιακο, στα Επειγοντα" ενω θελεις να φωναξεις μεσα στ'αυτι του οτι ο πατερας σου ειναι στα Επειγοντα μετα απο ατυχημα οταν ενας ηλιθιος επεσε πανω σε ενα αυτοκινητο το οποιο με την σειρα του χτυπησε πλαγιομετωπικα τον πατερα σου και να τσακιστει να παει οσο πιο γρηγορα γινεται, να πετάξει αν χρειαζεται και χεστηκες αμα τον προσβάλεις ή τον πιέζεις, ο πατερας σου, ειναι σ'ενα χειρουργειο μονος και υποφέρει. Πως φτάνεις στο νοσοκομειο και ρωτας που ειναι ο πατερας σου που τον φερανε απο τροχαιο; Πως αντιδρας αληθεια οταν σου δινουνε τα ρουχα και τα αντικειμενα που ειχε μαζι του σε μια μαυρη σακουλα σκουπιδιων με αιματα στα ρουχα; Σε ποια εγκυκλοπαιδεια βρισκεις το λημμα "ρωταω τον γιατρο εξω απο το χειρουργειο πως ειναι ο πατερας μου" και σε ποιο ντοκιμαντερ βρισκεις την απαντηση για το πως χειριζεσαι την εικονα του πατερα σου πανω σε ενα κρεβάτι στο χειρουργειο που εχεις μπουκάρει και τον ράβουνε με τραυμα στο χέρι και το κεφάλι; Πως κρατιεσαι να μην κλάψεις απο χαρα ή δεν ξερω κι εγω πως λεγεται αυτό οταν βλεπεις οτι δεν ειναι σοβαρα και σου μιλαει μολις βγει απο το χειρουργειο; Πως εμαθα να τον σερνω με το κρεβάτι μεχρι το δωμάτιο και να του μιλάω με ψυχραιμια για να μαθω ποσο πονάει; Πως εξηγεις σιγα σιγα και ηρεμα στην μανα σου τι να περιμενει να αντικρυσει οταν τον δει ωστε να μην φριξει και σου πάθει τιποτα; Πως αντεχεις να μην τρεξεις απο ανακουφιση να αγκαλιασεις τον αδερφο σου που ερχεται μετα την βαρδια στο νοσοκομειο και του ανακοινωνεις τα ευχάριστα;
Δεν ξερω ποσο καλα τα εκανα όλα αυτα και αν παρέλειψα τιποτα. Ποτε δεν ημουνα μαμακιας ή μπαμπακιας, παντα ειχαμε μεγάλες συγκρουσεις και τα τελευταια χρονια ειδικα τις μεγαλυτερες απο ποτέ. Αλλα φαινεται κατι ενεργοποιεται μεσα σου σε τέτοιες στιγμες και αντιδρας οπως αντιδρας. Τωρα ειναι καλυτερα, θα εχει μερικα ράμματα να του θυμιζουνε την περιπετεια αλλα θα γινει καλα σε λιγο καιρο. Εκεινο το χαζο κλισε που ακουμε σε καμια ταινια ταινια, οτι "δεν προλαβα να του πω ο,τι επρεπε ή ο,τι ηθελα να του πω" το εχετε ακουσει. Κι εγω το άκουσα, εκεινη την μερα, σ'εκεινο το ταξι με την μανα μου να κλαιει και να μην ξερω ποια ειναι η κατάσταση του πατερα μου πραγματικά. Που; Μεσα στο μυαλο μου...

Μια παράξενη άνοιξη...

Μουτζούρα + Βλαχούλης = Street Art fest

Δεν μπορω να περιγράψω την χαρα και τον ενθουσιασμό μου για τον 2ο Αγώνα Εικονογράφησης που διοργανώνει η Ομάδα Δράσης Μουτζούρα (του ομώνυμου καταστήματος στην οδο Ηλιοδόρου στην Τριγωνη πλατεία) σε συνεργασια με αψογους χορηγούς αλλα και την υπέροχη πραγματικά ιδέα για περαιτέρω συνεργασία με την Γκαλερί Βλαχούλης, στην Τρίγωνη Πλατεία.

Ας τα πάρουμε απο την αρχή. Η Μουτζούρα και η Ομάδα Δράσης της διοργανώνουνε εναν ακόμα αγώνα εικονογράφησης, τον δευτερο μέσα σε εξι περίπου μήνες, με τον υπότιτλο StreeArtFest: TV business. Θα γίνουνε έργα graffiti στην Τρίγωνη πλατεία απο μερικα απο τα μεγαλύτερα ονόματα όπως ref-film, robotam, naif-film, sae, edom, terror, shoen, roai, neik, f.o.d. και ihatered κ.α., σε καμβά και τα οποία θα εκτεθούνε για το διάστημα 22/04-02/05 στην Γκαλερί Βλαχούλης στην Τριγωνη Πλατεία. Μουσική σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης θα παιζουνε οι Απόγονοι (όπου και θα ακουστούνε και νεα τους κομμάτια που θα ακουσουμε live στις 30 του μήνα) και θα διαρκέσει αρκετες ώρες η εκδήλωση.
Προκειται για μια απλα καταπληκτική πρωτοβουλία της Μουτζούρας, η οποία εδω που τα λέμε έχει αλλάξει όλη την αισθητική της Λάρισας, και με τις αφίσες της και το δημιουργικο της τμήμα που ασχολειται με αυτές και με την ποιότητα των εκτυπώσεων που έχει και βλέπουμε απο καταλόγους μπαρ και καφέ μεχρι σε εκτυπώσεις και banners μαγαζιών κι εκθέσεων. Ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακομα μεγαλύτερος οταν βλέπω οτι ένα μεγάλο όνομα της λαρισαικής τέχνης, όπως ο κος Βλαχουλης, φιλοξενεί στην γκαλερί του (Καποδιστρίου 1, κατω απο το Cherry της Τριγωνης πλατείας) τα έργα των καλλιτεχνων του graffiti, αναγνωριζοντας έτσι την καλλιτεχνική αξία του graffiti και την ποιότητα των έργων και των καλλιτεχνών του. Μετα απο τοσο κυνηγητό σε ιδιώτες και Πολιτεία στην Λάρισα, επιτέλους κάποιος ιδιώτης δέχεται να εκθέσει έργα graffiti, και μαλιστα όχι οποιοσδήποτε γκαλερίστας αλλα ο κος Βλαχούλης, ενα απο τα πιο ιστορικά ονόματα της τέχνης στην Λάρισα, δινοντας έτσι την ευκαιρια στον Λαρισαίο να δει τα έργα απο κοντά, σε περιβάλλον εκθεσιακό πλεον και όχι απλά στον δρόμο, και παρόλο που αυτό μπορει να "παραβαινει" τους κανόνες του graffiti οτι πρεπει να γίνεται στον δρόμο, μια τέτοια κίνηση μπορει να κανει τον κόσμο πιο φιλικό και πιο ανεκτικό σ'αυτη την τέχνη!
Οπότε, ειτε την Παρασκευη 18 του μήνα, ειτε 22 Απριλίου με 2 Μαίου, κάντε μια βόλτα να δειτε την τέχνη του graffiti να δημιουργείται ή να εκτίθεται, απολαυστε τα αποτελέσματα και αναρωτηθείτε αν και κατα πόσο το graffiti μπορει να ειναι το φάρμακο απέναντι στο γκρίζο της πόλης...


ΥΓ: η εργασιομανία ειναι φάρμακο για πολλα πράγματα...

Ο Λουπιν χαθηκε...

Σημερα προκειται για μια απο τις χειροτερες μερες στην ζωη μου. Στις 10 το πρωι περιπου εξαφανιστηκε ο Λούπιν. Αισθανομαι απιστευτα άσχημα, δεν μπορω να το περιγράψω. Πιθανότατα πηδηξε απο το μπαλκόνι στον ακαλυπτο, πληροφοριες μπορειτε να βρειτε εδω κι εδω καθως και αρκετες φωτογραφιες του. Παρακαλω, αν υπάρχει καποιος που τον ειδε στην περιοχη, ας επικοινωνησει στο τηλέφωνο που δινω. Ευχαριστω.

Μια μερα χωρις Starbucks! Τρομος!

Ναι, ειμαι καμμενος. Πολυ καμμενος μαλιστα. Λατρευω τα Starbucks. Τοσο που σκεφτομαι οτι πριν ανοιξουνε δεν επινα καφε, αλλα ενα μπουγαδόνερο, με καφε και γαλα, που μου το πουλουσανε για καφε και μαλιστα πανακριβα. Τα Starbucks τα γνωρισα στην Λαρισα όταν ανοιξανε τον Φεβρουάριο του 2006, ειπα να τα δοκιμασω πριν παω σε μια φωτογραφιση. Μπηκα μεσα και αμεσως καταλαβα την διαφορα στην καθαρη ατμοσφαιρα, καθοτι βλεπετε σε ολα τα Starbucks του κοσμου απαγορευται το καπνισμα ωστε να μην απορροφουνε οι κόκκοι του καφε τον καπνο και αλλοιωνεται η γευση του. Ως newbie, καθισα σε ενα τραπεζι και περιμενα να παραγγειλω, δεν ηξερα βλεπετε οτι πρεπει να παω στο ταμειο να παραγγειλω και να παρω τον καφε μαζι μου να καθισω. Οταν εφτασα στον παγκο θυμαμαι παρατηρησα την ποικιλια καφεδων αλλα και μια απουσια: δεν εχει νες καφε και φραπε! Μιλαμε για πολιτισμικο σοκ δλδ, ειχα πιει μονο μια φορα εσπρεσσο και δεν μου αρεσε και γενικα επινα μονο νες και φραπε. Ειπα λοιπόν να δοκιμασω την τυχη μου αφου ειχα παει τελικά. Ενας barista (ο ορος για τον υπευθυνο εξυπηρετησης και παρασκευης καφε) μου εξηγησε χιλια μυρια για τους καφεδες, τα τσάγια και τα γλυκα και με αφησε με ανοιχτο το στόμα! Τελικα παρηγγειλα εναν grande latte, ζεστο φυσικα και τον απολαυσα παρεα με ενα double chocolate muffin. Αυτο ητανε, κολλησα! Τελειως διαφορετικη γευση απ'οτι ειχα δοκιμασει, τελειο muffin και μια πολυ μεγαλη κουπα για να απολαυσω τον καφε μου! Φευγοντας για την φωτογράφιση ειπα να δοκιμασω ενα τσάι και πήρα τελικα ενα venti non-fat latte tazo chai (μαυρο τσαι με μπαχαρικα και γαλα). Αυτο ητανε το απολυτο κολλημα, απο τοτε το tazo chai ειναι το αγαπημενο μου ροφημα. Και πιστεψτε με, το τιμαω αρκετα συχνα απο τα Starbucks. Και πιστεψτε με, εχω αποκτησει ακομα και εχθρους εξαιτιας τους, καθοτι ως εταιρια εχει τα εξης αμαρτηματα:
- αμερικανια (ποτε δεν το καταλαβα αυτο, καθε εταιρεια με εδρα τις ΗΠΑ ειναι "αμερικανια" δλδ;)
- απαγορευεται το καπνισμα (ελεεινο, καθαρη ατμοσφαιρα, δεν βρωμανε τα ρουχα σου, δεν εισαι μεσα στην καπνια ολη την ωρα, απορω και πως το αντεχω κι εγω δλδ...)
- ειναι πολυεθνικη εταιρεια (ενω η Coca Cola, η μαρκα τσιγαρων του καθενος, η μπυρα, τα μεγαλα φαστ φουντ και η εταιρεια διανομης ταινιων στους κιν/φους εχουνε εδρα την Ελασσονα, τα Καβασυλα ή την Καρπαθο πχ...)
- δεν εχει φραπε ή νες, αυτο το μεσα στα χημικα τεχνητο παρασκευασμα στιγμιαιου καφε...
Οπως και να'χει, ειναι και θεμα γουστου. Ωστοσο, δυσκολο μπορω να στερηθω τα Starbucks. Λετε καποτε να γινω σαν τον Colbert στο παραπανω βιντεακι;;;;;;;;;;!!!