Tea χουμορ

Αυτο δεν ξερω αν ειναι κολακευτικο για το τσαι ή τους τεϊοπότες, αλλα το βαζω να υπάρχει βρε...:Ρ

Coffee humor

Μια νυχτα με την Λυδια

Το Λυδιάκι αυριο μπαίνει στο χειρουργείο. Και όλη την εμπειρια την πήρε σαν εκδρομή. Ο χώρος της είναι οικείος (αν και ελπίζω να ειναι η τελευταια φορά που τον επισκέπτεται) και γι'αυτο πήρε τα παιχνιδάκια της, τα χρωματιστά της πραγματάκια, ρουχαλάκια και κουκλάκια και πήγε στην κλινικη να μας δειξει όλους πόση δύναμη μπορει να κρυβει ενας άνθρωπος. Κι όχι κανένας μεγάλος και τρανός, αλλα ένα κορμάκι με 4 κερδισμένα χρόνια που ξερει οτι μπορει να κερδίσει. Και αυτό θα κάνει!
Συνηθισμένο το Λυδιάκι απο μάχες χειρότερες κι απο αυτην, γι'αυτο και θα κερδίσει κι αυτη την μάχη αυριο. Θα χρειαστει λίγες μερουλες να μας δειξει ότι όλα πήγανε καλα αλλα θα περιμένουμε όλοι. Όπως περιμένουμε απόψε, γεμάτοι σιγουρια κι ελπίδα οτι όλα θα πάνε καλα. Με προθυμια να βοηθήσουμε όσο μπορουμε. Όλοι εδω για να γιορτάσουμε την νίκη της και να δουμε φωτογραφιες της με τα παιχνιδια που την περιμένουνε και να ζηλέψουμε που έχει δυο τόσο υπέροχους γονεις που μας πειθουνε απο που πήρε το Λυδιακι τέτοια δύναμη και πεισμα για ζωή!
Ναυτίλε, ολα θα πανε καλα, όλα!

Ενα ταξι, μια κονσόλα και μια τουρτα

Διάβασα καπου πριν απο καιρό, οτι οι ταξιτζήδες στην Αγγλία δεν εχουνε λεει GPS (συστημα αναγνώρισης δρόμων ή γενικών πληροφοριών των δρόμων μεσω δορυφόρων), στο ταξί γιατι πολυ απλα δεν χρειάζονται. Και γιατι δεν χρειάζονται GPS; Γιατι αυτο που μπορει να τους πρόσφέρει το GPS δεν το χρειάζονται: για να πάρουνε άδεια ταξί, παιρνάνε ενα εξονυχιστικό τεστ στο οποιο τους ζητείται να πάνε σε κατι απίθανα δρομάκια χωρις καμία βοήθεια. Άρα μαθαινουνε απ'εξω τους δρόμους και δεν χρειάζονται καμία βοήθεια, τους αρκει ο εαυτός τους.
Το 2007 που έφυγε μου άφησε μια νεα στάση ζωής. Μια στάση ζωής που λίγο πολυ θυμίζει τα αγγλικά ταξι. Αν το θελετε, προσπαθώ κι εγω να γίνω ενας αγγλος ταξιτζης ας πούμε. Πως; Μεσα στο 2007 βρηκα δυο ανθρώπους πραγματικα σπάνιους. Και με βοηθήσανε και οι δυο με διάφορα προβλήματα, κυριως με το προβλημα μου με τον εαυτό μου. Και με δυο απλές θεωρίες τους με βοηθησανε οσο κανεις μεχρι τωρα κι ας ηξερα άλλους για πολλα χρόνια.

Η μια λοιπόν ειναι η θεωρία της κονσόλας. Της κονσόλας ήχου εννοω, αυτη με τα καναλάκια και τις ρυθμίσεις έντασης και τα άλλα χιλια δυο κουμπια και μετρητές. Πολυ με βοήθησε αυτη η θεωρία κυριως για να συγκεντρωθω στον εαυτό μου, να απολαυσω την ζωή και την στιγμή και να δώσω την σημασία που χρειάζεται και όχι παραπάνω σε διάφορα πράγματα. Με βοήθησε να ελεγξω τις επιρροές, τα ερεθίσματα, τις αφορμές και κατα συνέπεια την ζωή μου. Την θεωρία την άκουσα στην αγκαλια ενός Καζανόβα και δεν θα την ξεχάσω με τίποτα.

Η άλλη θεωρία εκδηλώθηκε με ένα ευφάνταστο παράδειγμα: με μια τούρτα. Διάφοροι μπλόγκερς μπορει να γνωριζετε ηδη την θεωρία αλλα εγω την έμαθα ενα βράδυ (αγρια χαράματα δλδ) κατα την διάρκεια διαδικτυακης συνεδρίας. Και με βοήθησε πολυ, δεν περίμενα τόσο. Με βοήθησε να κοιτάξω λίγο παραπάνω τον εαυτό μου, να μπορώ να τον συνθέσω καλύτερα, σαν ζαχαροπλάστης που δημιουργεί την τούρτα του με διάφορα υλικά για να φτιάξει κατι που πραγματικα θελει. Και μαλιστα με υλικά δικά μου κι όχι δανεικά και ψευτικα.
Γενικα οι δυο θεωρίες που μου δόθηκαν με παραδείγματα με βοήθησαν πολύ. Κι αυτό γιατι παλιότερα η δικια μου θεωρία πιο πολυ έμοιαζε με το...δεκανίκι, χρειαζόμουνα άλλους για να δουλέψω εμένα. Οχι οτι τώρα δεν χρειάζομαι ανθρώπους, και βεβαια τους χρειάζομαι, ειδικα τους εμπνευστές των δυο θεωριών. Αλλα τωρα μπορω και με κοιτάω διαφορετικά. Μπορω να ασχολουμαι με την τούρτα μου σε εναν δικό μου πάγκο, με δικά μου υλικά, χωρίς να ανοιγω συνέχεια τον φουρνο όταν ψηνεται κάτι ή να αφηνω ανοιχτά όλα τα καναλάκια όλη την ώρα για να με ζαλίζουνε. Εχω δουλεια ακόμα, δε λεω.
Αλλα μόλις πέρασα το τριτο checkpoint λεμε, woohoo!!!

7+1 για μένα

Μετα απο την προσκληση της moukelis πρεπει να απαριθμησω τα 7 + 1 σημαντικότερα γεγονότα της χρονιας που πέρασε. Το δυσκολο δεν ειναι να τα απαριθμήσω αλλα να σκεφτώ ξανα ολόκληρη την χρονια και να ξεχωρισω τα 8 σημαντικότερα γεγονότα μιας σπουδαιας χρονιας. Και ητανε σπουδαια η χρονια όχι μονο γιατι ητανε καλή αλλα γιατι ειχε και τα πανω της και τα κατω της, ητανε μια ζωντανη χρονιά με τα όλα της.
1. Η χρονια ξεκινησε με την πρωτη μου ατομικη "έκθεση" φωτογραφίας. Έγινε στα Starbucks της Λάρισας και ειχε τίτλο "Εικόνες μου απο την πόλη". Για 14 σχεδόν μερες ειδα για πρώτη φορά έργα μου κρεμασμένα σε τοιχο να περιμένουνε κόσμο να τα δει. Μεγάλη εμπειρία η πρωτη ατομικη έκθεση ακόμα κι αν δεν ητανε σε εναν παραδοσιακό εκθεσιακό χώρο. Χάρηκα όμως που οι φωτογραφιες μου βγήκανε εξω στον κόσμο και εκτεθηκανε!
2. Εκεινες τις μερες που γινοτανε η έκθεση μου έγινε μια μεγάλη έκπληξη απο φίλους. Μια νεα γνωριμια εκεινης την μερας, ακομα κι αν ειχε ξεκινησει καιρό πριν η ιστορια, εξελιχθηκε σε μια σχέση καταπληκτική, μια φιλία σπάνια, στα όρια της αδερφικής αγάπης! Ειναι σπάνιο να γνωριζεις εναν άνθρωπο να σε καταλαβαινει και να τον καταλαβαινεις τοσο ευκολα και με τοσα λίγα λόγια. Ειναι σπάνιο να εχεις εναν τέτοιο υπέροχο άνθρωπο διπλα σου!
3. Δεν περνάνε τρεις μήνες και ενας νέος άνθρωπος έρχεται στην ζωη μου απο το πουθενά. Παλι μεσω bookcrossing βεβαια, χαρις σε ενα meetup. Ένας άνθρωπος διαφορετικός σε όλα, απο το ντυσιμο μεχρι τις ατάκες της, απο την κοσμοθεωρια της μεχρι και το...λεξιλόγιο της! Καταπληκτικοφανταστικη φίλη, δεν χορταινω να συζητάμε, να την ακουω, να με ακούει. Αισθάνομαι πολυ τυχερός που την γνώρισα και μπήκε στην ζωη μου.
4. Για πρωτη φορά στην ζωή μου κοιμηθηκά σε σκηνή, έξω στην άγρια φυση! Ξερω, ξερω, σε μερικους φαινεται γελοιο να εχεις παει 25 αλλα να μην εχεις ξανακοιμηθει σε σκηνή αλλα αν και χρόνια το ήθελα και το παλευα ποτέ δεν βρηκα κατάλληλη παρέα να το δοκιμάσω. Τελικά έμεινα ενα βράδυ σε σκηνη κάπου στο Πήλιο!! Ήτανε υπέροχα, πολυ καλυτερα απ'οτι περιμενα και ελπίζω συντομα να το ξαναζησω!
5. Λιγο πριν τα γενεθλια μου τον Αυγουστο ενα νέο πλάσμα μπαινει στην ζωη μου. Τετραποδος, λευκός στο μεγαλύτερο μερος του κορμιου του, ζωηρός, πανέμορφος, ολιγον ζημιαρης (αν και καναδυο πραγματα που έσπασε τα μισουσα ατελειωτα και χαρη μου έκανε!). Ακουει (οποτε εχει όρεξη) στο όνομα Λούπιν και ητανε δώρο. Πλέον ειναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και περιφέρεται όλη μερα εδω γυρω, δαγκώνει που και που για να παιξει αλλα κυριως κοιμάται ή κυνηγάει μύγες!
6. Δυο απο τους αγαπημένους μου ανθρώπους σ'αυτον τον κόσμο παντρευτηκανε και ξεκινησανε και..."επισημα" την κοινή τους ζωή. Ενας γάμος με μια απιστευτα όμορφη νύφη κι εναν υπέροχο γαμπρό, σε έναν πολυ όμορφο αλλα και διαφορετικό γάμο! Ζεστά βλέμματα όλο αγάπη, δάκρυα χαράς και ατελειωτες αγκαλιές σε έναν γάμο πλημμυρισμένο στην ευτυχια!
7. Για πρωτη φορα στην ζωη μου έκανα την αλλαγή του χρόνου σε σπίτι, σε φιλική μάζωξη! Εδω και πολλα χρόνια ηθελα να περάσω σε σπίτι κι όχι σε μαγαζι αυτη την μέρα και αποδειχτηκε καλυτερο περα απο κάθε φαντασία. Το κυριοτερο; Ητανε οι άνθρωποι μου εκεί, οι δυο τρεις άνθρωποι που θα ειμαι παντα διπλα τους και ξερω οτι μ'αγαπανε!!! Τι καλυτερο για να ξεκινησει μια νεα χρονια;!
8. Το τελευταιο δεν ειναι χρονικά τελευταιο. Και φυσικα δεν ειναι και ουσιαστικά τελευταιο. Απλα θα ειναι μυστικό. Ε δεν δικαιουμαι να εχω κι εγω ενα μυστικό πια; ξέρουνε αυτοι που πρεπει να ξερουνε εξάλου. Χιχι!
Η χρονια σε γενικες γραμμες ητανε υπέροχη, καταπληκτική! Ελπίζω η επόμενη να ειναι το ίδο ζωντανή και γεμάτη με εμπειριες!
Κι επειδη το παιχνιδι πρεπει να συνεχιστεί, προσκαλω την annabooklover και τους τρελοτουριστες να μας πουνε κι αυτοι τα 7+1 σημαντικότερα γεγονότα της χρονιας που πέρασε.
Καλη χρονια σε όλους, γεματη χαμόγελα και χαρά!

Χριστουγεννα σημαινουν...

Άπειρες επαναληψεις στην τηλεόραση, συνηθως αποτυχημένων σειρών που απλα έτυχε να έχουνε ενα εορταστικό πρόγραμμα με τους τότε σταρ με ελεεινο ντυσιμο να τραγουδάνε σουξεδάκια μιας εποχης που πολλοι δεν θέλουνε καν να θυμούνται.
Ρεπορτάζ στην τηλεόραση για τα "Αστεια της Χρονιας", τα κάλαντα απο Κρητικους, Ποντιους και δεν-ξερω-κι-εγω-απο-ποιους σε καθε πολιτικό αρχηγό και τον Προεδρο της Δημοκρατιας, επισκέψεις ομάδων σε ορφανοτροφεία και άπορα παιδια, γατάκια/ σκυλακια/ πουλάκια/ αυτοκινητα/ να νιαουριζουν/ γαβγιζουν/ κελαηδανε/ παραγουνε ηχους που θυμιζουνε τα Καλαντα (με ΠΟΛΛΗ φαντασια).
Μαγαζια να στολιζουνε βιτρινες χριστουγεννιατικα καθε χρονια όλο και πιο νωρις (απο την επομενη της 28ης ξεκινησανε φετος!) με διακοσμηση που ξεκιναει απο απλα φωτάκια μεχρι κουκλες ντυμμενες με κακογουστα σεξι εσωρουχα σε κοκκινο χρωμα με λευκες φουντες!
Τον Δημο Λαρισαιων να στηνει την ιδια κακη φάτνη εδω και πολλα χρόνια, το ίδιο δεντρο που δεν ειναι δεντρο αλλα μια κατασκευη με λαμπιόνια και το ίδιο όμορφο καράβι στην πλατεία Ταχυδρομείου. Οι δρόμοι ειναι όμορφα στολισμένοι. Οι εκδηλώσεις του Δημου για το εορταστικό πρόγραμμα ειναι καθε χρόνο και χειροτερες ωστόσο.
Κοσμο να τρέχει πανω κατω σαν τρελός για να ψωνισει, να χτενιστει, να πάρει δώρα, γλυκά, κάρτες κι ότι άλλο χρειάζεται. Κουτιά, κουτάκια, κορδέλες και χαρτια περιτυλιγματος χρησιμοποιουνται για να προσφερουνε δώρα και χαμόγελα σε μικρους και μεγάλους!
Σχέδια να προγραμματίζονται και να πραγματοποιούνται για καλοπέραση, για εξόδους με ανθρώπους που έχουμε καιρό να δουμε και να μιλησουμε μαζι τους!
Ευχές, χαμόγελα, γλυκά και γλύκα στην ατμόσφαιρα, ζεστασιά και χαρά! Η πιο θετικη ατμόσφαιρα του χρόνου. Ακόμα και με τα χίλια στραβά, ο κόσμος επιμένει να ειναι γελαστός και να μοιράζει χαρα σαν πολυχρωμο κομφετι που πετάς στον αέρα και γεμιζεις τον τόπο με ενα χρωματιστό χάος!
Καθε χρόνο μιζέριαζα τετοια εποχη. Φέτος όμως έχω την κάλτσα μου, τα δώρα μου, τα χειροποιητα στολίδια μου, την ταιριαστη μουσικη μου, τα γλυκά, τα χαμόγελα, τις αγκαλιες, τους ανθρώπους μου. Τους ανθρώπους μου...ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΟΥ!!!

απο φέτος ξεκινάει κι ενα νεο έθιμο στην ζωη του Στοχαστη: η προβολη του Nigthmare before Christmas την παραμονή των Χριστουγέννων!

Ιστορια μ'ενα μαντήλι κι ενα χερούλι

Έχετε δει ποτέ άνθρωπο να πετάει ενα χαρτομάντηλο που χρησιμοποιουσε για να κλαίει σε εναν ήρωα ή ηρωίδα κάποιας ταινιας απο τα νευρα του επειδη διαφωνει με την αποφαση του/της; Εγω το εχω δει.
Αυτό ήθελα να κάνω χτες βράδυ. Μετά απο πολλες πολλές αναβολές ειδα επιτέλους τις Γέφυρες του Μαντισον (Madison County Bridges), με τον Κλιντ Ιστγουντ και την Μεριλ Στριπ. Μην ταράζεστε, ναι, τωρα στα 25 μου την ειδα κι όχι νωριτερα αλλα εχω κανει και χειρότερα, πιστεψτε με. Χτες βράδυ λοιπόν, παρέα με ενα σακουλάκι Doritos Tex Mex εβαλα την ταινια να παιζει. Δυο ώρες μετα, αφου ειχε τελειωσει η ταινια, ημουνα στην ιδια θεση με τον άνθρωπο που πέταξε το χαρτομάντηλο. Μονη διαφορα; εγω δεν ειχα χαρτομάντηλο. Κατα τ'άλλα ειχα τα ίδια νευρα, την ίδια απορια και την ίδια ταραχή.
Η ταινια ειναι απλά υπέροχη, με ερμηνειες που δεν μπορεις παρα να θαυμάσεις και με καταπληκτικη σκηνοθεσία. Το δε σενάριο και όλη η ιστορια ειναι απλα καταπληκτική, τελεια! Αλλα γιατι βρε Μεριλ δεν βγηκες απο το αυτοκινητο;;; ΓΙΑΤΙ;;;!!! Γιατι μερικοι άνθρωποι δεν ανοιγουν την πόρτα να φύγουνε; Γιατι δεν πανε σε αυτό που λεει η καρδια τους αλλα μενουνε εκει που τους έχει δέσει χειροπόδαρα η ηθική των άλλων; Γιατι τέτοια πάθη να τελειώνουνε τοσο σύντομα και να μην τα ζουνε καποιοι άνθρωποι; Πως μπορεις να αρνηθεις να τρέξεις και να αρπάξεις αυτό που βλεπεις μπροστα σου και να το ζησεις με όλη σου την ψυχή; Γιατί να ζησεις μια ζωη βαλτωμένη, να "σερνεις ενα πτώμα" μεχρι να εξοντωθείς και να αρνεισαι την ευτυχια για την οποια η σιγουρια ειναι μια φορά σε όλη σου την ζωή;
ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;;

Καφές και χιόνι

Τις δυο προηγουμενες μερες ημουνα στα Γιάννενα για καποιες δουλειες στο πανεπιστημιο. Το κρυο ητανε πραγματικα παρα πολύ αν και μάλλον συνηθισμένο για τέτοια εποχη στα Γιάννενα, απλ εχω ξεσυνηθισει τόσα χρόνια. Την Παρασκευη το πρωι λοιπόν, αφου ξυπνησα σε ενα κρυο δωμάτιο ξενοδοχείου επειδη ειχε χαλάσει ο θερμοστάτης χωρις λόγο και αιτία, αποφάσισα να παρω ενα καλό πρωινό. Κατέβηκα λοιπόν στην λίμνη και πηρα το πρωινό μου σε ενα απο τα καφέ του Μώλου. Το καλύτερο για την περισταση φαντάστηκα οτι θα ητανε το Haagen Dazs και ειχα δίκιο. Κάθισα σε μια υπέροχη θέση με θέα την λίμνη, το κάστρο, τα υπέροχα και τεράστια πλατάνια εξω απο τα τειχη και φυσικα το βουνό απέναντι και γυρω απο την λίμνη τα οποία ειχανε αρκετό χιόνι και η πεντακάθαρη ατμόσφαιρα επετρεπε το ρεμβασμό με τις ώρες! Ζεστός γαλλικός λοιπόν και κρουασαν με σοκολάτα, μια αναπαυτικη καρέκλα και καταπλητική θέα.
Το απόγευμα αναχώρησα. Στον δρόμο αρχισε να χιονίζει απο το Μετσοβο και συνεχιζει να ριχνει αρκετό χιόνι μεχρι κι εξω απο την Λάρισα. Κοντά στην Καλαμπάκα κάναμε μια στάση για ξεμουδιασμα και για να απολαυσουμε το χιόνι. Φτάνοντας στην Λάρισα φυσικα δεν ειχε χιόνι αλλα μας αποζημιωσε σημερα το πρωι: ειχε χιονισει το βράδυ και μόλις ξυπνησα και πήγα στο παραθυρο, ενα λευκό χιονισμένο θεαμα με περιμενε!!!


Προταση για να απολαυσετε το χιόνι: σταματηστε το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο στο οποίο ειστε, βγειτε έξω και απολαυστε το χιόνι κανοντας βόλτα και χαζευοντας το πως πέφτει πανω σε θάμνους, δέντρα, στο δρόμο, κοντά σε φώτα κυκλοφοριας, οπουδηποτε βρειτε. Για ακομα καλύτερη εμπειρια δοκιμάστε να ακουτε και μουσικη. Εγω άκουγα το παρακάτω τραγουδι μετα απο παραινεση γνωστης μπλογκερ. Καλη χιονοαπολαυση!

Twelve Days of Chr...

Στηριξτε τις ΜΚΟ!

Μια ηλεκτρονικη σελίδα απο εθελοντές για να στηριξει εθελοντες. Η anthropos.gr ειναι μια σελίδα για τους ανθρώπους και όχι μόνο. Ειναι ουσιαστικα μια Μη Κυβερνητικη Οργάνωση (ΜΚΟ) η οποια εχει φτιαχτει για να στηριζει την δράση άλλων ΜΚΟ. Μάλιστα εχει και μαγαζάκι απ'οπου μπορειτε να ψωνισετε για να κανετε δώρα! Οι τιμες ειναι εξαιρετικα χαμηλες και όλα τα λεφτά πάνε σε μια ΜΚΟ της επιλογης σας!

One of those days...

Σήμερα είναι μια απο εκείνες τις μέρες που με κάνουνε να αναρωτιέμαι γιατι στο καλό δεν εχει εφευρεθεί ακόμα εκεινη η υπέροχη μηχανή που κάνει μερικές στιγμές να διαρκούν για πάντα. Και μετά σκέφτομαι οτι αν υπήρχανε δεν θα ειχα την ευκαιρια να σκέφτομαι πως μια τόσο υπέροχη μερα όσο η σημερινή τελείωσε μόνο για να ξεκινησει καποια στιγμη ξανα άλλη μια ίδια και καλύτερη. Ξεκινησε λίγο μουντά πάντως και ακολούθησε μια πικρή εβδομάδα χωρις δικτυο και με προβλήματα στο τηλέφωνο. Και με πολλη μοναξιά. Συννεφιά και μουντάδα λοιπόν σημερα το πρωι κι έντονη αισθηση βροχής. Το μεσημέρι ητανε το meetup του Δεκεμβρίου (η μηνιαία συνάντηση μελών του Bookcrossing μιας περιοχής - και όχι μόνο - για γνωριμία και... socializing) και περιμέναμε επισκέψεις απο Αθήνα και φυσικα απο Βόλο. Ελπίζαμε βεβαια μια έκπληξη απο Βέροια αλλα δεν ξεραμε ακόμα τιποτα. Η μέρα έφτιαξε με την ώρα, ο ήλιος βγηκε και όλα πήγανε καλα. Βρεθηκαμε με τους πρώτους επισκέπτες, τον κυριο Pengman (μάλλον το πιο χαρωπο χαμόγελο και φυσιογνωμία του ελληνικου Bookcrossing) και την Dellaporta (η πιο ζουζουνιάρικη φατσούλα ειδικα όταν αφηγειται) και πήγαμε σε ένα όμορφο μαγαζι για φαγητό και κρασάκι. Η διάθεση απογειώνεται, γέλια, πειράγματα, κουτσομπολιό και μια υπόσχεση για ενα απόγευμα όμορφο. Στο δε Starbucks τα πράγματικα απογειώθηκαν: ειχαμε τις επισκέψεις που περιμέναμε, ηρθανε όπως ειχανε πει απο τον Βολο οι συνηθεις ύποπτοι κι ενα κρυμμένο ταλέντο ήρθε χωρις κανεις να υποψιαστει το ύποπτο μειδίαμα που ειχε. Κανεις δεν ηξερε!
Η συζητηση ξεκινησε και σταματησε όταν αποχωριστηκαμε, τα γέλια ακομα κρατάνε αμα σκεφτόμαστε τι έγινε και κάθε στιγμη ητανε μοναδικη: αστεία εις βάρος γνωστων bloggers και διακεκριμένων bookcrossers, διασυρμός του επαγγέλματος του φωτογράφου, μια γεωγραφικη ανακάλυψη για τον Ατλαντικό (ναι κι όμως ειναι κοντά στην Σαντορινη, υπάρχει δωμάτιο που βλέπει στα νερα του...), μια αποκάλυψη σχετικά με το πόσο κόκκινη μπορει να γίνει η επιδερμίδα ενός ανθρώπου απλα με ένα βλέμμα του κατάλληλου ανθρώπου, υποπτες υποσχέσεις για ενα event και την αμφιεση σε αυτό, σχέδια για συναντήσεις, εκδρομες και sleepovers, πολλα πολλα πειραχτικά βλέμματα και εκφράσεις, γέλια που αντηχουνε στα βάθη της ψυχης και την γεμίζουνε χρυσαφένια απόλαυση που δεν ξεχνάς ποτέ, ενα νεο μελος, σωστός μπουμπούνας, που πήρε φόρα αφου ειδε όσα ηθελε να δει και δεν άφησε κανεναν σχεδόν σε χλωρό κλαρί (κυριως τον γράφοντα) δινοντας έτσι μια υπόσχεση για ένα μέλλον όλο πειραγμα και γέλιο (μην ανησυχεις, άθελα σου το ειπες το σχόλιο, απλα εγω θα το πληρώνω με άπειρο πειραγμα, όπως καταλαβες κι εσυ σημερα ειναι όλοι τους ικανοι για κάτι τέτοιο!)
Δεν θα γράψω άλλο για το σημερινό meetup. Ητανε απλα καταπληκτικό. Τοσο για όσα γράφω παραπάνω αλλα κυριως για όσα δεν σας γράφω. Αυτα τα έζησα με την ψυχη μου. Και ειναι τέλεια!!!Αλήθεια όμως, πειτε μου. Εσεις, τι απόγευμα θα περνάγατε με μια τέτοια φυσιογνωμια;!!!
(Καλα να πάθεις ρε, πρεπει με κάποιο τρόπο να εκδικηθω κι εγω!)