Μια παράξενη άνοιξη...

Μουτζούρα + Βλαχούλης = Street Art fest

Δεν μπορω να περιγράψω την χαρα και τον ενθουσιασμό μου για τον 2ο Αγώνα Εικονογράφησης που διοργανώνει η Ομάδα Δράσης Μουτζούρα (του ομώνυμου καταστήματος στην οδο Ηλιοδόρου στην Τριγωνη πλατεία) σε συνεργασια με αψογους χορηγούς αλλα και την υπέροχη πραγματικά ιδέα για περαιτέρω συνεργασία με την Γκαλερί Βλαχούλης, στην Τρίγωνη Πλατεία.

Ας τα πάρουμε απο την αρχή. Η Μουτζούρα και η Ομάδα Δράσης της διοργανώνουνε εναν ακόμα αγώνα εικονογράφησης, τον δευτερο μέσα σε εξι περίπου μήνες, με τον υπότιτλο StreeArtFest: TV business. Θα γίνουνε έργα graffiti στην Τρίγωνη πλατεία απο μερικα απο τα μεγαλύτερα ονόματα όπως ref-film, robotam, naif-film, sae, edom, terror, shoen, roai, neik, f.o.d. και ihatered κ.α., σε καμβά και τα οποία θα εκτεθούνε για το διάστημα 22/04-02/05 στην Γκαλερί Βλαχούλης στην Τριγωνη Πλατεία. Μουσική σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης θα παιζουνε οι Απόγονοι (όπου και θα ακουστούνε και νεα τους κομμάτια που θα ακουσουμε live στις 30 του μήνα) και θα διαρκέσει αρκετες ώρες η εκδήλωση.
Προκειται για μια απλα καταπληκτική πρωτοβουλία της Μουτζούρας, η οποία εδω που τα λέμε έχει αλλάξει όλη την αισθητική της Λάρισας, και με τις αφίσες της και το δημιουργικο της τμήμα που ασχολειται με αυτές και με την ποιότητα των εκτυπώσεων που έχει και βλέπουμε απο καταλόγους μπαρ και καφέ μεχρι σε εκτυπώσεις και banners μαγαζιών κι εκθέσεων. Ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακομα μεγαλύτερος οταν βλέπω οτι ένα μεγάλο όνομα της λαρισαικής τέχνης, όπως ο κος Βλαχουλης, φιλοξενεί στην γκαλερί του (Καποδιστρίου 1, κατω απο το Cherry της Τριγωνης πλατείας) τα έργα των καλλιτεχνων του graffiti, αναγνωριζοντας έτσι την καλλιτεχνική αξία του graffiti και την ποιότητα των έργων και των καλλιτεχνών του. Μετα απο τοσο κυνηγητό σε ιδιώτες και Πολιτεία στην Λάρισα, επιτέλους κάποιος ιδιώτης δέχεται να εκθέσει έργα graffiti, και μαλιστα όχι οποιοσδήποτε γκαλερίστας αλλα ο κος Βλαχούλης, ενα απο τα πιο ιστορικά ονόματα της τέχνης στην Λάρισα, δινοντας έτσι την ευκαιρια στον Λαρισαίο να δει τα έργα απο κοντά, σε περιβάλλον εκθεσιακό πλεον και όχι απλά στον δρόμο, και παρόλο που αυτό μπορει να "παραβαινει" τους κανόνες του graffiti οτι πρεπει να γίνεται στον δρόμο, μια τέτοια κίνηση μπορει να κανει τον κόσμο πιο φιλικό και πιο ανεκτικό σ'αυτη την τέχνη!
Οπότε, ειτε την Παρασκευη 18 του μήνα, ειτε 22 Απριλίου με 2 Μαίου, κάντε μια βόλτα να δειτε την τέχνη του graffiti να δημιουργείται ή να εκτίθεται, απολαυστε τα αποτελέσματα και αναρωτηθείτε αν και κατα πόσο το graffiti μπορει να ειναι το φάρμακο απέναντι στο γκρίζο της πόλης...


ΥΓ: η εργασιομανία ειναι φάρμακο για πολλα πράγματα...

Ο Λουπιν χαθηκε...

Σημερα προκειται για μια απο τις χειροτερες μερες στην ζωη μου. Στις 10 το πρωι περιπου εξαφανιστηκε ο Λούπιν. Αισθανομαι απιστευτα άσχημα, δεν μπορω να το περιγράψω. Πιθανότατα πηδηξε απο το μπαλκόνι στον ακαλυπτο, πληροφοριες μπορειτε να βρειτε εδω κι εδω καθως και αρκετες φωτογραφιες του. Παρακαλω, αν υπάρχει καποιος που τον ειδε στην περιοχη, ας επικοινωνησει στο τηλέφωνο που δινω. Ευχαριστω.

Μια μερα χωρις Starbucks! Τρομος!

Ναι, ειμαι καμμενος. Πολυ καμμενος μαλιστα. Λατρευω τα Starbucks. Τοσο που σκεφτομαι οτι πριν ανοιξουνε δεν επινα καφε, αλλα ενα μπουγαδόνερο, με καφε και γαλα, που μου το πουλουσανε για καφε και μαλιστα πανακριβα. Τα Starbucks τα γνωρισα στην Λαρισα όταν ανοιξανε τον Φεβρουάριο του 2006, ειπα να τα δοκιμασω πριν παω σε μια φωτογραφιση. Μπηκα μεσα και αμεσως καταλαβα την διαφορα στην καθαρη ατμοσφαιρα, καθοτι βλεπετε σε ολα τα Starbucks του κοσμου απαγορευται το καπνισμα ωστε να μην απορροφουνε οι κόκκοι του καφε τον καπνο και αλλοιωνεται η γευση του. Ως newbie, καθισα σε ενα τραπεζι και περιμενα να παραγγειλω, δεν ηξερα βλεπετε οτι πρεπει να παω στο ταμειο να παραγγειλω και να παρω τον καφε μαζι μου να καθισω. Οταν εφτασα στον παγκο θυμαμαι παρατηρησα την ποικιλια καφεδων αλλα και μια απουσια: δεν εχει νες καφε και φραπε! Μιλαμε για πολιτισμικο σοκ δλδ, ειχα πιει μονο μια φορα εσπρεσσο και δεν μου αρεσε και γενικα επινα μονο νες και φραπε. Ειπα λοιπόν να δοκιμασω την τυχη μου αφου ειχα παει τελικά. Ενας barista (ο ορος για τον υπευθυνο εξυπηρετησης και παρασκευης καφε) μου εξηγησε χιλια μυρια για τους καφεδες, τα τσάγια και τα γλυκα και με αφησε με ανοιχτο το στόμα! Τελικα παρηγγειλα εναν grande latte, ζεστο φυσικα και τον απολαυσα παρεα με ενα double chocolate muffin. Αυτο ητανε, κολλησα! Τελειως διαφορετικη γευση απ'οτι ειχα δοκιμασει, τελειο muffin και μια πολυ μεγαλη κουπα για να απολαυσω τον καφε μου! Φευγοντας για την φωτογράφιση ειπα να δοκιμασω ενα τσάι και πήρα τελικα ενα venti non-fat latte tazo chai (μαυρο τσαι με μπαχαρικα και γαλα). Αυτο ητανε το απολυτο κολλημα, απο τοτε το tazo chai ειναι το αγαπημενο μου ροφημα. Και πιστεψτε με, το τιμαω αρκετα συχνα απο τα Starbucks. Και πιστεψτε με, εχω αποκτησει ακομα και εχθρους εξαιτιας τους, καθοτι ως εταιρια εχει τα εξης αμαρτηματα:
- αμερικανια (ποτε δεν το καταλαβα αυτο, καθε εταιρεια με εδρα τις ΗΠΑ ειναι "αμερικανια" δλδ;)
- απαγορευεται το καπνισμα (ελεεινο, καθαρη ατμοσφαιρα, δεν βρωμανε τα ρουχα σου, δεν εισαι μεσα στην καπνια ολη την ωρα, απορω και πως το αντεχω κι εγω δλδ...)
- ειναι πολυεθνικη εταιρεια (ενω η Coca Cola, η μαρκα τσιγαρων του καθενος, η μπυρα, τα μεγαλα φαστ φουντ και η εταιρεια διανομης ταινιων στους κιν/φους εχουνε εδρα την Ελασσονα, τα Καβασυλα ή την Καρπαθο πχ...)
- δεν εχει φραπε ή νες, αυτο το μεσα στα χημικα τεχνητο παρασκευασμα στιγμιαιου καφε...
Οπως και να'χει, ειναι και θεμα γουστου. Ωστοσο, δυσκολο μπορω να στερηθω τα Starbucks. Λετε καποτε να γινω σαν τον Colbert στο παραπανω βιντεακι;;;;;;;;;;!!!

123

Ηρθε κι εμενα η σειρα μου γι'αυτο το παιχνιδι μετα την προσκληση της Gia. Και οι κανονες ειναι λοιπον:


1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

Το βιβλιο που βρεθηκε πιο κοντα μου εκεινη την στιγμη λοιπον ειναι ο "Θεραπευτης" του Ηλια Φλωράκη. Απολαυστε τις σειρες 6-8 λοιπον της 123ης σελιδας του βιβλιου:


"... αδελφο μου, για να δουμε ποιος θα σκάσeι πιο γρηγορα. Εκεινο τον
καιρό, έκλεινα τα ματια και ανεπνεα πολυ αργά. Οι λειτουρ-
γιες μου πεφτανε και δεν χρειαζομουν πολυ οξυγόνο. Το ίδιο..."

Απ'οτι εχω δει, οι πιο πολλοι εχουνε ηδη συμμετασχει στο παιχνιδι, αμα περασει ομως η butterfly ή ενας εκ των τρελοτουριστων, παρακαλω να παραλαβει την προσκληση του!!!

Βραδινες φωτογραφίσεις

Πάντα μου αρέσανε οι βραδινες φωτογραφισεις. Απο τοτε που άρχισα να ασχολουμαι καπως πιο σοβαρα, με μια Zenit στο χέρι, εβγαινα στα Γιάννενα ή στην Λάρισα για φωτογράφιση. Καθώς όμως δεν ειχα τρίποδο συνηθως βγαινανε κουνημένες, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο αλλα παντα μου άρεσε το αποτελεσμα και καταλαβαινα οτι με ένα τριποδο θα βγαινανε καλυτερες φωτογραφιες. Τοτε πηρα την Ντίνα (μια Minolta Dynax4) και ενα τριποδο (το πιο φτηνό που βρηκα) και εβγαινα για φωτογράφιση, στην Λάρισα συνηθως αλλα με παθος μεγαλύτερο απο πριν. Στην συνέχεια ηρθε και η Konica - Minolta 5D και μετα η (καταπληκτικη) α100, όλες παρεα μαζι μου στην αγαπημενη μου φωτογραφικη τσάντα για τις βραδινες φωτογραφίσεις.
Μου αρέσουνε πολλα στην βραδινη φωτογράφιση. Μου αρέσει ολη η διαδικασία, η ετοιμασια για να φορέσω ρούχα ελαφρά αλλά ζεστα, η περιήγηση με το τριποδο ανα χειρας ετοιμο να στηθει και να φωτογραφισω κατι που ειδα, τα φώτα, η ερημια στους δρόμους, οι άνθρωποι της νυχτας που γυρνάνε ή πανε για διασκέδαση ή σπίτια τους, το γεγονος οτι η πόλη αλλάζει το βράδυ, γινεται κάποια άλλη εκδοχη της "πρωινης" πόλης, πιο γοητευτική για μενα.
Η βραδινη φωτογράφιση, αν και απαιτητική, εχει την ανταμοιβή της, φωτογραφιες και εικόνες αλλιώτικες. Οταν αρχισα να μελετάω Φωτογραφία με εντυπωσίασαν οι φωτογραφιες με τις γραμμές φωτός στους δρόμους των πόλεων απο τα αυτοκινητα και γι'αυτο φροντισα απο νωρις να μαθω πως γινεται αυτό. Οταν έμαθα ξεκινησα να πειραματιζομαι (το ίδιο βράδυ μαλιστα χαλασα δυο 36αρια φιλμ ολα με τετοιες φωτογραφιες) με δικες μου εκδοχες στις πόλεις που ημουνα.

Και δεν το κρυβω οτι ακομα μ'αρεσει αυτο το εφε, με τις γραμμες των φωτων, φευγαλεες εικόνες ταχύτητας και αυτοκινητων που χανονται για να μεινει μονο μια φωτεινη γραμμή απο το περασμα τους μπροστα απο τον φακό μου.

Ακομα και σε ασπρομαυρες εκδοχες, η ταχυτητα, η κίνηση, το φως, η γραμμη που μοιαζει με ακτινα λεηζερ φαινεται αρκετά καλα.
Και παντα μου άρεσε το πως συνδυάζεται με την εικόνα του ακινητου γυρω κοσμου όλη αυτη η κίνηση: κολώνες, φώτα,, κάγκελα, δεντρα, χιλια δυο πραγματα ακινητα, σαν να φαινονται απαθή μπροστα σε τοση ταχυτητα και κινηση.
Μ'αρεσε πολυ η μεταμόρφωση που προσφέρει η νύχτα. Η άμμος φαινεται πρασινοκιτρινη απο τα φωτα στην παιδικη χαρά, οι κούνιες μοιαζουνε μακρια απο την "παιχνιδιαρικη" εικόνα που εχουνε την μερα και οι σκιες αιωρουνται απο κατω, ακινητες.
Ακομα και τα δεντρα αλλάζουνε χρώμα το βράδυ, παιρνουνε το θερμό κοκκινωπό χρώμα των προβολέων εκει κοντά και μοιάζουνε με ψευτικα. Αλλα ειναι πανεμορφα, τα λατρευω.
Πολλες φορές παιρνω και μουσική μαζι μου αν και μου αρεσουνε πολυ οι ηχοι της νυχτας. Οι μουσικες επιλογες κυμαινονται αν και συνηθως ειναι hip hop. Οπως και το κομμάτι παρακατω, απο τους Delinquent Habits

Delinquent Habits ...

Επιφάνεια εργασίας

Οταν μια πεταλούδα σε προσκαλει σε κατι δυσκολα μπορεις να πεις οχι. Οποτε οριστε η εικόνα που εχω στην επιφάνεια εργασίας μου:Αυτη την φωτογραφια την ειχα δει εδω και καιρό σε ενα site του National Geographic και με εντυπωσιασε απο την πρωτη στιγμή. Λιγο τα χρώματα, λιγο η κλίμακα (κατω δεξια ειναι κατι άνθρωποι...) και λιγο το οτι προκειται για φωτογραφια μιας λιμνης με εκαναν να την εχω στην επιφάνεια εργασιας μου.
Για να μας δειξουνε παρακαλώ τι εχουνε στην επιφάνεια εργασιας τους η moukelis (αν και ξερω...), η mariel, η χελώνα και η annabooklover

Βολτα στην λαική

Εδω και δυο μηνες ημουνα χωρις μηχανή. Και σ'αυτους τους δυο μηνες καταλαβα οτι οταν ειχα μηχανή εκανα τα χιλια μυρια σχέδια για φωτογραφισεις κι εξορμήσεις αλλα ποτε δεν τις πραγματοποιησα καθώς τις ανεβαλα για αργότερα. Έτσι, όταν επιτέλους πήρα στα χέρια μου την καινουργια μηχανή αποφάσισα να μην χάσω χρόνο. Πρωτη επιλογή ητανε η λαϊκή της Λάρισας στην Νεάπολη.
Παντα ηθελα να παω στην λαική για φωτογράφιση. Λιγο ο πολύς κόσμο, λιγο οι φυσιογνωμιες που εβλεπα να κυκλοφορουνε οταν πήγαινα με τον πατέρα μου μικρός, λιγο οι φωτογράφοι που με επηρεάσανε και τους θαυμάζω, πολυ η αγάπη μου για την φωτογραφία δρόμου και το ρεπορταζ, παντα ηθελα να παω. Για να ειμαι ειλικρινης όμως φοβόμουνα κιόλας. Μεσα σε τοσο άγνωστο κόσμο με μια μηχανή που παντα προκαλεί νευρικότητα ή ακομα και νευρα κανονικά (θα αναφερθουμε σε αλλο ποστ ενδελεχώς) δεν ηξερα τι αντιδράσεις θα συναντήσω. Το Σαββατο που αποφάσισα να παω ητανε το πιο κρυο του φετεινού χειμώνα (16 Φεβ.). Πολυ κρυο, χιονιζε ελαφρώς απο την πρωτη στιγμη κι ο άερας ητανε παγωμενος. Αλλα το ειχα αποφασίσει να φωτογραφισω. Απο όλη την διωρη εξόρμηση, δυο περιστατικά θυμάμαι συνέχεια:

Ο Ζητιάνος
Σε καποιο μέρος της λαικής υπήρχε όπως πάντα ενας ζητιάνος. Σε καθε λαική βρισκονται αρκετοί ζητιάνοι και παντα τους θεωρουσα "γοητευτικά" θεματα. Και ταυτοχρονα τα πιο αμηχανα απ'ολα ισως. Κι αυτό γιατι ναι μεν ειναι προσωπα σε δημόσιο χώρο άρα μπορω να τους φωτογραφιζω αλλα δεν ειναι το ίδιο με όλους τους υπόλοιπους. Μιλάμε για ανθρώπους που ζητάνε λίγα λεφτά για τις καθημερινες τους αναγκες, ανθρώπους πολλές φορές αρρώστους, ανίκανους, εγκαταλειμένους στην τυχη τους απ'ολους. Η ύπαρξη τους στον χώρο συνηθως ειναι τέτοια ώστε ειτε να γινονται ευκολα ορατοι για να ριξει καποιος τον οβολό του ειτε να γινονται "αόρατοι" σχεδόν, σαν να θελουνε να μην ενοχλησουνε με την επαιτεια τους τον περαστικό. Αυτος λοιπόν ηταν της δευτερης κατηγοριας. Μαζεμενος και ακινητος, δεν μιλουσε, απλα στεκότανε εκει και ειχε ενα πιατάκι απο γλάστα μπροστά του για να ριχνουνε τα λεφτά οι περαστικοί. Περασα πολλες φορες απο εκει μπροστά για να αποφασίσω αν θα τον φωτογραφίσω ή όχι. Τελικά τον φωτογράφισα στα γρηγορα όπως φαινεται παρακάτω. Και μετά του άφησα λιγα λεφτά. Μπορώ όμως ετσι να "αγοράσω" την φωτογραφια του, την εικόνα του; μπορω να πω οτι εφοσον ειναι σε δημόσιο χώρο μπορω να τον φωτογραφισω όπως τον καθένα; Αρκούνε λίγα κερματα για να αγοράσεις την ευκαιρια να φωτογραφίσεις εναν ζητιάνο; και ποια ειναι αυτη η τιμη; ειναι η εικόνα του θεαμα ή θεμα για φωτογραφία; κι αυτη η φωτογραφια που προκυπτει τι ειναι; καλλιτεχνική, καταγραφή, τι ειναι;

Ο καπετάνιος
Προς το τέλος της λαικής ειναι οι πάγκοι των ψαράδων. Περασα λιγες φορες απο εκει να δω πως ειναι γενικά εκει το μερος και δεν φανηκε κακό. Ειχε κίνηση και φανηκανε αρκετα απασχολημένοι για να ασχοληθούνε μαζί μου. Καποια στιγμη, βλέπω εναν να εχει φτιάξει εναν πάγκο απο ψαροκασέλες και να καθαριζει ψάρια. Δεν μπορουσα να αφησω την εικόνα να φυγει, μαζεψα ο,τι κουράγιο ειχα και τράβηξα την φωτογραφία που βλεπετε. Μολις την εβγαλα όμως, άκουσα εναν απο τον πάγκο να ρωτάει φωναχτά με επιδοκιμασία "εβγαλες φωτογραφία τον καπετάνιο;". Απαντησα (δειλά) οτι εβγαζα γενικα τον χώρο και μου ειπε να βγάλω μια φωτογραφια τον πάγκο επειδη ειχε καλα ψάρια.

Πόζαρε κι αυτος με το χέρι να δειχνει τον πάγκο του με τα ψάρια και το καπέλο του σε ενα ειδος αυθόρμητου marketing προκειμένου να πεισει τους περαστικούς οτι ειχε τοσο καλή ψαριά που πόζάριζε μπροστά της! Μου φάνηκε πολυ όμορφη χειρονομια και με εντυπωσίασε η άνεση του μπροστά στον φακό.

Γενικά η πρωτη εξόρμηση στην λαική ητανε μέτρια. Βρηκα το θάρρος να σηκώσω την μηχανή και να φωτογραφίσω αλλα όχι τόσο άνετα ώστε να βγουνε οι φωτογραφίες που ηθελα και αξιζανε πραγματικά. Αλλα πήγα και τολμησα. Άλλες εποχές δεν θα εβρισκα το κουράγιο. Τωρα θα ξαναπαω.

Νεα εποχη...

Απο σημερα αρχιζει μια νεα εποχή. Μια εποχη που την ξεκινησα με την βοήθεια μερικων υπέροχων, καταπληκτικων ανθρώπων και φίλων που μακαρι να τους χωρούσα όλους στην αγκαλια μου ταυτόχρονα! Δεν ξερω πως θα ευχαριστήσω ποτέ αυτους τους ανθρώπους, δεν ξερω αν υπάρχει τρόπος αλλα μου δώσανε μια απο τις μεγαλυτερες χαρες στην ζωη μου. Λεπτομερειες δεν μπορω να δημοσιευσω αλλα το καθαρμα ο Αντωνης τελικα πηρε αυτο που ηθελε απο μενα (χαλαλι ρε!).
Η παραπάνω κυρια ειναι απο σημερα δικια μου. Δεν εχει βαπτιστεί ακόμα αλλα ειναι μια Sony α100 και ειναι πανεμορφη. Και ολη η ιστορια της αποκτησης της συμπεριλαμβανε ενα σχέδιο δυο μηνων, ανθρώπους απο διάφορες πολεις ανα την Ελλάδα, μια εκπληξη, μια κάρτα και φυσικα, δάκρυα (και ημουνα τοσο κοντα στην ημερομηνια ληξης της ποινης...). Πριν καν αρχισω να την χρησιμοποιω, η μηχανη ειναι ευλογημένη με πολλα χαμόγελα, αγκαλιες, αγάπη, θετικη ενεργεια και ψυχη υπέροχων ανθρώπων. Τι καλυτερο;
Και για να μιλησουμε και τεχνικα, οριστε τα...προσοντα της:

Τύπος : Reflex (dSLR)
Αισθητήρας CCD : Αισθητήρας 23,6" x 15,8" 10,8 Megapixels (10,2 ενεργά) (yeah baby...)
Μέγιστη ανάλυση (σε pixels) : 3880 x 2600
Τύπος εικονοσκοπίου : Σύστημα σταθεροποιημένο στο επίπεδο του ματιού με πεντάεδρο πρισματικό κάτοπτρο στην οροφή,Πεδίο λήψης: 95 %,Μεγέθυνση: 0,83,Απόσταση ματιού: 20 mm από την οπή στόχευσης, 16 mm από το πλαίσιο της οπής ανίχνευσης με διόπτρα -1,Διόπτρα: -2,5 - +1,0 m-1
Οθόνη LCD : Οθόνη TFT 2,5" (6,35 cm) - 230.000 pixels,Ρυθμιζόμενη φωτεινότητα,Πεδίο προβολής οθόνης LCD: 100 %
Διαθέσιμες θέσεις ISO : ISO Auto, 100, 200, 400, 800, 1600
Διάφραγμα και ταχύτητα : Ταχύτητα: από 1/4000 ως 30 sec,Λήψη με χρονοδιακόπτη 10 ή 2 sec
Ενσωματωμένο φλας : Ενσωματωμένο φλας:Αυτόματο φλας, φλας συμπλήρωσης, συγχρονισμός οπίσθιου φλας, Aσύρματο φλας (με φλας HVL-F56AM ή F36AM προαιρετικά)
Φόρματ εικόνας : RAW, JPEG
Κάρτα μνήμης : CompactFlash I

Ειναι υπέροχη. Αλλα οι άνθρωποι που βοήθησαν στην αποκτηση της ειναι απλα μοναδικοι. Σας αγαπαω πολυ όλους!

Schiele...

Με αφετηρια τον ερωτισμό του Klimt, παρουσιάζει την ανθρώπινη υπαρξη
στιγματισμένη απο τη σεξουαλικότητα και τη νευρωση.
Ο Schiele βλέπει το άτομο ως ύπαρξη μοναχική,
εγκλωβισμένη στη σεξουαλικότητα της,
το σεξ ως καταστροφική δύναμη και οποιαδήποτε ικανοποιηση

καταδικασμένη να καταλήξει στον πόνο

Αλκης Χαραλαμπίδης,
"Η τέχνη του 20ου αιώνα", τομ.1