Ολική ανακαίνιση

Ανακαίνιση. Ολική, απο τα πατώματα μέχρι την οροφή, μπορεί να χρειαστεί να γκρεμίσω και κανέναν τοίχο για να ανοιξω κανένα παράθυρο να μπει φως να διαλύσει την μαυρίλα. Δεν χρειάζεται να γίνει βιαστικά, αλλά θα γίνει. Αυτά τα πράγματα δεν τα αποφασίζεις πάντα μόνος σου (ακόμα κι αν θα έπρεπε να συμμετέχεις σε τέτοιες αποφάσεις βέβαια) αλλά τελικά τα κάνεις μόνος σου. Για να είμαι ειλικρινής δεν θα το κάνω και τελειως μόνος μου, έχω την Saigon που ξέρει τι κάνει, το καλύτερο της κόλπο δε είναι που με κάνει να λέω μόνος μου αυτά που πρέπει να συνειδητοποιήσω και να ακούσω, όπως το γιατι έπρεπε να κανω αυτή την ανακαίνιση και με τι ρυθμό. Δεν ξέρω πως το κάνει, αυτή ξέρει, αυτή είναι και γι'αυτό την αγαπώ. 

Όπως και να έχει, τέτοια ανακαίνιση δεν έχω ξανακάνει, το σωστό να λέγεται. Και τέτοιο πόνο επίσης πιστεύω δεν έχω ξανανιώσει. Πόνο γιατί πρέπει να την κάνω αυτή την ανακαίνιση και γιατι ανακαλύπτω οτι τα υλικά που είχα πριν δεν ήταν οτι καλύτερο και σίγουρα δεν ηταν αυτό που νόμιζα, κάτι που μόνο τώρα καταλαβαίνω. Αλλά πάντα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις σκέφτομαι (ή τουλάχιστον χρειάζομαι να το σκέφτομαι αυτό) τι ωραίο θα είναι αυτό που θα φτιάξω μετά, πόσο όμορφο θα το κάνω, με την εμπειρία του προηγούμενου και την ελπίδα για το επόμενο. 

Αυτές οι καταστάσεις έχουν τα καλά τους αλλά έχουν και τα πολύ κακά τους. Έχουν και τις στιγμές που όλα φαίνονται πιθανά και τις στιγμές που όλα μοιάζουν να βυθίζονται, κι εσύ μαζί τους και δεν ξέρεις απο που να πιαστείς, τι βάθος έχει αυτός ο γκρεμός που έπεσες, ποτε θα ξανανέβεις, αν θα ξανανέβεις, τι θα βρεις εκεί αν ξανανέβεις...

Όπως και να έχει, τώρα είναι καιρός για χτίσιμο, για ανακαίνιση. Θα είναι διαδικασία, μια πορεία που θα πάρει τον καιρό της αλλά που ξεκινάει, όπως ολες οι πορείες, με ένα βήμα. Ένα βήμα που έγινε ήδη, ευτυχώς και σιγά σιγά θα έρθει και το δεύτερο. Στην ώρα του. 

Gatwick, Woolwich, southeastern, dial arch, Sainsbury's, Tate modern, Ai Weiwei, Pollock, Sander, Struth, Mone, Deutsche Borse Photography Prize, Bloomsbury, Seven Dials, Starbucks, Nero, Canary Wharf, Fossil, Aircraft Circus, cheesecake, πιπερομανιταρόπιτα, τσάι, long exposure, photos, London Bridge, Horniman, Greenwich, Old Royal Naval College, DLR, Shadwell, Canon Street, St Paul Cathedral, Millenium bridge, national insurance, gumtree, royal wedding, kensington gardens,  cv... 

Και ξεχνάω άλλα τόσα.

Η ζωή δεν είναι μια γραμμική εξέλιξη, μια ιστορία με συγκεκριμένη αρχή, μέση, δομή και συνέχεια. Η ζωή είναι όπως την βιώνουμε, ένα συνοθύλευμα εμπειριών που τις θυμόμαστε και τις βιώνουμε σύμφωνα με τα συναισθήματα μας κι όχι με το πόση ώρα πέρασαμε μαζί τους. Έτσι κι εγώ, αυτές τις μέρες, πάνω απο σαράντα πια, έχω χίλιες δυο σκέψεις στο μυαλό μου, δεν μαζεύονται σε post, δεν μπορώ καλά καλά να τις χωρέσω στο μυαλό μου, να τις χωνέψω, να τις συνειδητοποιήσω. Αλλά ξέρω οτι είναι εκεί, στο μυαλό μου, με την θέση και το μέγεθος τους, χωρίς να έχω ιδέα τι θα κάνω μ'αυτές αλλά με μια τρελή ιδέα να τις συλλέξω. Δεν είναι όλα τέλεια βέβαια, δεν είναι όλες οι αναμνήσεις εδώ γλυκιές και πολύτιμες. Αλλά τι στη ζωή είναι ένα μόνο πράγμα, τι έχει μια πλευρά μόνο; 

London baby: I'm here!

Αυτό είναι το πρώτο ποστ μου απο το Λονδίνο. Έφτασα χτες με μα υπέροχη πτήση, με καλό καιρό, ένα πολύ καλό βιβλίο να με συνοδεύει και χίλιες σκέψεις στο μυαλό μου ταυτοχρονα. Ήρθα στο Λονδίνο ως ένα πείραμα, μια δοκιμή, να δω αν μπορώ να κάνω κάτι επαγγελματικά ή και ακαδημαϊκά, καιρό τώρα στέλνω βιογραφικά παντού κι ετοιμάζω τις αιτήσεις μου για βρετανικά πανεπιστήμια. Οπότε είμαι εδώ για interviews και job hunting. 

Φυσικά, δεν έχω ιδέα τι θα γίνει, αλλά έχω ακόμα καιρό να δω και να συνειδητοποιήσω πως είμαι εδώ πια. Εδώ, παρέα με χίλιες σκέψεις κι ένα εκατομμύριο όνειρα, παρέα με ένα πανέμορφο πράσινο πλεκτό κασκώλ δημιουργία και δώρο της Saigon και την συμβουλή της στο μυαλό μου συνέχεια: "όλα να τα κάνεις, όλα να τα δεις".

London baby: the sequel (Epilogue)

Φυσικά, ποτέ δεν είναι ευχάριστο να τελειώνουν οι διακοπές σου. Για μένα, ειδικά αν αυτές οι διακοπές είναι στο Λονδίνο κιόλας! Αλλά ήρθε κι αυτή η μέρα. Τελευταία μέρα πάλι στα Harrod's στα οποία γινότανε απλά σκοτωμός απο τον κόσμο, είχαν ξεκινήσει κάτι εκπτώσεις και ήταν σαν λαϊκό προσκύνημα μέσα στο κατάστημα. Αυτή την φορά όμως μπόρεσα να το δω όλο σχεδόν, όλους τους ορόφους. Κάποια στιγμή εντοπίσαμε κι ένα μέρος για καφέ με το κολασμένο όνομα Chocolate Bar. Και είναι απο εκείνα τα μέρη που δεν θέλεις να φας ή να πιεις κάτι, αλλά απλά θέλεις να κάνεις ένα ντουζάκι σε σοκολάτα, ένα λούσιμο με κουβερτούρα, μια μάσκα σώματος με τρούφες, γαργάρες με ρόφημα σοκολάτα και μετά ένα τρίωρο μπάνιο με τρία είδη σοκολάτας. Ταυτόχρονα. Πανάκριβο μεν, αλλά ο,τι πιο σοκολατένιο έχω δει και ζήσει στην ζωή μου και με τέλεια σοκολάτα, όχι την κοροϊδία που πουλάνε μερικά καφέ στην Ελλάδα. Τέλος πάντων, έκανα την καρδιά μου πέτρα κι έφυγα και με συνοπτικές διαδικασίες που θα παραλείψω να περιγράψω έφυγα για το αεροδρόμιο Gatwick. Μετά το γρήγορο check in, είχα στην διάθεση μου ένα απλά τεράστιο και τέλειο χώρο με καφέ, σούπερ μάρκετ και άλλα καταστήματα μέχρι να περιμένω την επιβίβαση! Φανταστικός ο χώρος, σε βοηθάει λίγο να ξεπεράσεις το σοκ οτι φεύγεις, έχεις και την ευκαιρία να πάρεις μια απο αυτές τις τεράστιες Cadburry να πνίξεις τον πόνο σου και να περιμένεις.

Tέλεια η πτήση της επιστροφής, δίπλα μου είχα μια αγγλίδα μητέρα με την 5χρονη κόρη της, πολλοί διακριτικοί άνθρωποι, μόλις απογειωθήκαμε κοιμηθήκανε αγκαλιά, τόσο εξοικειωμένοι με τις πτήσεις. Τα υπόλοιπα δυστυχώς ήταν τυπικά. Άφιξη, αναμονή για λεωφορείο για ΟΣΕ, προαστιακός για Λάρισα και ξεκούραση μέχρι το επόμενο πρωί που επέστρεψα στην μονάδα για μια μαγευτική αλλαγή χρόνου στην σκοπιά (αλλά με καλή παρέα ενός φάνταρου) και μια Πρωτοχρονιά εντός στρατοπέδου. Δεν γκρινιάζω, ακόμα ήμουν σε ρυθμούς Λονδίνου και στο κάτω κάτω, κι αυτό μια εμπειρία ήταν. 

Αυτό είναι το γαμάτο με το Λονδίνο, για μένα τουλάχιστον. Οτι φεύγοντας απο εκεί, "είμαι" ακόμα εκεί για λίγες μέρες, το μυαλό μου ακόμα είναι στους χάρτες του μετρό ή του DLR, στην ευγένεια του κόσμου και το επιβλητικό αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Όπως και να'χει, το Λονδίνο το'χω μέσα στην καρδιά μου, θα μου μείνει φυσικά αξέχαστο αυτό το ταξίδι ως στρατιώτης τυπικά στο Λονδίνο αλλά το μυαλό μου είναι πως θα κάνω κι άλλα, περισσότερα και μεγαλύτερα πράγματα εκεί. Ποιός ξέρει, ίσως τα σχέδια μου να περιλαμβάνουν το Λονδίνο για κάποιο διάστημα. θα δείξει...

Για κλείσιμο μερικές φωτογραφίες απο πράγματα που μου αρέσανε πολύ αλλά δεν έβαλα 

 σε προηγούμενα ποστ. Μακάρι να τα δείτε κι εσείς απο κοντά σύντομα!

 Ένα υπαίθριο γλυπτό έργο του Peter Burke, κοντά στο συγκρότημα που έμενα.

 Η διακόσμηση με εξύφυλλα δίσκων στο GBK του Ο2. Όλο το μαγαζί έτσι ήταν!

 Η τεράστια γόβα που μου έκανε εντύπωση κάθε φορά που περνούσαμε απο εκεί! Ουσιαστικά είναι η μαρκίζα για το πολύ πετυχημένο μιούζικαλ Priscilla

 Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο κτίριο είναι, αλλά είναι πανέμορφο!

 Το HMS Victory, δίπλα απο το άγαλμα του Νέλσον στην Trafalgar Square. Είναι αρκετά μεγάλο και σίγουρα ο τρόπος παρουσίασης είναι τέλεια ιδέα!

 Τελικά είναι ένα άγαλμα προς τιμήν του Oscar Wilde, απο την Maggi Hambling

Ένα απλό στενό, απο τα πολλά του Λονδίνου. Δεν είναι κάποιο σημαντικό, δεν έγινε κάτι αξιομνημόνευτο εκεί. Αλλά σίγουρα μου θυμίζει αυτή την ατμόσφαιρα, την διάθεση που μου αφήνει αυτή η πόλη.

London baby: the sequel (3)

Οι μέρες περνάνε (δεν είναι επιλογή μου, πιστέψτε με) και παθαίνω αυτό το "όσο και να δω υπάρχουν τρεις φορές άλλα τόσα να δω" αλλά μου περνάει γρήγορα. Οι επόμενες μέρες αφιερώνονται στο κέντρο της πόλης, το City όπως το λένε, αλλά και σε μια έντονη προσπάθεια να ξεπερνάω το σοκ του Λονδίνου αυτές τις μέρες! 

Πάντα πίστευα πως δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίσεις πραγματικά μια πόλη, ούτε καν αυτή στην οποία μένεις χρόνια. Αλλά όσο γυρνάς μια πόλη, τόσο περισσότερο την μαθαίνεις, παίρνεις εικόνες, μυρωδιές, εμπειρίες απο αυτήν. Στο Λονδίνο λοιπόν πίστευα πως το κέντρο είναι ένα υπέροχο μέρος για να μάθω κάπως την πόλη, να την γνωρίσω με τα όλα της, όχι αυτά που θέλουν τα ταξιδιωτικά πρακτορεία να δω. Ξεκινήσαμε λοιπόν απο το Picadilly Circus και την Regent Street, ένα μέρος που στ'αλήθεια με άφησε με το στόμα ορθάνοιχτο! Δεν ήξερα απο που να ξεκινήσω να προσπαθήσω να νιώσω όλο αυτό το θέαμα: απο τις ορδές του κόσμου, την πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη διακόσμηση (αν και με χάλασε λίγο η διαφήμιση), τα καταστήματα, την απίστευτη κίνηση;;; Οφείλω να ομολογήσω πως όσο και να προσπάθησα να μην φανώ πολύ τουρίστας, δεν κατάφερα και πολλά. Η Regent Str. είναι ο παράδεισος του καταναλωτή, με άπειρα μαγαζιά, μια έντονη λονδρέζικη αίσθηση αλλά και μια μεγάλη ποικιλία σε ανθρώπους και γλώσσες (πρέπει να άκουσα πάνω απο 20 διαφορετικές γλώσσες σε μια βόλτα και μόνο, ανάμεσα τους και ελληνικά). Ανάμεσα σε όλα αυτά τα μαγαζιά ήταν και το National Geographic, με μεγάλη ποικιλία απο βιβλία, φωτογραφίες αλλά και ρουχισμό για όσους σκέφτονται να πάνε απο την έρημο μέχρι τους Πόλους! Μάλιστα είχε και έναν θάλαμο για να δοκιμάσει κανείς τον πολικό εξοπλισμό σε πραγματικές πολικές θερμοκρασίες (=κωλόκρυο).

Το κρύο στο Λονδίνο δεν ήταν τόσο κακό όσο μέσα σ'αυτούς τους θαλάμους, αλλά ήταν καμπόσο. Οπότε, απο την μία το κρύο, απο την άλλη η κούραση της βόλτας, απο την άλλη η πείνα, η μόνη λύση είναι ένα cafe! Και φέτος, αυτό το cafe ήταν Η αποκάλυψη του ταξιδιού και ακούει στο μαγικό, τρυφερό, ζεστό όνομα Patisserie Vallerie! Είναι μια αλυσίδα καταστημάτων όπου μπορείς να βρεις καφέ, ζεστά και κρύα πιάτα αλλά και γλυκά απ'αυτά που θα σε κάνουν να σφουγγαρίζεις το πάτωμα απο τα σάλια που θα σου τρέχουν (αυτό κάνω και τώρα που τα θυμάμαι!). Ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, μου λείπει αυτό το μαγαζί, εμείς πηγαίναμε σ'αυτό στην Trafalgar, απέναντι απο την pub Porcupine, με κέρδισε απο την πρώτη στιγμή και θα συνεχίσω να είμαι μεγάλος θαυμαστής. Τεράστιες κούπες, φανταστική τοματόσουπα, ονειρικά κρουασάν βουτύρου και grilled croissants, τέλειες σαλάτες, διακόσμηση με αφίσες του Lautrec, αέρα άλλης δεκαετίας στην διακόσμηση και τις στολές των παιδιών που δουλεύουν εκεί. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι'αυτό το μαγαζί, δεν έβγαλα καν σοβαρές φωτογραφίες εκεί επειδή απλά το απολάμβανα!

Μετά τα αρκετά και απολαυστικά διαλείμματα στα Patisserie Vallerie, η βόλτα συνεχίστηκε, περάσαμε απο φανταστικά θέατρα με πολλές παραστάσεις - υπερπαραγωγές (σε μια ο Hoff είναι ο Κάπτεν Κουκ...), την γραφική Chinatown την οποία και δυστυχώς δεν πήγαμε να δούμε αλλά και το λατρεμένο μου Soho. Μετά την βόλτα και στην Carnaby Street και την μοναδική της χριστουγεννιάτικη διακόσμηση της με τον Άγιο Βασίλη ως αστροναύτη, ήρθε η ώρα για φαγητό. Και αυτή την φορά είχαμε κανονίσει που θα πηγαίναμε: στο humus bros για χούμους! Δεν είχα δοκιμάσει ξανά και περίμενα να δω πως είναι αλλά το μαγαζί με κέρδισε κυριολεκτικά απο την ταμπέλα: το slogan του μαγαζιού είναι "give peas a chance" και μόλις το διάβασα λύθηκα στα γέλια! Είδα μετά πόσο ζεστό είναι το μαγαζί, πόσο εξυπηρετικοί και χαμογελαστοί οι υπάλληλοι και το λάτρεψα! Δοκίμασα την ασφαλή λύση του humus με κοτόπουλο κι διάφορες σως και μας έφερε ως κέρασμα φαλάφελ και τσάι μέντα για το τέλος! Η γεύση του χούμους, όλος αυτός ο συνδυασμός με την σάλτσα και την πίτα και το κρέας και το χούμους ήταν απλά μοναδικός!

London baby: the sequel! (2)

Πολύ κρύο είπαμε στο Λονδίνο, εγώ πετάω στα σύννεφα και κοιτάω απο το παράθυρο στο τρένο. Το περυσινό μάθημα το έμαθα καλά και η μηχανή είναι πάντα πάνω μου, φωτογραφίζω ελάχιστα όμως, πιο πολύ θέλω να ζήσω την στιγμή, να μου μείνει στο μυαλό κι όχι στον αισθητήρα. Μια ώρα και κάτι ψιλά μετά, φτάνω στον προορισμό μου, το Woolwich Arsenal, μια περιοχή του Λονδίνου νοτιοανατολικά, κοντά στο Greenwich και δίπλα στον Τάμεση. Το σπίτι που θα μείνω είναι σε ένα κτίριο που κάποτε ήταν βασιλικό εργοστάσιο κανονιών και πυρομαχικών κι έχει ένα πολύ industrial και ιδιαίτερο στυλ που συνδυάζεται με πέτρα και αψιδωτά παράθυρα, ένας συνδυασμός που γουστάρω τρελά! Απ'οτι ξέρω, δεν γνωρίζουν πολλοί την περιοχή, αλλά δεν με πειράζει καθόλου. 

Εδώ να ευχαριστήσω και δημόσια την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μου η οποία μου έσπασε τα @@ όταν προσπάθησα να βάλω χρόνο ομιλίας και δεν αναγνώριζε (!!) το voucher που είχα αγοράσει απο κατάστημα της στην περιοχή. Ευχαριστώ για την ταλαιπωρία!

Πρώτη μέρα στο Λονδίνο, εννοείται πως δεν θα καθόμουν μέσα, αποφασίσαμε να πάμε, λόγω του προχωρημένου της, ώρας στο O2. Το οποίο Ο2 είναι ένα φαινόμενο! Είναι ένα τιτανοτεράστιο συγκρότημα ψυχαγωγίας, με πολλά καφέ, bars, pubs, κινηματογράφους, καταπληκτικό design εξωτερικά όπου θυμίζει ένα τεράστιο θόλο. Μοιάζει πραγματικά πολύ μεγάλος, αλλά όταν μπαίνεις μέσα, είναι στ'αλήθεια εντυπωσιακό! Καφέ και φαγητό εκεί λοιπόν, με φαγητό στο GBK, όπου δοκίμασα ένα απο τα πεντανόστιμα burger τους σε ένα μαγαζί με ιδιαίτερη διακόσμηση, αφιερωμένη στην μουσική και με εξώφυλλα δίσκων στους τοίχους!

To O2 και η Canary Wharf στο βάθος

Τέλος πρώτης μέρας και η δεύτερη μου δίνει την ευκαιρία να δω την περιοχή με το φως της μέρας. Και ναι, έχει ήλιο στο Λονδίνο, όχι δεν είναι πάντα συννεφιασμένο και καταθλιπτικό. Κι όσοι λέτε για το πόσο βρέχει και πόσο συννεφιασμένο είναι, έχετε μείνει για καιρό στα Γιάννενα; θα καταλάβετε τι εννοώ... Η περιοχή είναι πανέμορφη, με πολύ ιδιαίτερα κτίρια, όπως το Gatehouse και το καταπληκτικό κτίριο της Βιβλιοθήκης. Πραγματικά τα χάζευα για ώρα! Εκτός απο χάζεμα όμως, η δεύτερη μέρα είχε και επίσκεψη στην National Gallery για να δούμε την μόνιμη συλλογή (αλλά περισσότερο για να δω αυτό το έργο φυσικά απο κοντά). Σταματάμε στον σταθμό Charing Cross, περνάμε δίπλα απο την εκκλησία του St Martin in-the-fields και το μνημείο στον Wilde και φτάνουμε δίπλα στην National Gallery, ένα αρκετά μεγάλο κτίριο, εντυπωσιακό αρχιτεκτονικά με μια μεγαλη πλατεία μπροστά του, την Trafalgar square και πολύ κόσμο να κυκλοφορεί και να φωτογραφίζεται εκεί. Φυσικά, η εμπειρία του να βλέπεις απο κοντά έργα τέχνης απο τον Van Gogh, Rembrandt, Matisse, Leonardo, Turner και απο πολλούς άλλους είναι απλά απερίγραπτη. Απλά ας πω οτι νιώθω περήφανος που είδα απο κοντά κάτι τέτοιο, κάτι τόσο μοναδικό.

Η συνέχεια έχει φαγητό, στο αγαπημένο μου Soho. Πέρυσι δεν είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ιδιαίτερες κουζίνες αλλά φέτος πήγα αποφασισμένος! Η πρόταση φίλων ήταν να πάμε σε ινδικό, συγκεκριμένα στο Masala Zone, ένα ιδανικό μαγαζί για εισαγωγή στην ινδική κουζίνα χωρίς "ατυχήματα". Πολύ όμορφη, ζεστή ατμόσφαιρα στο μαγαζί αλλά παίρνοντας τον κατάλογο ψιλοχάθηκα. Οι έμπειροι φίλοι μας με "ξενάγησαν" στον κατάλογο πιάτων και την ορολογία και η παραγγελία μου τελικά ήταν κάτι σαν "ποικιλία", το οποίο λέγεται "Grand Thali", το οποίο έχει ως βάση κάποιο πιάτο με κρέας και διάφορες σάλτσες και συνοδευτικά και φυσικά με αρκετό nan bread. Μέχρι τώρα όλα αυτά τα είχα δει σε εκπομπές του Gordon Ramsey, αλλά τώρα πια τα δοκίμαζα και ήταν πεντανόστιμα! Υπέροχες και πολλές γεύσεις, μια ποικιλία γεύσεων στο στόμα απο το γλυκό μέχρι το αλμυρό και διάφορες υφές. Το πιάτο μου ήταν ελάχιστα καυτερό αλλά έτσι κι αλλιώς είχα πάρει για ποτό ένα ρόφημα με γιαούρτι και mango, το οποίο ήταν και το τέλειο φάρμακο για τα καυτερά!

Μέσα στην Dial Arch

Η επόμενη μέρα είχε ακόμα καλύτερη γνωριμία με το Woolwich. Πρωινό σε μια απλά φανταστική pub, την Dial Arch, με τέλεια διακόσμηση, τζάκι, ξύλινα, vintage και δεν συμμαζεύεται, ένας συνδυασμός που με έκανε να χαζεύω το μαγαζί για ώρα πριν παραγγείλω κάτι για πρωινό. Αλήθεια, γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε μαγαζιά που να σερβίρουν πρωινό ή brunch; τι γαμάτη θα ήταν μια Κυριακή με πρωινό κι εφημερίδες σ'ένα τέτοιο μαγαζί! 

Woolwich Gatehouse

 Για να πάμε στην High Street, την κεντρική οδό της περιοχής (όχι, δεν λέγεται "High" η οδός αλλά έτσι λένε τις κεντρικές οδούς σε κάθε περιοχή), περάσαμε και απο το πανέμορφο Woolwich Gatehouse, στο οποίο και θέλω να επανέλθω για καλύτερες φωτογραφίες ωστόσο. 

Woolwich Public Library

Για βόλτα στην περιοχή μετά, είδα και το καταπληκτικό κτίριο της Woolwich Public Library, της Βιβλιοθήκης της περιοχής και την χάζευα κι αυτή για ώρα φυσικά. 

Γυρνώντας στο Woolwich Arsenal, είχε κάποια απίστευτα κτίριο όπως το Artillery Museum και άλλα πολλά, όπως αυτό που φωτογράφισα αλλά δεν συγκράτησα ποιο είναι. Θα το μάθω όμως. Και τέλος, όπως βλέπετε κάτω είναι τα σπίτι στην περιοχή εκεί. Ναι, μου αρέσουν ΠΑΡΑ πολύ!

London baby: the sequel! (1)

Η χριστουγεννιάτικα στολισμένη Trafalgar Square

Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση να μην ξαναπάω Λονδίνο! Η περυσινή εμπειρία δεν ήταν αρκετή και γι'αυτό και αποφάσισα να πάω και φέτος, αυτή τη φορά για να δω πως είναι τα Χριστούγεννα μιας και είχα εμπειρία απο Πρωτοχρονιά. Και τώρα, έχοντας περάσει και τις δυο γιορτές εκεί, νομίζω προτιμώ να περάσω εκεί Πρωτοχρονιά. Έτσι λοιπόν, πέρυσι είχαμε τέσσερα ποστ για το Λονδίνο (1, 2, 3, 4) κι ένα τραγικά κακό κλείσιμο. Αλλά φέτος, μιλάμε για περισσότερες μέρες αλλά ΚΑΙ φωτογραφίες!

Φέτος λοιπόν δεν θα άφηνα τίποτα να μου χαλάσει τα σχέδια. Δεν θα έλεγα οτι πήζω στο στρατό αλλά όσο να'ναι, δεν είναι και ο,τι καλύτερο είχα να κάνω αυτούς τους μήνες. Οπότε, αφού έκανα τα απαραίτητα χαρτιά για να ζητήσω την κατάλληλη άδεια απο το ΓΕΣ για ταξίδι στο εξωτερικό, ήμουν έτοιμος για ταξίδι! Έχοντας ήδη σπίτι για να με φιλοξενήσει, το μόνο που ήθελα ήταν αεροπορικά εισιτήρια και σ'αυτό βοήθησε πολύ το internet. Ας είναι καλά η easyjet (οχι, δεν έχω πρόβλημα να "διαφημίζω" κάτι όταν με εξυπηρετεί όπως πρέπει) στην οποία βρήκα τα φθηνότερα εισιτήρια και φυσικά ας είναι καλά τα ταξιδιωτικά γραφεία που επιβεβαίωσαν την πίστη μου πως δεν έχουν όλες ή, έστω, τις καλύτερες τιμές για ταξίδια. Εισιτήριο για Gatwick λοιπόν με easyjet απο Θεσσαλονίκη! Προφανώς ήταν πιο εύκολο να κλείσω τα εισιτήρια απο το να κάνω υπομονή για να έρθει η μέρα της πτήσης για επτά μέρες στο Χριστουγεννιάτικο Λονδίνο! Όσο περνούσαν οι μέρες, έκανα το χειρότερο που μπορούσα μάλλον: έβλεπα ειδήσεις σε ελληνικά κανάλια. Τα οποία πάνω κάτω μας έλεγαν πως ο Αρμαγεδών είχε ήδη ξεκινήσει απο την Αγγλία και η Νεα Εποχή των Παγετώνων είχε αρχίσει να καταπίνει την Γηραιά Αλβιώνα, με αποτέλεσμα τα αεροδρόμια να είναι κλειστά και οι ορδές των ταξιδιωτών περνούσαν μεγάλη ταλαιπωρία. Οι πηγές μου στο Λονδίνο βέβαια κάθε φορά με ακούγανε έκπληκτοι: ναι, χιόνιζε, ναι το Heathrow είχε κλείσει αλλα δεδομένου πως τα υπόλοιπα τέσσερα αεροδρόμια του Λονδίνου ήταν ανοιχτά και ο κόσμος δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα, απορούσαν με την φρίκη που μετέδιδαν τα ελληνικά κανάλια. Πόσο αγαπώ την ελληνική τηλεόραση!

Ήρθανε με το καλό οι μέρες λοιπόν, λεωφορείο για Θεσσαλονίκη καθώς ο καλός μας και υπερσύγχρονος ΟΣΕ απεργούσε κι απο τα ΚΤΕΛ αστικό για Αεροδρόμιο "Μακεδονία", κάτι που δεν ήξερα οτι δεν υπάρχει, μια πληροφορία που ήρθε απο το Twitter (πολύ internet παίχτηκε σ'αυτό το ταξίδι!). Όλα καλά στο αεροδρόμιο, είχα χρόνο για βόλτα, απόρησα για το ποιος αγοράζει πια μηχανή για να κουρεύει τις τρίχες της μύτης του απο το Duty Free και αν υπάρχει Toblerone σε ΚΑΘΕ αεροδρόμιο (ποτέ δεν μου άρεσε, είναι δυνατόν; τρίγωνη σοκολάτα;). Ήρθε και η ώρα της επιβίβασης, πολύ μου άρεσε το πορτοκαλί της εταιρείας, θέση συγκεκριμένη δεν είχα, οπότε πήρα την πρώτη θέση αριστερά στο παράθυρο για να βλέπω και για να φωτογραφίζω (εννοείται). 

Υπέροχη πτήση, καλή θέση, δεν είχα κανέναν δίπλα μου αλλά κυρίως άλλος ήταν ο λόγος: η easyjet διαθέτει καφέ και άλλα προϊόντα Starbucks κατά την πτήση! WOW!!! Εννοείται πως δεν έχασα την ευκαιρία, δοκίμασα και την νέα πατέντα των Starbucks, τον via Starbucks καφέ, στιγμιαίος γαλλικός καφές ουσιαστικά ο οποίος έχει υπέροχη γεύση (και είναι πολύ χρήσιμος αν νυστάζεις). Τρεις ώρες μετά την απογείωση είχαμε μια βελούδινη προσγείωση στο Gatwick. Και φέτος τα ίδια με πέρυσι: σύννεφα, σύννεφα, σύννεφα και ξαφνικά το έδαφος! Να, δείτε και το βίντεο κάτω. 

Επιτέλους στην Αγγλία λοιπόν, woohoo! Κωλόκρυο βέβαια, πολύς κόσμος αλλά δεν με πειράζει καθόλου! Έχω ήδη ψάξει τον χάρτη του αεροδρομίου, ξέρω που βγάζω εισιτήριο για να πάω εκεί που θέλω και λίγη ώρα μετά, περιμένω το τραίνο για London Bridge απ'όπου θα αλλάξω για την τελική μου στάση.

Δεν έχω λόγια για το σύστημα μαζικής μεταφοράς στο Λονδίνο: έχεις πάρα πολλούς τρόπους να μετακινηθείς, απο underground και overground, μέχρι λεωφορεία, τραμ, ταξί και ποταμόπλοια (clippers). Και μην ξεχνάμε την πολύ εξυπηρετική δομή των σταθμών: με πίνακες με live ενημέρωση για τα δρομολόγια, χάρτες, φυλλάδια κι εξυπηρετικό προσωπικό να βοηθήσει ακόμα και τον πιο άσχετο. Φυσικά υπάρχει και live update σε apps για το κινητό ώστε ποτέ να μην πιάνεσαι αδιάβαστος. Κι όλα αυτά, μαζεμένα σε ένα site, το tfl, απ'όπου μπορείς να δεις/μάθεις/κατεβάσεις τα πάντα για την μετακίνηση σου στο Λονδίνο!

 

 προσπαθήστε να αγνοήστε το παιδί που κλαίει απο πίσω, απολαύστε την προσγείωση μόνο

ακολουθούν κι άλλα ποστς, για φαγητό, τέχνη, καφέ, κρύο, φωτογραφία και πολλά άλλα!

Χριστούγεννα 2010

Ήταν μια παράξενη χρονιά αυτή που πάει να τελειώσει. Έκανα πολλά πράγματα κι άλλα τόσα δεν τα έκανα για διάφορους λόγους. Η χρονιά που έρχεται φαίνεται καλύτερη, έτσι πρέπει έτσι κι αλλιώς νομίζω. 

Τα τελευταία χρόνια είχα αμελήσει τελείως το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι όσον αφορά το στολισμό του, δεν ανακατευόμουν και τις περισσότερες φορές έστηνα το δέντρο, έβγαινα έξω και όταν γυρνούσα είχε στολιστεί. Μη με ρωτάτε γιατί, δεν είναι απο βαρεμάρα ή απαξίωση του "θεσμού". Απλά δεν είχα όρεξη. Φέτος, όντας στρατιώτης, στόλισα το δέντρο επάνω. Μόνος μου. Στο ΚΨΜ της μονάδας. Και πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ και η διαδικασία και το αποτέλεσμα!
 Μεθαύριο, Τετάρτη πετάω, φέτος θα γιορτάσω Χριστούγεννα σε ένα σπίτι στο Woolwich του Λονδίνου με υπέροχη παρέα, καιρού επιτρέποντος. Οπότε, όταν με το καλό γυρίσω θα ακολουθήσει και νέα σειρά "London baby!". Κι αυτή την φορά, την μηχανή μου θα την έχω συνέχεια στο πλευρό μου, χάρις αυτή την τσάντα και τα πολλά αναψυκτικά που πίνει η Saigon!

Καλά να περάσετε όλοι σας αυτές τις γιορτές, καλά Χριστούγεννα!

12 και σήμερα!

Ένα θέμα που σου δημιουργεί ο στρατός στην Ελλάδα, είναι πως αρχίζεις και μετράς τα πράγματα διαφορετικά, συνήθως αντίστροφα: πόση ώρα μου έμεινε για την υπηρεσία, πόσο ακόμα για την επόμενη αναφορά, πότε παίρνεις άδεια κλπ. Συνήθως δε, μετράς πόσος καιρός σου μένει μέχρι να απολυθείς και μετράς τον καιρό σε μέρες. Αν λοιπόν σου μένουν πχ, 230 μέρες, λες πως έχεις ακόμα 229 και σήμερα. Όχι, εγώ δεν έχω ακόμα 13 μέρες σύμφωνα με ό,τι λέει ο τίτλος του ποστ. Απλά αποφάσισα πλέον πως τον στρατό θα τον μετράω με μια άλλη μονάδα μέτρησης: τα βιβλία που διάβασα και μου μένουν να διαβάσω κατά την διάρκεια της θητείας!
Πριν παρουσιαστώ, ένα απο τα θέματα μου ήταν πόσα βιβλία να πάρω κι αν θα μπορώ να διαβάζω όσο θέλω. Είχα αποφασίσει να διαβάσω όσο περισσότερο μπορώ, ειδικά βιβλία και συγγραφείς που ήθελα καιρό να γνωρίσω ή είναι μεγάλα ονόματα, κλασικά βιβλία κλπ. Και τώρα, πεντέμιση μήνες 25 βιβλία μετά, υπολογίζω πως μένουν περίπου 12 βιβλία ακόμα! Και μέχρι στιγμής, τα βιβλία ήταν όλα πραγματικά πάρα πάρα πολύ καλά. Διάβασα βιβλία που ήθελα, που περιμένανε στο ράφι, διάφορα: απο Καζαντζάκη, Pratchet, Gaiman, Bradbury, μέχρι Ζατέλη, Dan Brown, Tamaro και Μαρία Ξυλούρη. Και άλλους. Και μένουν αρκετοί ακόμα, ο ρυθμός μου είναι αρκετά γρήγορος πια.
Δεν έχω βάλει κάποιο σκοπό, ούτε κάποιον στόχο. Θέλω να διαβάσω όσα περισσότερα και καλύτερα μπορώ, αν και κάποια στιγμή η ανάγνωση βιβλίων έγινε μια μάχη να βρεθεί το ένα βιβλίο που θα μου έδινε η Saigon και δεν θα μου άρεσε (ξέρω οτι με βρίζεις τώρα, ξέρεις πως σ'αγαπάω πολύ!), κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει με κανένα απο τα 11 δικά της που διάβασα.
Δώδεκα και σήμερα λοιπόν. Ή καλύτερα, δώδεκα κι αυτό που διαβάζω. Και βλέπουμε μέχρι τον Φεβρουάριο...

I'm in the army now

Την ώρα που αυτόματα θα έχει ανεβεί αυτό το ποστ, εγώ θα παρουσιάζομαι στρατιώτης στην Λαμία. Και λογικά θα έχω αρχίσει να το χωνεύω πως για τους επόμενους εννιά μήνες της θητείας μου δεν θα είμαι κανονικός άνθρωπος και πολίτης, αλλά στρατιώτης, με τα καλά και τα κακά του. Δεν μπορώ τα επιχειρήματα του τύπου "μην παραπονιέσαι, εγώ έκανα 30 μήνες φαντάρος, τι θα είναι 9 μήνες;", δεν καταλαβαίνω το νόημα τους, πάντα με κούραζε αυτή η φανταρίστικη λογική της εξίσωσης, του ανθρώπου που αισθάνεται αδικημένος που υπηρέτησε παραπάνω. Ευτυχώς, για διάφορους λόγους η θητεία μου θα είναι σχετικά εύκολη, καθότι συνυπηρετώ με τον αδερφό μου, απο τα ελάχιστα πράγματα που κάνουμε μαζί τα τελευταία 10-15 χρόνια. Θα μου λείψουν πολλά πράγματα απο την καθημερινότητα μου, αλλά δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Οπότε εξοπλίστηκα με μπόλικα βιβλία, μουσική, σκέφτομαι να αρχίσω να γράφω κιόλας και ίσως να ξαναπιάσω το σχέδιο, με το οποίο έχω να ασχοληθώ απο την σχολή.
Θα επιστρέψω σύντομα, όλο και κάτι θα ανεβάζω σε καμιά έξοδο ή/και άδεια. Να'στε καλά, εγώ θα αρχίσω να μετράω ήδη: άλλες 270 ο "νέος"!